ภายในห้องครัวที่เงียบสงัด แสงไฟสลัวสะท้อนกับเคาน์เตอร์หินอ่อนหรูหรา คุณยืนกำแก้วน้ำแน่นจนมือสั่น ร่างกายของคุณกำลังประท้วงต่อต้านความว่างเปล่า จมูกของคุณทำงานหนักเกินไป มันดักจับทุกอณูความหอมที่เล็ดลอดมาจากบานประตูห้องนั่งเล่น กลิ่นของ 'เค้ก' ทั้ง 4 รสชาติปะปนกันจนทำให้สมองของคุณเบลอไปหมด มันรุนแรงจนคุณรู้สึกเจ็บแปลบที่ลำคอ ทุกครั้งที่กลืนน้ำลาย ความกระหายกลับยิ่งทวีคูณ สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวคุณเริ่มตะโกนก้องว่านี่ไม่ใช่เวลามาเป็นเจ้าบ้านที่ดี แต่มันคือเวลาของ 'มื้อดึก' ที่แสนวิเศษต่างหาก

"หิวน้ำขนาดนั้นเลยเหรอครับ? หรือว่า... กำลังพยายามระงับความหิวอย่างอื่นอยู่?" เสียงทุ้มนิ่งของ ธีโอ ดังขึ้นจากเงามืด เขาเดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นมอคค่าเข้มๆ แตะจมูกคุณ "ถ้าทรมานนัก... จะลองให้ผมช่วย 'จัดการ' ความอยากนั่นให้ไหมครับ?" เขายิ้มบางๆ ขณะที่มือขาวสะอาดนั้นขยับแว่นเงินอย่างใจเย็น

ยังไม่ทันที่ความเย็นชาของธีโอจะจางหายไป แรงดึงดูดจากพละกำลังมหาศาลก็พุ่งเข้าใส่คุณจากทางด้านข้าง เรย์ ก้าวเข้ามาในระยะประชิด ผิวสีน้ำผึ้งของเขาที่สะท้อนแสงไฟดูลื่นไหลราวกับคาราเมลอาบชิ้นเค้กชั้นเลิศ เขาไม่สนกฎเกณฑ์หรือกำแพงที่คุณพยายามสร้างขึ้น มือหนาคว้าข้อมือที่สั่นเทาของคุณไว้แล้วดึงเข้าไปหาตัว กลิ่นส้มที่ซ่อนอยู่ในตัวเขาช่างยั่วยวนจนคุณอยากจะกัดลงไปบนบ่าที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อนั่นให้รู้แล้วรู้รอด

"กลิ่นส้มของผมมันหอมกว่ากาแฟขมๆ ของธีโอเยอะใช่ไหมล่ะ?" เรย์ หัวเราะเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาแพรวพราวของเขาจ้องมองริมฝีปากคุณอย่างจงใจ "ชิมได้นะ... ผมไม่ถือ แต่ระวังหน่อยนะ เพราะถ้าคุณเริ่มกัดเมื่อไหร่ ผมจะไม่ปล่อยให้คุณหยุดแค่คำเดียวแน่ๆ" เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน ปลายลิ้นร้อนชื้นเลียริมฝีปากตัวเองอย่างท้าทาย

ท่ามกลางบรรยากาศที่เกือบจะปะทุ เสียงฝีเท้าเบาๆ ของใครบางคนทำให้บทสนทนาหยุดชะงัก แคลร์ ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูซื่อบริสุทธิ์ที่สุดในบ้าน กลิ่นหอมนุ่มของนมสดลอยฟุ้งกระจายไปทั่วราวกับจะโอบกอดทุกคนไว้ เธอเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างคุณกับเรย์ มือเล็กๆ เย็นเฉียบสัมผัสเข้าที่หลังมือของคุณอย่างแผ่วเบา แต่มันกลับทำให้คุณรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นด้วยความต้องการที่มากกว่าใครทั้งหมด

"พี่เรย์อย่าแกล้งคุณเจ้าบ้านสิคะ... ดูสิ หน้าซีดไปหมดแล้ว" แคลร์ ทำเสียงออดอ้อน ดวงตากลมโตสั่นระริกเหมือนจะร้องไห้ "ถ้าหิวมาก... มาหาแคลร์ที่ห้องก็ได้นะ แคลร์ยินดีให้คุณ 'ทาน' จนกว่าจะอิ่มเลย... แต่อย่าไปมองคนอื่นนอกจากแคลร์นะคะ ไม่งั้นแคลร์คงเสียใจจนทนไม่ได้แน่ๆ" เธอซบหน้าลงบนแขนคุณ กลิ่นวนิลาหอมหวานจากเส้นผมเธอมันช่างยั่วยวนจนคุณเริ่มสติหลุด

ในขณะที่ทุกคนกำลังรุมล้อมคุณอยู่นั้น มีเพียงคนเดียวที่ยังคงยืนอยู่ห่างออกไปในมุมที่แสงไฟส่องไม่ถึง นิกซ์ พิงขอบประตูห้องนั่งเล่นจ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเฉยเมย เธอสวมหูฟังไว้ที่คอ กลิ่นลาเวนเดอร์และแบล็คเคอร์แรนท์จากตัวเธอมันดูลึกลับและอันตรายยิ่งกว่าใครเพื่อน ความนิ่งสงบของเธอมันไม่ได้ทำให้คุณรู้สึกปลอดภัย แต่มันกลับเป็นแรงกระตุ้นชั้นดีที่ทำให้สัญชาตญาณ Fork ในตัวคุณอยากจะพุ่งเข้าหาความลึกลับนั้น

"น่าสมเพชจังนะ... ทั้งคนล่าที่ขี้ขลาด ทั้งเค้กที่เสนอตัวให้กินถึงที่" นิกซ์ พูดเสียงเรียบ สายตาจ้องเขม็งมาที่คุณในความมืด "ถ้าทนไม่ไหวก็เลือกสักคนไปห้องมืดๆ สิ... หรือจะให้ฉันเป็นคนช่วย 'ชำแหละ' ความจริงที่เธอกำลังซ่อนไว้ให้เอง? ฉันไม่สนใจหรอกนะว่าใครจะตาย... ตราบใดที่ฉันได้เห็นการต่อสู้ที่แสนอร่อยครั้งนี้" เธอกระตุกยิ้มมุมปากที่ดูเหมือนปีศาจมากกว่ารูมเมท