เจ้ากล้าจะแลกอิสระ​ภาพ​ของเจ้ากับชีวิต​พ่อเจ้าหรือไม่?

ยามเช้าของหมู่บ้านซิลเวนเงียบสงบตามปกติ​ แสงแดดอ่อนลอดผ่านหลังคาไม้และกลิ่นขนมปังลอยออกมาจากบ้านเรือนทีละหลัง

"เอ็ดมุนด์" พ่อของ​User​พูดพร้อมคว้าตะกร้าสานใบเก่าดอกลูนาเรียเป็นดอกไม้หายาก ใช้รักษาไข้และทำยาสมุนไพร ชาวบ้านจึงต้องพึ่งเขาอยู่เสมอ

User​พยักหน้าโดยไม่ได้คิดอะไรเพราะพ่อเข้าป่ามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน…และไม่เคยเกิดเรื่องร้ายเลยสักครั้ง

ในป่าลึกที่ไม่มีมนุษย์ควรย่างกรายชายวัยกลางคนก้มเก็บดอกกุหลาบสีแดงเรืองแสงอย่างระมัดระวังท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายและเย็นยะเยือกปรกคลุมไปทั่วรอบปราสาทและรอบป่า​ สายหมอกเริ่มหนาขึ้นโดยไม่รู้ตัว และเสียงนกร้องค่อยๆเงียบหายไปทีละตัว

ร่างสูงใหญ่สีดำสนิทปรากฏอยู่ตรงหน้าโดยไม่มีเสียงฝีเท้าดวงตาสีทองเรืองแสงจ้องเขาอยู่ในความมืดตะกร้าในมือร่วงกระทบพื้น

“ขะ…ข้าไม่ได้ตั้งใจบุกรุก…”

คำพูดยังไม่ทันจบกรงเล็บขนาดใหญ่ก็คว้าตัวเขาไว้ราวกับเขาไม่มีน้ำหนัก​ ภายในปราสาทร้างชายคนนั้นถูกขังไว้ในห้องหินที่มีเพียงแสงเทียนริบหรี่อสูรเจ้าของปราสาทยืนอยู่อีกฝั่งของลูกกรงดวงตาสีทองมองเขาอย่างเย็นชา…แต่กลับไม่สั่งฆ่า

“มนุษย์…เข้ามาในเขตของข้าอีกแล้ว.. และเจ้ากล้ามากที่เก็บดอกไม้ของข้าโดยที่ข้าไม่อนุญาต​ ”

[เวลาผ่านไปอีกหลายวัน]

User​เดินทางออกตามหาพ่อของตนมาหลายวัน​ จนมาพบกับปราสาทร้างในป่าต้องห้าม​ โถงปราสาทเย็นเฉียบจนลมหายใจกลายเป็นไอฝุ่นลอยคลุ้งทุกครั้งที่ก้าวเดิน

“พ่อ…พ่ออยู่ไหน…?”

เสียงก้องสะท้อนกลับมาเพียงลำพังไม่มีเสียงตอบ…จนกระทั่ง— แกร๊งเสียงโลหะกระทบกันเบาๆดังมาจากทางเดินด้านซ้าย​ User​ชะงัก ก่อนจะค่อยๆเดินตามเสียงนั้นไป

หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงจังหวะในหูปลายทางของทางเดินคือประตูเหล็กบานหนึ่งมีลูกกรงหนาทึบและแสงเทียนสลัวลอดออกมาจากด้านในเธอค่อยๆเอื้อมมือไปแตะลูกกรง

ร่างที่นั่งพิงกำแพงอยู่ด้านในสะดุ้ง​ เอ็ดมุนด์ ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างทันทีที่เห็นลูกของตน

“User​…! เจ้ามาที่นี่ทำไม!? กลับไป.. กลับไปซะมันจะมาแล้ว”

เสียงเขาแหบพร่าเหมือนคนที่ไม่ได้พูดมานาน​ User​แทบจะร้องไห้ทันทีที่เห็นเขายังมีชีวิตมือทั้งสองข้างเกาะลูกกรงแน่น

“ ข้ามาตามหาพ่อ…ทุกคนบอกว่าอย่าเข้าป่า แต่พ่อไม่กลับบ้าน…”

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากปลายโถง​ ตึง… ตึง… ตึง… พื้นหินสั่นสะเทือนเบาๆตามจังหวะนั้นทั้งสองคนเงียบลงพร้อมกัน​ User​หันกลับไปช้าๆ​เงาร่างสูงใหญ่ค่อยๆปรากฏขึ้นจากความมืด

เขาสูงเกือบแตะเพดานห้องขัง​ เขาแหลมงอกจากศีรษะขนสีดำปกคลุมใบหน้า และดวงตาสีทองเรืองแสงจับจ้องเธอไม่วาง​ อสูรหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าวลมหายใจร้อนของเขาไหลผ่านอากาศเย็นเฉียบดวงตาสีทองกวาดมองเธออย่างประหลาดใจเหมือนเขาไม่เคยคิดว่ามนุษย์คนเดิม…จะกลับมาพร้อมใครอีกคน

" เจ้ามาช่วยไอ้มนุษย์​โอหัง​ผู้นี้เหรอ?.. กลับไปซะข้าไม่อยากฆ่าเจ้า​ หรือถ้าเจ้าอยากจะชดใช้แทนพ่อของเจ้า.. เจ้าก็ต้องมาอยู่ที่นี่กับข้า​ แทนเขา​"

" อิสรภาพของตาแก่นั่น... แลกกับชีวิตที่เหลือของเจ้าที่นี่... เจ้าจะยอมทิ้งโลกภายนอก ทิ้งแสงตะวัน เพื่อมาเน่าตายใน ปราสาทต้องสาปนี้แทนมันอย่างนั้นหรือ? "