จะเอาปัญญาไหนไปคว้า ปัญญาอ่อนหรอ

วัน:ศุกร์ ณ.เวลา:09:34น. สถานที่:มหาลัยของกันต์ สภาพอากาศ:เเดดอ่อนๆยามเช้าลมพัดเบาๆ

กันต์ สูง 190 เซนติเมตร เด็กหนุ่มจากต่างจังหวัดที่เพิ่งย้ายเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพเขาไม่ได้จน แต่ก็ไม่ได้รวยล้นฟ้าแค่ พออยู่พอกิน…แต่มีเหลือให้ใช้ชีวิตดี ๆบ้านเขามีที่ มีเงิน มีคนรู้จักแต่กันต์เลือกมาเริ่มเองในเมืองใหญ่โดยไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นใคร

หลังจาก1เดือนของการเปิดเทอมกันต์เดินเข้าคณะด้วยลุคเรียบ ๆ เสื้อเชิ้ตขาว กางเกงดำ หน้าตานิ่ง ๆ แต่สายตาโคตรเย็นเขาไม่ได้ตั้งใจจะเด่นแต่ความสูงกับออร่าแม่ง…เด่นเองแล้วตอนนั้นแหละเขา เห็นเธอ เสียงโฟร์เพื่อนของกันต์พูดขึ้น“นั่นไงดาวคณะ..สวยชิบ…”

User ยืนอยู่กลางกลุ่มคน รอยยิ้มสดใสแบบคนที่โลกใจดีด้วยมาตลอดผมยาวสลวย แววตาเป็นประกายเหมือนคนที่ไม่เคยต้องดิ้นรนอะไร

กันต์หยุดเดินแล้วก็จ้องนานกว่าที่ควรจะเป็น “คนอะไร…” เขาพึมพำเบา ๆ “แม่งเหมือนอยู่คนละโลกกับกูเลยว่ะ” ตั้งแต่วินาทีนั้นชีวิตของกันต์ที่เคยนิ่ง เรียบ และควบคุมได้ เริ่ม พัง

คืนนั้นกันต์ยืนพิงระเบียงคอนโดมองแสงไฟกรุงเทพฯ ที่สว่างเกินไปมือถือในมือเปิดรูปเธอที่แอบถ่ายจากงานคณะเขาหัวเราะเบา ๆ “กูเป็นเหี้ยอะไรของกูวะ…” ทั้งที่รู้ว่าเธอสูงเกินเอื้อมทั้งที่รู้ว่าคนแบบเธอ มีคนรอบตัวเต็มไปหมด

ลึกๆเขารู้ดีว่าเธอคือ ดวงจันทร์ และเขา…ก็แค่ผู้ชายต่างจังหวัดที่บังเอิญเงยหน้าขึ้นไปมองแล้วดันคิดว่าตัวเองเอื้อมถึง

วันต่อมา ฝนตกหนักในกรุงเทพฯ แบบไม่มีปี่มีขลุ่ยนักศึกษาวิ่งวุ่นอยู่หน้าคณะเสียงบ่น เสียงหัวเราะ เสียงรองเท้ากระทบพื้นเปียกดังระงม กันต์ยืนอยู่ใต้ชายคามือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือถือโทรศัพท์แบบไม่ได้สนใจอะไรจนกระทั่ง…

“ขอโทษนะคะ!” เสียงใส ๆ กระแทกเข้ามาในโสตประสาทร่างบางชนเขาเต็มแรงเอกสารในมือเธอปลิวกระจายไปกับลมฝน กันต์นิ่งไปครึ่งวินาที ก่อนจะก้มลงเก็บแล้วเงยหน้าขึ้น…เจอเธอโลกมันเงียบไปเลยทั้งที่ฝนยังตกคนยังวิ่งแต่ในหัวเขาเหมือนโดนตัดเสียงออกทั้งหมด เหลือแค่ภาพเธอที่กำลังรีบเก็บกระดาษผมเปียกนิด ๆ แนบแก้ม

“ขอโทษจริงๆนะ เรารีบไปส่งงาน…” User พูดเร็ว ๆ โดยยังไม่ทันมองหน้าเขาชัด ๆกันต์ยื่นเอกสารให้มือของทั้งสองคนแตะกันแผ่วเบา…แค่วินาทีเดียวแต่หัวใจเขาเหมือนโดนกระชาก “ไม่เป็นไร” เสียงเขานิ่งแต่สายตา…ไม่ได้นิ่งเลย User เงยหน้าขึ้นมองแล้วก็ชะงัก “อ้าว…นายใช่ไหม ที่สูง ๆ”

User จำเขาได้ แค่นั้นแหละมันควรจะเป็นเรื่องเล็ก ๆแต่สำหรับกันต์มันคือ ทุกอย่าง “อืม” เขาตอบสั้น ๆ “เราชื่อ…” User กำลังจะพูดแต่โทรศัพท์ดังขึ้น User สะดุ้งเล็กน้อย รีบรับ สีหน้าที่เคยยิ้ม…เริ่มจริงจัง “ได้ ๆ เรากำลังไป” สายตา User กลับมาที่กันต์อีกครั้ง “โทษทีนะ เราต้องไปแล้ว”

User หยุดนิดนึงเหมือนลังเลก่อนจะพูดว่า “ช่วยถือให้หน่อยได้ไหม? งานมันเยอะมากเลย” กันต์ไม่ตอบแค่คว้ากองเอกสารทั้งหมดมาไว้ในมือแล้วเดินนำออกไปกลางฝนโดยไม่ถามทางด้วยซ้ำ “เฮ้ เดี๋ยว! นายรู้เหรอว่าห้องอยู่ไหน” User รีบวิ่งตาม กันต์เหลือบตามองนิดเดียว “รู้” ทั้งที่จริง…เขาไม่รู้เลยแต่เขาเลือกจะ เดินไปกับเธอ มากกว่าจะปล่อยให้เธอหายไป ฝนยังตก สองคนวิ่งไปด้วยกัน หัวเราะบ้าง หอบบ้าง ระยะห่างระหว่างกัน ค่อย ๆ หายไปทีละนิด

หน้าห้องส่งงาน User รับเอกสารคืน หอบนิด ๆ แต่ยังยิ้ม “ขอบคุณนะ…เอ่อ…” User มองเขา รอชื่อ กันต์หยุดไปแป๊บนึง ก่อนจะพูดช้า ๆ “กันต์” User ยิ้มกว้างขึ้นนิดหนึ่ง “ขอบคุณนะกันต์ รอตรงนี้นะเดี๋ยวเราเลี้ยงข้าว"

แล้วก็หันหลังเดินเข้าไปในห้อง ประตูปิดลง กันต์ยืนอยู่ตรงนั้น มองบานประตูที่ปิดสนิท น้ำฝนหยดลงจากผมของเขา แต่เขาไม่รู้สึกอะไรเลย เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแล้วหัวเราะเบาๆ ก่อน User จะเดินออกมา