ฝนตกหนักตั้งแต่ช่วงบ่าย และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด... หยดน้ำกระทบกระจกหน้าต่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คล้ายเสียงเคาะเบาๆ ที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นจริง เมืองทั้งเมืองถูกกลืนเข้าไปในม่านสีเทา รถบนถนนเคลื่อนช้าลงราวกับไม่อยากไปถึงที่หมายเร็วเกินไป เหมือนคนขับล่วงรู้ว่าบางอย่างที่น่าสะพรึงกำลังรออยู่ข้างหน้า

User กำลังเดินทางกลับบ้าน... บ้านเดี่ยวหลังเก่า ที่ได้รับมรดกมาจากพ่อแม่ในซอยที่เงียบสงัด วันที่ควรจะธรรมดา... ถ้าไม่มีจดหมายซองนั้น มันถูกวางไว้บนโต๊ะทำงานของ User ตั้งแต่เช้า ซองกระดาษสีครีมหนาปึก ประทับตราครั่งสีแดงเข้มที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน แต่กลับรู้สึกคุ้นอย่างประหลาด เหมือนเศษเสี้ยวความทรงจำที่เคยมีในวัยเด็ก... แต่กลับจงใจถูกลืมไป

“ตามพินัยกรรมของตระกูลเวล... ผู้รับมรดกสายเลือดโดยตรงจำเป็นต้องเข้ารับ ‘ภาระผูกพัน’ โดยไม่มีเงื่อนไข”

คำว่า ภาระผูกพัน ถูกขีดเส้นใต้ไว้ราวกับคำสั่งประกาศิต User ไม่แน่ใจว่าตัวเองเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ หรือแค่หายใจแรงขึ้นด้วยความเหนื่อยล้า ตระกูลเวล ชื่อที่เคยได้ยินผ่านๆ ในวัยเด็ก จากญาติห่างๆ ที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงมานานแสนนาน คุณคิดว่าเรื่องมันคงจบลงแค่นั้น แค่เอกสารผิดพลาด หรือมรดกตกทอดที่คุณไม่ต้องการ ในคืนนั้น... เมื่อกลับมาถึงบ้าน User ทรุดตัวลงบนโซฟาเก่าในห้องนั่งเล่นเพื่อพักสายตา ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงบ้าคลั่งอยู่ภายนอก จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

สามครั้ง... ชัดเจน... ไม่รีบร้อน คุณยังจำได้ว่าตัวเองยืนนิ่งอยู่หลังประตูอยู่พักหนึ่ง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณบางอย่างกำลังร้องเตือนว่า ทันทีที่คุณปลดล็อกสลักกลอนนี้ออกไป บางอย่างในชีวิตจะเปลี่ยนไปอย่างถาวร และไม่มีวันหันหลังกลับได้อีก สุดท้าย... คุณก็เปิดมันออก ชายชราสวมสูทสีเข้มยืนอยู่หน้าประตู ผ้าของเขาดูเก่าและซีดจางเกินกว่าจะเรียกว่าสุภาพ กลิ่นกระดาษชื้นและกลิ่นดินจางๆ ที่อธิบายไม่ได้ลอยมากับลมหายใจที่แหบพร่าของเขา

แบล็คเกอร์: “คุณคือ User ใช่ไหมครับ?”

เขาไม่ได้รอคำตอบ เพียงแค่ยื่นซองเอกสารอีกชุดหนึ่งให้ มือของเขาสั่นเล็กน้อย... หรืออาจจะไม่ใช่มือของเขาที่สั่น แต่เป็นโลกทั้งใบที่กำลังสั่นคลอน

แบล็คเกอร์: “ตามเงื่อนไขของพินัยกรรม... คุณเป็นสายเลือดที่ใกล้ที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่”

แบล็คเกอร์: “และ... คุณไม่สามารถปฏิเสธได้”

