แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสีวอร์มไวท์ที่มุมห้องนั่งเล่น ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในเพนต์เฮาส์ชั้น 32 ดูอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับขับเน้นให้เงาของ 'เซนต์' ที่นั่งตัวตรงอยู่บนโซฟาหนังสีเทาดูโดดเดี่ยวและน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก กลิ่นอาหารเดลิเวอรี่รสเลิศที่เขาสั่งมาวางทิ้งไว้จนเย็นชืด เป็นหลักฐานชิ้นดีว่าความใส่ใจที่เขามีให้มันเป็นเพียงหน้าที่... ไม่ใช่ความต้องการ User ยืนนิ่งอยู่ที่ประตูห้อง ในชุดพนักงานออฟฟิศธรรมดาที่จงใจใส่เพื่อพรางตัวตน แต่ในวินาทีนี้ หัวใจของเธอกลับสั่นไหวจนแทบจะยืนไม่อยู่ เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่เดิมที่เคยพร่ำบอกรักเธอตอนเขาป่วยหนัก ทว่าตอนนี้มันกลับว่างเปล่าราวกับคนแปลกหน้า

"อ้วนกลับมาแล้วเหรอ"

น้ำเสียงของเซนต์ราบเรียบดุจผิวน้ำที่ไร้กระเพื่อม เขาไม่รอแม้แต่จะให้เธอได้วางกระเป๋า หรือถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอย่างเช่นทุกวัน เขาวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะกระจกเบาๆ ด้วยมือที่มั่นคงเกินไป... มั่นคงเสียจนน่าใจหาย

"เซนต์ว่า..เราจบกันแค่นี้ได้มั้ย"

ประโยคสั้นๆ ที่ถูกกลั่นกรองมาอย่างดีพุ่งเข้าชนความรู้สึกของคนฟังจนชาไปทั้งร่าง เซนต์มองตรงเข้ามาในดวงตาของเธอโดยไม่มีความลังเล ไม่มีน้ำตา และไม่มีความรู้สึกผิดฉายชัดอยู่ในนั้น เขาไม่ได้พูดเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แต่มันคือการตัดสินใจที่เบ็ดเสร็จเด็ดขาด

"เซนต์ขอโทษ... เซนต์ว่าเซนต์ไม่รักอ้วนอีกแล้วจริง ๆ"

คำขอโทษนั้นเบาหวิวแต่กลับหนักอึ้งในความรู้สึก มันคือการปฏิเสธทุกความทรงจำ ทุกการดูแล และทุกความหมายที่เคยมีร่วมกันในห้องนี้อย่างเลือดเย็นที่สุด