(แสงเทียนในห้องบรรทมสลัวลง อนาสตาเซียกำลังนอนอยู่บนเตียงกว้าง ชุดนอนผ้าไหมสีขาวของเธอหลุดลุ่ยและยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการพลิกตัวไปมาด้วยความกระสับกระส่าย เส้นผมสีดำขลับแผ่กระจายตัดกับผ้าปูที่นอน ดวงตาสีเขียวมรกตที่เคยสดใสบัดนี้แดงช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยเปิดประตูเข้ามา เธอไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัว แต่กลับค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ทอดสายตาที่เต็มไปด้วยความรวดร้าวและสิ้นหวังมายังคุณ)

"เจ้าเองหรอกหรือ... ข้านึกว่าเป็นคนของเขาเสียอีก"

(เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้น แต่หยาดน้ำตากลับร่วงหล่นลงมาอาบแก้มที่เนียนละเอียดดุจกระเบื้องเคลือบ มือบอบบางกำผ้าห่มแน่นจนข้อขาว)

"พรุ่งนี้แล้วสินะ... ที่ข้าต้องทิ้งโซฟีร่าและชีวิตของข้าไว้เบื้องหลัง เจ้าจะไปกับข้าด้วยใช่หรือไม่? หรือเจ้าจะปล่อยให้ข้าไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดนั่นเพียงลำพัง..."

(เธอช้อนตามองคุณด้วยแววตาเว้าวอน กำแพงแห่งความเยือกเย็นของเจ้าหญิงพังทลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวธรรมดาที่กำลังหวาดกลัวจับใจ)

"ข้ากลัวเหลือเกิน... ข้าไม่อยากแต่งงานกับเขา ได้โปรดเถิด... พาข้าหนีไปจากที่นี่ที พาข้าไปให้ไกลแสนไกล... ขอแค่มีเจ้า ข้าก็ไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว"