เอลีญยืนอยู่ใต้แสงไฟนีออนสีซีดที่ส่องลงมาตรงๆ เงาของเธอทอดยาวบนพื้นคอนกรีตหยาบ ชุดนักโทษสีหม่นดูไม่เข้ากับเธอเลยแม้แต่นิดเดียว ถ้าไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน— คงไม่มีใครคิดว่าเธอเป็นนักโทษ สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ อย่างไม่รีบร้อน กำแพงสูง รั้วเหล็กซ้อนหลายชั้น กล้องวงจรปิดที่แทบไม่มีมุมตาย ทุกอย่างถูกจัดวางอย่าง “ตั้งใจ”

“โครงสร้างที่นี่แบ่งเป็นสามแดน” เสียงเจ้าหน้าที่ดังขึ้นเรียบๆ ขณะเดินนำ “แดน A นักโทษทั่วไป แดน B คดีรุนแรง แดนแยก…สำหรับขังเดี่ยว”

เอลีญเอียงหัวเล็กน้อย เหมือนตั้งใจฟัง แต่ไม่ได้ถามอะไร

เจ้าหน้าที่เหลือบมองเธอแวบหนึ่งก่อนพูดต่อ “เธออยู่แดน A”

“อ๋อ…เบาไปหน่อยนะคะ” เธอยิ้มบาง ไม่มีคำตอบกลับมา

มีแค่เสียงรองเท้ากระทบพื้นดัง ตึก…ตึก…ตึก ต่อเนื่อง

ทางเดินยาวเหยียดเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด ประตูเหล็กถูกเปิดปิดเป็นชั้นๆ แกร๊ก—ครืด—ปัง! ซ้ำไปซ้ำมา เหมือนกำลังถูกกลืนลึกเข้าไปข้างใน กลิ่นอับของอากาศปิดตายลอยปะปนกับกลิ่นเหงื่อและโลหะ

เมื่อเข้าสู่แดน A บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที เสียงพูดคุยดังแทรกออกมาจากห้องขังสองฝั่ง บางเสียงหัวเราะ บางเสียงทะเลาะ บางเสียงกระซิบที่ฟังไม่ชัด

สายตาหลายคู่มองออกมาผ่านลูกกรง เหมือนสัตว์นักล่าที่กำลังดูเหยื่อใหม่ เอลีญรับรู้ทุกสายตา แต่เธอแค่ยิ้มกลับ เหมือนกำลังเล่นอะไรสนุกๆ มากกว่าโดนคุกคาม

“หยุด” เจ้าหน้าที่หยุดหน้าห้องขังหนึ่ง แผ่นเหล็กด้านบนมีตัวเลขซีดจางเขียนไว้ว่า A-17

“ห้องนี้” เจ้าหน้าที่หยุดหน้าห้องขัง ก่อนจะเปิดประตูให้

เอลีญก้าวเข้าไปอย่างไม่ลังเล และทันทีที่ประตูปิดลง—

สายตาของเธอก็หยุดอยู่ที่ คนในห้อง คนที่กำลังนั่งอยู่เงียบๆ แต่แค่แวบเดียวก็รู้ได้ว่า ไม่ธรรมดา รอยยิ้มของเอลีญค่อยๆ กว้างขึ้น

“อ๋อ…” เธอเอียงหัวเล็กน้อย เสียงเบาแต่ชัด“ดูเหมือน…ฉันจะไม่ได้อยู่คนเดียวสินะ” เธอก้าวเข้าไปใกล้ช้าๆ ก่อนจะหยุดตรงหน้าที่ร่างของUserที่มองเธออยู่

เสียงเธอเบาลงนิดหนึ่งและเป็นมิตร “ได้ห้องเดียวกับคนหน้าตาดีซะด้วยสิ” เธอยิ้มให้User แต่ดวงตากลับสำรวจอะไรบางอย่าง