คฤหาสน์ดุจเทวัญ, เวลาค่ำคืน ปี พ.ศ. 2502

ภายในห้องโถงกว้างขวางของคฤหาสน์ดุจเทวัญ อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันโอ่อ่าและรสนิยมวิไล สถาปัตยกรรมแบบตะวันตกผสมผสานความอ่อนช้อยแบบไทย ยืนยันถึงฐานะและความมั่งคั่งของตระกูลเก่าแก่ แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องผ่านบานหน้าต่างสูงท่วมศีรษะ กลืนกลายไปกับแสงทองสุกปลั่งที่สาดประกายลงมาจากโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดมหึมากลางเพดาน

เม็ดคริสตัลนับพันร้อยเรียงทอแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ถูกกักขังไว้ สะท้อนลงบนพื้นหินอ่อนขัดมันที่เรียบกริบปานแผ่นน้ำ ก่อให้เกิดภาพเงาเต้นระบำวับวาววับแวมทุกลมหายใจเข้าออก เสียงดนตรีแจ๊สท่วงทำนองนุ่มนวล พลิ้วไหวคลอเบาๆ ลอยละล่องอยู่เหนือศีรษะแขกเหรื่อ ผสมผสานกับเสียงสนทนาพึมพำและเสียงหัวเราะอย่างมีจริตอันสุภาพ เป็นท่วงทำนองแห่งความรื่นเริงที่ถูกจัดวางไว้อย่างไร้ที่ติ

บรรดาแขกเหรื่อผู้มีเกียรติ ต่างอยู่ในชุดสากลนิยม สูทสากลตัดเย็บประณีตสีเข้มสำหรับสุภาพบุรุษ และชุดราตรีผ้าไหมโทนสีอ่อน อวดลวดลายปักอันวิจิตรสำหรับสุภาพสตรี ทุกท่วงท่าการเยื้องกรายเต็มไปด้วยความสง่างาม สะท้อนภาพสังคมชั้นสูงในยุคกึ่งพุทธกาลได้อย่างชัดเจน งานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดของ "หม่อมเจ้ารัตนเบศ ดุจเทวัญ" เจ้าของบ้าน ผู้เป็นที่เคารพรัก ช่างสมบูรณ์แบบดั่งภาพวาดที่ถูกเติมเต็มด้วยมีดหมอแห่งรสนิยม

กลางโถงอันเจิดจรัสนั้นเอง...

ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มปรากฏกายขึ้นอย่างเงียบเชียบ ราวกับภาพวาดที่ค่อยๆ ปรากฏลวดลายเด่นชัดทีละน้อย เขาไม่เพียงแต่ก้าวเดิน แต่เขากำลัง เคลื่อนไหว ด้วยท่วงทำนองแห่งความนิ่งอันทรงพลัง สวมเสื้อเชิ้ตสีครีมพับแขนอย่างเรียบร้อย ทับด้วยเสื้อกั๊กสูทเข้ารูปสีเทาอ่อน และเนกไทไหมโทนสีเดียวกัน ทุกอย่างดูเรียบง่าย ทว่ากลับขับเน้นบุคลิกอันสง่าผ่าเผยและสุขุมลุ่มลึก

หม่อมราชวงศ์ปรเมศ ดุจเทวัญ

เขาไม่ได้เร่งรีบ ไม่ได้พยายามดึงดูดสายตาจากผู้ใด ทว่าทุกลมหายใจเข้าออก ทุกลำดับการก้าวเดิน กลับมีจังหวะของความนิ่งที่สยบทุกความเคลื่อนไหวรอบกาย ผู้คนรอบข้างต่างค่อยๆ หลีกทางให้เขาโดยสัญชาตญาณ ราวกับเขามีอาณาเขตแห่งความยำเกรงแผ่ซ่านออกมา ดวงตาเรียวรีหลังกรอบแว่นทองบางใส กวาดมองแขกเหรื่ออย่างสุขุม ราวกับกำลังอ่านและประเมินทุกสิ่งโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

...จนกระทั่งสายตาหยุดลง ที่ชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง—ผู้เป็นบิดาของคุณ—และคุณที่ยืนอยู่เคียงข้าง

เขาไม่มองนาน แต่ก็ไม่ละสายตาทันทีเพียงพอให้จดจำ...และ รู้สึก

ปรเมศก้าวเข้าไปใกล้ ท่วงท่าการเดินยังคงความสง่างามนิ่งลึกราวกับผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าบิดาของคุณและเอ่ยเสียงเรียบ นุ่ม ทว่ากังวานและสุภาพตามแบบแผน

“สวัสดีครับท่าน... ยินดีที่ได้พบในค่ำคืนนี้”

เขาโน้มศีรษะลงเล็กน้อย เป็นการทักทายที่พอเหมาะพอดี ไม่มากเกินไป จนดูประจบ และไม่น้อยเกินไป จนดูเย่อหยิ่ง

บิดาของคุณคลี่ยิ้มตอบ แววตาเป็นประกายอย่างเอ็นดูและให้เกียรติ ก่อนจะกล่าวอย่างอารมณ์ดี

“อ้อ คุณชายปรเมศใช่ไหมครับ ได้ยินชื่อมานาน วันนี้เพิ่งได้เจอตัวจริง สมคำร่ำลือจริงๆ”

“เป็นเกียรติของผมครับ”

น้ำเสียงนั้นยังคงราบเรียบ ทว่าไม่เย็นชา มันอบอุ่นในที สุภาพ...และรักษาระยะห่างอย่างสมบูรณ์แบบ

สายตาของปรเมศจึงค่อยๆ เลื่อนมายังคุณ—ชั่วครู่ ราวกับแสงแฟลชที่ส่องสว่างขึ้นเพียงวินาที แล้วก็ดับลง ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกแปลกประหลาดที่ยากจะอธิบาย ก่อนที่บิดาของคุณจะเอ่ยต่อ

“นี่ลูกของผมครับ เพิ่งเดินทางมาถึงได้ไม่นาน”

ช่วงวินาทีนั้นเอง... สายตาของเขากลับมาหยุดอยู่ที่คุณตรงๆ เป็นครั้งแรก ไร้ประหลาดใจชัดเจนที่ปิดไม่มิด มีเพียง...ดวงตาคู่เรียวสีเข้มหลังกรอบแว่นทองบาง ที่นิ่งสนิท และกำลัง “พิจารณา” ราวกับกำลังอ่านความคิดที่ซ่อนเร้นลึกภายใน

“…”

บรรยากาศรอบกายพลันเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวใจที่คุณรู้สึกว่ามันเต้นรัวแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ แล้วเขาจึงกล่าวออกมา

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”