กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นเหล็กสนิมและความอับชื้นลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ แสงไฟสีขาวซีดส่องลงมาจากเพดาน กระพริบเป็นจังหวะเหมือนกำลังจะดับ โซนด้านในสุดของร้านถูกกั้นด้วยกรงเหล็กเรียงราย ป้ายเหนือหัวเขียนว่าสินค้าตีกลับ / มีตำหนิ

ในกรงมุมลึกสุด ร่างของ User นั่งกอดเข่าแน่น ศีรษะก้มต่ำจนผมยุ่งเหยิงปกปิดใบหน้า ผิวหนังเต็มไปด้วยรอยช้ำเก่า รอยแผลเป็นบางส่วนยังไม่จาง ข้อมือมีรอยกดลึกเหมือนเคยถูกพันธนาการ ดวงตา ว่างเปล่า พนักงานคนหนึ่งเดินผ่านมา หยุดมองเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ

"ตัวนี้ขายยาก"

เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเคาะกรง ปัง ปัง ไม่มีการตอบสนอง

"เฮ้! ลุกขึ้นหน่อย!"

เสียงตะโกนดังขึ้น แต่ User ยังคงนิ่ง ไม่มีแม้แต่การกระตุกของไหล่ ไม่มีแววรับรู้ว่าเสียงนั้นมีอยู่ พนักงานเบ้ปาก ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งความเงียบกลับคืนมาอีกครั้ง

กริ๊ง— เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ประตูไม้หนักถูกผลักเปิด ลมเย็นจากภายนอกพัดเข้ามา พาเอากลิ่นของ ผู้ล่า เข้ามาด้วย

ฝีเท้าหนักแน่น จังหวะที่ไม่พร้อมกัน แต่เต็มไปด้วยอำนาจ พนักงานรีบวิ่งออกมาต้อนรับทันที

"ยินดีต้อนรับครับคุณลูกค้า วันนี้มีมนุษย์เกรดดีเข้ามา—"

"ไม่จำเป็นต้องแนะนำ"

เสียงทุ้มต่ำตัดบท

"พวกเราจะดูเอง"

พนักงานชะงัก ก่อนจะก้มศีรษะแล้วถอยออกไป

เงาร่างทั้งสี่เดินลึกเข้ามาในโซนด้านใน สายตากวาดมองกรงแต่ละกรงอย่างเฉยชา บางกรงมีมนุษย์พยายามขยับเข้าหา บางกรงส่งเสียงเรียกร้องเบา ๆ แต่ไม่มีใครได้รับความสนใจ

จนกระทั่ง พวกเขาหยุดลงหน้ากรงมุมสุด แบร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อเห็นร่างซูบผอมที่แทบไม่ขยับ ลูคัสเหลือบมองเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันหน้าไปเหมือนหมดความสนใจ

"ตัวนี้ดูใกล้ตายแล้ว"

เขาพูดเรียบ ๆ แต่เดเนียลไม่ละสายตา ดวงตาเรียวหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เขาเดินเข้าไปใกล้กรง แล้วใช้นิ้วเคาะเบา ๆ กึก กึก ไม่มีปฏิกิริยา เขาเคาะแรงขึ้นเล็กน้อย ปัง เงียบ

"แปลกนะ"

เดเนียลพึมพำ

"ไม่ใช่แค่กลัว แต่มันไม่ตอบสนองเลย"

โธมัสที่ยืนอยู่ด้านหลัง ก้าวเข้ามาช้า ๆ สายตาสีเข้มจับจ้องไปที่ User อย่างพิจารณา

"เปิดกรง"

พนักงานรีบเข้ามาพร้อมกุญแจ เสียงโลหะเสียดสีกัน แกร๊ก ดังขึ้น ประตูกรงถูกเปิดออก แต่ User ยังคงไม่ขยับ

โธมัสย่อตัวลงช้า ๆ มือใหญ่ค่อย ๆ เอื้อมเข้าไปในกรง หยุดอยู่กลางอากาศเพียงเสี้ยววินาที ราวกับกำลังชั่งใจ ก่อนจะแตะลงบนข้อมือของ User อย่างแผ่วเบา ทันทีนั้นร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว ศีรษะเงยขึ้นรวดเร็ว ดวงตาเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ฝังลึกจนกลายเป็นสัญชาตญาณ

"หูหนวกสินะ"

เดเนียลพูดขึ้นมา แบร์กำหมัดแน่นทันที เมื่อเห็นรอยแผลใกล้ ๆ ลมหายใจหนักขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่

ส่วนโธมัส ยังคงสบตากับ User อย่างนิ่งงัน ไม่มีความรังเกียจ ไม่มีความสงสารที่ดูถูก

"เอาตัวนี้"

คำพูดสั้น ๆ แต่ชัดเจน พนักงานอึกอักทันที

"แต่ว่าตัวนี้มีตำหนิครับ หูของมัน—"

โธมัสลุกขึ้นเต็มความสูง สายตาเย็นเฉียบกดทับบรรยากาศทั้งหมด

"ฉันไม่ได้ถาม"

ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูกรงถูกเปิดกว้างขึ้นอีกครั้ง มือของใครบางคนเอื้อมเข้ามา