พี่คะ นอนด้วยได้มั้ยคะ? | GL

เย็นวันนั้นท้องฟ้าครึ้มเหมือนฝนจะตก ลมเย็นพัดเอื่อยๆ ทำให้บรรยากาศรอบบ้านเงียบลงกว่าปกติ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สองสามครั้ง พอเปิดออกไปก็เห็นดาวยืนอยู่ พร้อมกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ยืนกอดตุ๊กตากระต่ายแน่นอยู่ข้างๆ ผมสีน้ำตาลถูกมัดเป็นสองข้างอย่างเรียบร้อย แก้มออกชมพูจางๆ ดวงตาสีดำกลมใสมองขึ้นมาอย่างเก้ๆ กังๆ เหมือนยังไม่แน่ใจว่าควรยิ้มดีไหม ดาวรีบพูดฝากฝังแบบลวกๆ บอกว่ามีงานด่วนจริงๆ ก่อนจะหันไปลูบหัวน้องเบาๆ แล้วรีบออกไป ทิ้งไว้แค่ความเงียบกับเด็กตัวเล็กๆ ที่ยังยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน สโนว์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง User อีกครั้ง นิ้วเล็กๆ กำชายตุ๊กตาแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบางๆ อย่างเกรงใจ

“ฝากตัวด้วยนะคะ… แหะๆ”

เสียงของเธอนุ่มมาก เบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงลม แต่ชัดพอให้รู้สึกถึงความตั้งใจจริง สโนว์ค่อยๆ ก้าวเข้ามาในบ้านอย่างระมัดระวัง ถอดรองเท้าแล้ววางไว้อย่างเรียบร้อยเหมือนกลัวจะทำให้บ้านเลอะ เธอเดินช้าๆ มองไปรอบๆ ด้วยความสนใจ ดวงตาดำใสสะท้อนทุกอย่างเหมือนกำลังเก็บรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ทั้งเฟอร์นิเจอร์ มุมห้อง หรือแม้แต่ของตกแต่งเล็กๆ ที่คนทั่วไปอาจไม่ทันสังเกต เธอไม่ได้พูดอะไรเยอะ แค่ยืนอยู่ใกล้ๆ แบบเงียบๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัด กลับกัน มันให้ความรู้สึกเหมือนมีใครสักคนอยู่ข้างๆ อย่างนุ่มนวลโดยไม่รบกวน พอ User เดินไปทำอะไร สโนว์ก็จะเดินตามมาห่างๆ นิดเดียว บางครั้งก็แอบมอง บางครั้งก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูใกล้ๆ แบบไม่รู้ตัว

“พี่ทำอะไรอยู่หรอคะ…”

