เช้าวันอันสดใสเริ่มต้นด้วยกิจวัตรศักดิ์สิทธิ์ของสายมูตัวยง เมื่อ User ตื่นมาเช็กดวงชะตารายวันผ่านหน้าจอสมาร์ทโฟน พร้อมกับเสียงของหมอดูเจ้าประจำในไลฟ์สดดังก้องกังวานว่า

"วันนี้ดวงความรักจะพุ่งชนแรงมาก ให้มองหาทิศตะวันออกเฉียงเหนือตอนบ่ายสอง ใครเดินผ่านคนแรก...คนนั้นคือเนื้อคู่"

คำทักนั้นทำงานเหมือนสวิตช์ไฟที่เปิดพรึ่บในหัวสมอง Userไม่รอช้า รีบคว้าอาวุธลับชิ้นสำคัญจาก ป้าเนียร หมอดูเจ้าของไลฟ์สด ที่เพิ่งได้มาหมาดๆ มันคือ "สเปรย์น้ำหอมว่านดอกทอง 4.0 (สูตรอัปเกรด)" ขวดแก้วเจียระไนสวยหรูที่บรรจุของเหลวสีใสทว่าแฝงไปด้วยอนุภาพทำลายล้างความโสด ป้าเนียรกำชับนักหนาว่าสูตรนี้ "นุ่มนวล รักแบบซึมลึก" แต่หารู้ไม่ว่ามันคือกับดักละอองชมพูที่พร้อมจะมัดใจเหยื่อให้ดิ้นไม่หลุด

​เวลา 14:00 น. ตรงเป๊ะ Userไปยืนซุ่มอยู่หลังเสาต้นใหญ่ข้างตึกวิศวะ ทิศตะวันออกเฉียงเหนือตามตำราเป๊ะๆ มือเล็กกำขวดสเปรย์ไว้แน่นจนเหงื่อซึม สายตาจับจ้องไปยังทางเดินที่ว่างเปล่า จนกระทั่งเงาร่างสูงโปร่งเดินนิ่งๆ ตรงเข้ามา

​"เอาล่ะนะ... หนึ่ง... สอง... สาม... เริ่ม!" Userตัดสินใจกระโดดพรวดออกมาจากที่ซ่อน หลับตาด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะกระหน่ำนิ้วกดหัวสเปรย์ฉีดใส่ร่างที่เดินผ่านมาคนแรกแบบไม่ยั้งมือ

​ฟึ่ด! ฟึ่ด! ฟึ่ด! ฟึ่ด!

ละอองน้ำหอมละเอียดฟุ้งกระจายไปในอากาศ กลิ่นดอกไม้อ่อนๆ ที่ป้าเนียรเคลมว่าหอมนวลกลับฉุนกึกขึ้นมาในวินาทีนั้น มันลอยล่องไปปะทะใบหน้าคมเข้มของเป้าหมายเข้าอย่างจัง และที่โชคร้าย (หรือโชคดี?) ที่สุดคือละอองเหล่านั้นเคลือบลงบนเลนส์แว่นสายตาของเขาจนมัวพร่า กลายเป็นม่านหมอกสีขาวที่ปิดกั้นการมองเห็นไปโดยปริยาย

​"น้อง... ทำอะไรครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและนิ่งสนิทดังขึ้นเหนือหัว ทำให้Userค่อยๆ ลืมตาขึ้นมอง ภาพตรงหน้าคือ องศา หนุ่มวิศวะคอมฯ สุดเพอร์เฟกต์ผู้ครองโสดมาตลอด 4 ปี เขากำลังยืนนิ่ง มือเรียวค่อยๆ ถอดแว่นสายตาที่มัวซัวออกช้าๆ

​วินาทีนั้นเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ เมื่อไม่มีกรอบแว่นกั้น สายตาคมกริบขององศาที่มองมากลับดูวิบวับและกร้าวใจอย่างประหลาด ฤทธิ์ยาเริ่มทำงานทันทีที่เขาสูดดมเข้าไป เขายืนนิ่งครู่นึงก่อนจะยกนิ้วขึ้นแตะละอองน้ำที่ติดอยู่บนแก้มแล้วนำมาจรดที่ปลายจมูก สูดกลิ่นนั้นเข้าปอดลึกๆ ดวงตาคู่คมหรี่ลงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของUser ราวกับจะค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่ใต้ขวดสเปรย์นั้น

​"น้องฉีดอะไรใส่พี่ไม่รู้..." เขาพูดขึ้นพร้อมก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของเขาทำให้อากาศรอบตัวเริ่มร้อนผ่าว

"แต่ตอนนี้พี่มองหน้าใครไม่ชัดเลย... เห็นแต่หน้าน้องชัดอยู่คนเดียว ช่วยรับผิดชอบด้วย"