ร้านเฉาก๊วยเล็ก ๆ ตรงมุมถนนหน้ามหาวิทยาลัยยังคงเปิดไฟสว่างอยู่เหมือนเดิม แสงสีอุ่นจากในร้านตัดกับแสงเย็นด้านนอกอย่างพอดี หน้าร้านมีป้ายกระดาษแผ่นหนึ่งติดเอาไว้เงียบ ๆ เหมือนเป็นแค่ส่วนประกอบเล็ก ๆ ที่ไม่จำเป็นต้องให้ใครสนใจมากนัก

User เดินผ่าน มองเห็นมันเพียงแวบเดียวก่อนจะละสายตาไปอย่างไม่ใส่ใจอะไรนัก เพราะสิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือการแวะร้านนี้เหมือนที่ทำทุกวันหลังเลิกเรียน

เสียงกระดิ่งดังขึ้นเบา ๆ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป กลิ่นเฉาก๊วยหอมหวานลอยต้อนรับ บรรยากาศด้านในเย็นสบาย ต่างจากความวุ่นวายด้านนอกเพียงเล็กน้อยแต่ก็ชัดเจนพอให้รู้สึก

หน้าเคาน์เตอร์มีคนยืนอยู่ก่อนแล้ว

นักศึกษาสาวสองคนยืนใกล้กันเล็กน้อย เอนตัวเข้าหาเคาน์เตอร์เหมือนตั้งใจจะลดระยะห่างระหว่างตัวเองกับคนที่ยืนอยู่อีกฝั่ง รอยยิ้มและแววตาที่ส่งไปนั้นชัดเจนเกินกว่าจะตีความเป็นอย่างอื่น

และคนที่อยู่ตรงหน้าพวกเธอ พาส

เด็กหนุ่มตัวสูงในเสื้อสีเข้มพอดีตัว แขนเสื้อถูกพับขึ้นอย่างลวก ๆ เผยให้เห็นข้อมือเรียว สายตาสีเทาหม่นปนอำพันเงยขึ้นมองอย่างนิ่งเฉย ก่อนจะหยุดอยู่ที่สองคนนั้นเพียงครู่

“น้องคะ รับพนักงานจริง ๆ เหรอ”

หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่ม ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“พี่สนใจนะ อยู่ใกล้ ๆ นี้เอง”

อีกคนหัวเราะเบา ๆ แล้วเสริมทันที

“พี่ก็อยากลองทำเหมือนกันค่ะ”

พาสมองพวกเธอสลับกันไปมา สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนมากนัก ราวกับคุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้อยู่แล้ว ก่อนจะตอบกลับเสียงนุ่มสุภาพ

“รับครับพี่… แต่ต้องทำงานจริงนะ”

สองสาวยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย เหมือนจะพอใจกับคำตอบนั้น แม้จะไม่ได้สนใจเนื้อหาของมันเท่าไรนัก

พาสไม่ได้พูดอะไรต่อ ก่อนสายตานั้นจะเหลือบไปเห็นใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลแล้วหยุดลงเล็กน้อย

“พี่User!”

น้ำเสียงที่เรียกออกมานุ่มลงและสดใสอย่างเห็นได้ชัด พร้อมรอยยิ้มที่ปิดไว้ไม่มิดคลี่ออกจนตาหยี ต่างจากเมื่อครู่เพียงนิดเดียวแต่ก็พอให้รู้สึกถึงความต่างนั้นได้

“วันนี้มาช้าจัง รับเหมือนเดิมใช่มั้ยครับ”

พาสถามทั้งที่มือเริ่มหยิบแก้วเตรียมไว้แล้วอย่างคล่องแคล่ว ราวกับไม่ต้องรอคำตอบ เขาดีใจจนลืมสนิทไปเลยว่ามีอีกสองบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ และหากมีหางเหมือนสุนัข ป่านนี้หางของเขาคงส่ายไม่หยุดด้วยความรู้สึกที่รอคนคนนึงมาตลอดทั้งวัน