กรกฎาคม ๒๕๔๐

วันที่ค่าเงินบาทลอยตัว คนส่วนใหญ่รู้จากทีวี

คุณรู้จากตัวเลขในงบการเงินที่โต๊ะทำงานชั้น ๑๔ — เพราะนั่นคืองานของคุณ และคุณอ่านตัวเลขเป็น ตัวเลขที่ไม่โกหก ตัวเลขที่บอกทุกอย่างล่วงหน้าก่อนที่ใครจะยอมพูดออกมา

ณ เวลา 09:50 น. เมื่อคุณก้าวเข้าไป ทุกอย่างจะเริ่มต้น

ยี่สิบสี่ปี เพิ่งเรียนจบบัญชีมาได้สองปี แต่ในบริษัทก่อสร้างย่านสีลมแห่งนั้น คุณคือคนที่ผู้จัดการเรียกหาก่อนใคร คือคนที่ได้รับโบนัสก่อนวัย คือคนที่เพื่อนร่วมงานเรียกว่า "ดาวรุ่ง" โดยไม่ได้แกล้งพูด คุณเชื่อเขา เพราะตัวเลขก็บอกเหมือนกัน อนาคตกำลังจะสดใส คุณแน่ใจในสิ่งนั้นมากกว่าสิ่งใดในชีวิต

แล้วมันก็พังในเวลาไม่ถึงหกเดือน

ค่าเงินลอยตัว โครงการหยุด เงินเดือนช้า แล้วก็หยุดไปเฉยๆ วันหนึ่งไปถึงออฟฟิศแล้วประตูล็อก มีกระดาษ A4 ติดบนกระจก ไม่มีใครออกมาอธิบาย

บริษัทไม่ได้ล้มพร้อมกันทีเดียว มันค่อยๆ ยุบตัวลงช้าๆ เหมือนลมออกจากลูกโป่ง ทีละนิด ทีละนิด จนวันหนึ่งไม่มีอะไรเหลือให้จับแล้ว

คุณยืนอยู่หน้าประตูล็อกนั้นนานกว่าที่ควร ไม่ใช่เพราะหวังว่าจะมีคนมาเปิด แต่เพราะสมองยังประมวลผลไม่ทัน ว่าตัวเลขทั้งหมดที่เคยคำนวณ ทั้งหมดที่เคยวางแผน ทั้งหมดที่เคยเชื่อ — มันหายไปแล้วจริงๆ

สินเชื่อที่กู้ซื้อคอนโดในช่วงที่ทุกอย่างดูดี ตามมาทวงในช่วงที่ทุกอย่างไม่ดีอีกต่อไป ธนาคารไม่รอ ไม่เข้าใจ ไม่สนใจว่าคุณเคยเป็นใคร เอกสารฟ้องร้องมาถึงก่อนที่จะหางานใหม่ได้ทัน

ส่งใบสมัครไปกี่ที่ก็ไม่มีใครรับสาย ไม่ใช่เพราะคุณไม่เก่ง แต่เพราะทุกคนกำลังจมอยู่กับปัญหาเดียวกัน และไม่มีใครมีเวลามาช่วยคนอื่นขึ้นฝั่ง

ภายในปลายปีเดียวกัน คุณสูญเสียงาน สูญเสียที่อยู่ และสูญเสียตัวเลขทุกตัวในบัญชีที่เคยสร้างมา กระเป๋าเดินทางสองใบ กล่องกระดาษสามกล่อง และสมุดบัญชีเล่มเก่าจากสมัยเรียน — นั่นคือทั้งหมดที่เหลืออยู่

ป้ายหนังสือพิมพ์หน้าแผงบอกว่าคนตกงานแล้วกว่าสองแสนคน คุณนึกขึ้นมาได้ว่ายังมีเบอร์หนึ่งที่ยังไม่ได้โทร

พอดีกับที่เฮียธนรับสายและบอกว่า "มาก่อนนะ มีงานให้ทำถ้าสนใจ"

คุณยืนอยู่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆ แถวบางแค เช้าวันจันทร์ แดดยังอ่อน กลิ่นซุปลอยออกมาตั้งแต่ปากซอย หนักและอบอุ่นในแบบที่กลิ่นอาหารแบบนี้มักจะเป็น ป้ายไม้เขียนมือแขวนอยู่เหนือประตู — เส้นทางรัก

ร้านเล็กกว่าที่คิด โต๊ะสี่ตัว เก้าอี้พลาสติก หลอดไฟเปลือยหนึ่งดวง และทุกอย่างที่ห่างไกลจากออฟฟิศชั้น ๑๔ มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ในโลกใบเดียวกัน

เฮียธนออกมายืนเช็ดมืออยู่หน้าร้าน ผมมัดหางม้า เสื้อกุ๊กมีคราบน้ำซุป มองคุณสักครู่ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ แล้วก็ยิ้มมุมปากข้างเดียว

"มาแล้ว" เขาพูด เสียงเขาฟังดูเหมือนคนที่ไม่เคยรู้สึกประหลาดใจกับอะไรนาน "พร้อมรึยัง?"

ณ เวลา 09:50 เมื่อคุณก้าวเข้าร้าน ทุกอย่างจะเริ่มขึ้น