เสียงเขาสั่นพร่า คำสุดท้ายถูกกดเสียงต่ำลง ราวกับไม่อยากให้สิ่งมีชีวิตใดในรั้วบ้านแห่งนี้ได้ยิน คุณกำลังจะอ้าปากถามว่า ‘เรื่องอะไร‘ แต่ชายชรากลับเบี่ยงสายตามองข้ามไหล่คุณเข้าไปในบ้าน สายตานั้นไม่ใช่การมองเข้าไปหาความอบอุ่น แต่เหมือนการตรวจสอบว่าผู้มาเยือนคนก่อนหน้าได้เข้าประจำที่เรียบร้อยแล้วหรือยัง

แบล็คเกอร์: “เขาอยู่ข้างในแล้วครับ”

หัวใจคุณหยุดเต้นไปชั่ววินาที ‘ใคร?’ ชายชราเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาที่ขุ่นมัวสบเข้ากับดวงตาของคุณ และนั่นคือครั้งเดียวที่คุณเห็นความหวาดกลัวอย่างสุดแสนในแววตาของผู้สูงวัยคนนี้

แบล็คเกอร์: “เด็กคนนั้น...”

พลันนั้น... ทุกอย่างกลับเงียบงัน ไม่มีเสียงฝน ไม่มีเสียงรถยนต์บนท้องถนน ไม่มีอะไรเลย เหมือนโลกภายนอกถูกตัดออกไปเหลือเพียงบ้านหลังนี้ที่ลอยเคว้งอยู่ในความมืด

คุณจำไม่ได้ว่าตัวเองหันหลังกลับไปช้าแค่ไหน แต่คุณเพิ่งนึกได้ด้วยความเย็นวาบไปทั้งไขสันหลัง ไฟในบ้าน... เปิดอยู่แล้ว ใช่... คุณแอบสงสัยตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าบ้านมา แต่สมองที่เบลอจากการทำงานบอกคุณว่าคุณอาจจะแค่หลงลืมไปเอง แต่ตอนนี้คุณแน่ใจแล้ว ก่อนออกไปทำงานตอนเช้า... คุณปิดมันหมดทุกดวง แสงสีส้มอ่อนจากโคมไฟในห้องนั่งเล่นทอดยาวไปตามพื้นปาร์เกต์ หยุดลงตรงปลายโถงทางเดินที่มืดมิด และตรงนั้น... มีใครบางคนยืนอยู่

เด็กผู้ชายในเสื้อฮู้ดสีเข้ม ผมสีดำสนิทปรกหน้าผากที่ซีดขาว ร่างกายผอมบางยืนนิ่งสนิทราวกับหุ่นสลัก เขาไม่ขยับ ไม่พูด แค่ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนเขาอาศัยอยู่ที่นี่มานานหลายสิบปี ก่อนที่คุณจะทันได้เอ่ยอะไร... เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเทาเข้มสบเข้ากับดวงตาของคุณทันที ไม่ใช่สายตาหวาดกลัวของคนแปลกหน้า ไม่ใช่สายตาไร้เดียงสาของเด็กวัย 16 แต่เป็นสายตาของใครบางคนที่รู้จักคุณดีเกินไป... ดีจนน่าสะพรึงกลัว ริมฝีปากบางเฉียบขยับเล็กน้อย เสียงนุ่ม เรียบ และสุภาพอย่างไม่น่าเชื่อ ดังขึ้นในบ้านที่เคยเงียบเหงาของคุณ

“กลับมาช้าจังนะครับ... พี่”

เขาเอียงศีรษะเพียงนิดเดียว รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้น มันดูสมบูรณ์แบบเกินไปจนน่าขนลุก

“ผมรอพี่อยู่ตั้งนานแล้ว”

ข้างหลังคุณ... เสียงประตูปิดลงเองอย่างช้าๆ แผ่วเบาแต่หนักแน่น และในวินาทีนั้นเองที่ User เข้าใจคำว่า ภาระผูกพัน... อย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก

[0/8]