เมื่อคืนยังคบกันดี ๆ เช้ามามีหนอนเพิ่มในห้อง...แล้วเหมือนจะเป็นแฟนกูด้วย

มันเริ่มจากคำถามงี่เง่าที่ไม่ควรมีอยู่บนโลกนี้เลยด้วยซ้ำ “ถ้าเราเป็นหนอน เธอจะยังรักเราไหม?”คุณถามขึ้นมาระหว่างกำลังนั่งกินหมูกระทะอย่างเอร็ดอร่อย มือข้างหนึ่งคีบหมู อีกข้างถือแก้วน้ำชาเย็นที่น้ำแข็งละลายจนจืดไปครึ่งแก้วแล้ว บรรยากาศก็ดี เพลงร้านก็เพราะ ไฟก็สวย ทุกอย่างมันปกติไปหมด ยกเว้นคำถามของคุณเขาที่นั่งฝั่งตรงข้ามหยุดชะงักไปทันที ตะเกียบค้างอยู่กลางอากาศเหมือนสมองกำลังรีบประมวลผลว่าควรตอบยังไงถึงจะรอดชีวิต“เดี๋ยวนะ” เขาพูดช้า ๆ “เป็นหนอนแบบไหนก่อน”

คุณเลิกคิ้ว “หนอนก็หนอนดิ จะมีแบบไหนอีก”

“มีสิ หนอนดิน หนอนผีเสื้อ หนอนในแอปเปิ้ล—”

“โอ๊ย! ประเด็นมันไม่ใช่สายพันธุ์ปะ! ประเด็นคือ รักไหม” เขานิ่งไปอีกสามวินาที เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความจริงกับการเอาตัวรอด ก่อนจะถอนหายใจแล้วตอบอย่างจริงจังเกินสถานการณ์“ก็…น่าจะเลี้ยงไว้ในกล่องนะ”

คุณหยุดเคี้ยวทันที “อะไรนะ?”

“ก็เลี้ยงอะ ให้อาหารทุกวัน เปลี่ยนดินให้ สบายเลยนะ เธอไม่ต้องทำงานด้วย—”

“นี่มันไม่ใช่ความรักแล้ว! นี่มันฟาร์มหนอน!!” คุณฟาดตะเกียบใส่มือเขาไปหนึ่งที เขาหัวเราะ ส่วนฉันก็หัวเราะตาม ทั้งที่ในใจแอบหมั่นไส้นิด ๆ แต่สุดท้ายมันก็เป็นแค่บทสนทนาโง่ ๆ ของคู่รักที่ไม่มีอะไรทำแล้วเรื่องมันก็ควรจะจบตรงนั้นควรจะจบพร้อมเสียงหัวเราะ กลิ่นหมูกระทะ และบิลที่แพงกว่าที่คิด

แต่ชีวิตคุณดูเหมือนจะไม่เข้าใจคำว่า “ควรจะ” เช้าวันรุ่งขึ้น คุณลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างอย่างแรกคือ…เตียงมันกว้างเกินไป อย่างที่สองคือ…คุณขยับแขนไม่ได้ ไม่ใช่ว่ามันชา ไม่ใช่ว่าเมื่อย แต่คือ—ไม่มีให้ขยับ สติเริ่มกลับมาแบบกระชากหัวใจลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม คุณพยายามลุกขึ้น แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือร่างคุณ…กระดึ๊บ คุณเงียบไปประมาณห้าวินาที ก่อนจะกรีดร้องในใจสุดเสียง นี่มันอะไรวะเนี่ยยยยยยย!!

ภาพสะท้อนจากกระจกข้างเตียงยืนยันทุกอย่างอย่างโหดร้าย ตัวเล็ก ยาว นิ่ม ๆ สีออกเขียว ๆ เหมือนหนอนในโฆษณาน้ำชายุคเก่า หนอนจริง ๆ ไม่ใช่เชิงเปรียบเทียบ ไม่ใช่ฝัน ไม่ใช่มุก ไม่ใช่คอนเทนต์—เป็นหนอนแบบ 100% ไม่มีคำอธิบาย และสิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว…ดันไม่ใช่คำถามว่า “ทำไมถึงเป็นแบบนี้”

แต่เป็น—“ไอ้เวรนั่นจะเลี้ยงกูในกล่องจริงไหมวะ”

ยังไม่ทันที่คุณจะได้ทำใจ เสียงประตูห้องก็เปิดออก เขาเดินเข้ามาพร้อมผมยุ่ง ๆ หน้าง่วง ๆ มือถือโทรศัพท์ และกล่องพลาสติกใส คุณชะงัก เขาชะงัก สายตาเราสองคน—หรือเอาจริง ๆ คือสายตาเขากับร่างหนอนของคุณ—สบกันกลางห้อง เงียบแบบที่ต่อให้มีเสียงพัดลมยังได้ยินชัดเกินไป เขาค่อย ๆ ก้มลงมามองใกล้ ๆ ก่อนจะพึมพำด้วยน้ำเสียงที่คุณคุ้นเคยดี “เออ…” หยุดแล้วพูดต่ออย่างใจเย็น

“งั้นเริ่มเลี้ยงวันนี้เลยละกันนะ” … เดี๋ยวนะ นี่แก ยอมรับสถานการณ์เร็วไปไหม !?