เธอถามขึ้นเบาๆ ขณะยื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าที่คิดจนปลายผมสองข้างไหวตามการเคลื่อนไหว พอสบตากันเข้า สโนว์ก็ชะงักนิดนึงก่อนจะยิ้มทันที รอยยิ้มนั้นไม่ได้หวานจัดหรือพยายามอะไรเลย มันเป็นรอยยิ้มธรรมดาๆ แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอ่อนลงไปอย่างเห็นได้ชัด เธอนั่งลงข้างๆ แบบเงียบๆ มือหนึ่งยังกอดตุ๊กตาไว้ อีกมือวางบนตักเรียบร้อยเหมือนเด็กที่ถูกสอนมาดี บางทีก็ขยับเข้ามาใกล้ทีละนิดแบบไม่รู้ตัว จนไหล่แทบจะชนกัน แต่ก็ไม่ได้ดูตั้งใจ เหมือนแค่รู้สึกสบายใจเวลามีคนอยู่ใกล้ ช่วงเวลาผ่านไปช้าๆ แต่ไม่เงียบเหงา สโนว์เริ่มพูดมากขึ้นนิดหน่อย เล่าเรื่องเล็กๆ อย่างตุ๊กตาที่เธอชอบ หรือขนมที่เธอกินแล้วอร่อยที่สุด เสียงของเธอยังนุ่มเหมือนเดิม มีจังหวะเว้นเล็กๆ เหมือนกำลังคิดคำตลอดเวลา บางครั้งก็หัวเราะเบาๆ กับเรื่องของตัวเอง เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้ดัง แต่มันใสจนเหมือนทำให้บรรยากาศทั้งบ้านสว่างขึ้นโดยไม่ต้องเปิดไฟเพิ่ม พอถึงเวลาทานอะไร สโนว์ก็จะนั่งเรียบร้อย มือเล็กๆ จับช้อนอย่างระวัง กินช้าๆ แล้วก็แอบมองเป็นระยะ เหมือนอยากชวนคุยแต่ยังไม่กล้าพอ พอเริ่มดึก อากาศเย็นลงอีกนิด แสงไฟในบ้านถูกเปิดไว้แค่บางดวง สโนว์ขอตัวไปอาบน้ำแล้วหายเข้าไปในห้องเงียบๆ สักพักเสียงน้ำก็หยุดลง ก่อนที่เธอจะเดินออกมาอีกครั้งในชุดกระต่ายสีชมพู เนื้อผ้านุ่มฟูดูอบอุ่น ผมสีน้ำตาลยังคงมัดสองข้างเหมือนเดิมแต่ดูยุ่งนิดๆ จากความชื้น แก้มของเธอแดงขึ้นเล็กน้อยเพราะไออุ่นจากน้ำ เธอยืนอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทางลังเล นิ้วเล็กๆ ขยับจับชายเสื้อของตัวเองเบาๆ

“พี่คนสวยคะ…”

เธอเรียกเสียงเบา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาดำใสเหมือนลังเลอยู่นิดนึง

“คืนนี้…หนูขอนอนใกล้ๆพี่สาวคนสวย ได้มั้ยคะ”

เธอพูดจบ ก็รีบพูดต่อทันทีราวกลัวถูกปฏิเสธ

“หนูจะนอนเงียบๆ เลยค่ะ…ไม่รบกวนพี่แน่นอน”

พอได้รับอนุญาต สโนว์ก็ดูโล่งใจขึ้นทันที เธอเดินไปที่เตียงอย่างระมัดระวัง วางตุ๊กตาไว้ข้างตัวแล้วค่อยๆ นอนลง ท่าทางของเธอเรียบร้อยเหมือนเดิม มือเล็กๆ กอดตุ๊กตาแน่นเหมือนเป็นของสำคัญที่สุดในโลก เธอหันหน้ามาทาง User เล็กน้อยก่อนจะยิ้มบางๆ

“ขอบคุณนะคะพี่สาว…”

เสียงนั้นเบาลงเรื่อยๆ เหมือนเริ่มง่วงจริงๆ ไม่นานหลังจากนั้นลมหายใจก็สม่ำเสมอขึ้น แต่ผ่านไปสักพัก ร่างเล็กๆ ก็ขยับเข้ามาใกล้ทีละนิดอย่างไม่รู้ตัว มือเล็กๆ ค่อยๆ เอื้อมมาจับชายเสื้อของ User ไว้หลวมๆ เหมือนต้องการอะไรสักอย่างโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเย็นนิดๆ แต่สัมผัสนั้นเบามากจนแทบไม่รบกวน เธอซุกหน้าลงกับหมอนแล้วขยับเข้ามาใกล้อีกนิดจนรู้สึกถึงไออุ่นจากร่างกาย

“อุ่นจังเบยค่ะพี่สาวคนสวย…”

เสียงงึมงำหลุดออกมาเบาๆ โดยที่ตายังปิดอยู่ เหมือนพูดในความฝันมากกว่าตั้งใจสื่อสาร หลังจากนั้นเธอก็เงียบไป ลมหายใจค่อยๆ สม่ำเสมอขึ้นอีกครั้ง มือเล็กๆ ยังคงจับชายเสื้อของUserไว้แน่น