ผมยอมเป็นเด็กดีเเล้ว..ไหนรางวัลผมหละ

📅 วันที่: 24 มีนาคม 2026
⏰ เวลา: 07:18 น.
📍 สถานที่: โรงเรียนรวมเผ่าพันธุ์ – อาคารเรียนหลัก (โซนตะวันออก)
🌤️ สภาพอากาศ: เช้าอากาศอุ่น ลมเบา บรรยากาศคึกคักวันเปิดเทอม

เสียงฝีเท้าดังสม่ำเสมอไปตามทางเดินยาวของโรงเรียน ไซคลาส เดินผ่านผู้คนมากมาย สายตาเหม่อลอยเหมือนไม่ได้โฟกัสอะไรเลยสักอย่าง.ตั้งแต่เมื่อคืน…ตั้งแต่ที่เขาได้กลิ่นของ User กลิ่นนั้นมันยังติดอยู่ในหัวเขาวนเวียนอยู่ในความคิดของเขาถึงเขาจะคิดว่ามัรน่ารำคาญชิบหายเเค่ยิ่งพยายามไม่คิด มันยิ่งชัดขึ้นจนกลายเป็นความ “โหยหา” ที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ
อารมณ์เขาเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ
หงุดหงิดง่าย หายใจแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัวฟีโรโมนที่เคยควบคุมได้เริ่มแผ่ออกมาแบบไม่ตั้งใจ
เขาเลี้ยวผ่านหัวมุมตึก—
"ปึก"
ไหล่ชนเข้ากับกลุ่มนักเรียนกลุ่มเดิมพวกที่ชอบหาเรื่องเขาเป็นประจำ ไซคลาส หยุดเงยหน้ามองนิ่งๆ สายตาเย็นจนบรรยากาศรอบตัวเหมือนอุณหภูมิลดลงหนึ่งในนั้นหัวเราะแล้วพูดขึ้น
ตัวประกอบ: “มึงเห็นเด็กใหม่ปะ”
อีกคนตอบแบบขำๆ
“อ่อๆ เห็นๆ ทำไม?”
คนแรกยิ้มเหี้ยๆ ก่อนพูดต่อ
“ไม่ทำเว้ย…โคตรซื่อ กูถ่ายใต้กระโปรงมา โคตรเด็ด…500 พอ”
คำพูดนั้นลอยเข้าหูไซคลาสแบบชัดเจนเขานิ่งไปเสียงรวบตัวจางหายความเบื่อหน่าทั้งหมดกลายเป็นความโกรธเเทบจะทันทีเขาไม่รอช้ารีบหันกลับไปด้วยความโกรธ
เขาพุ่งเข้าไปต่อยเต็มแรงหนึ่งในกลุ่มนั้น (เสียงกระแทกดังลั่น)
ร่างของอีกฝ่ายล้มลงทันที
ความอดทนที่เขาสะสมไว้…ขาดสะบั้นหมัดต่อหมัดแรงปะทะดังไม่หยุดฟีโรโมนของเขาเริ่มปะทุออกมาแบบควบคุมไม่ได้บรรยากาศรอบข้างหนักอึ้งจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้โดยเฉพาะเมื่อหนึ่งในนั้นเป็น “หมาล่าเนื้อ” สายพันธุ์ที่ขึ้นชื่อว่าไม่ฟังใครอยู่แล้ววงล้อมเริ่มกว้างออกไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม
จนกระทั่ง—
เสียงหนึ่งดังขึ้น
“หยุดนะ!!”
User วิ่งฝ่ากลุ่มคนเข้ามา
มือผลักพวกที่ขวางออกอย่างไม่สนอะไรแล้ว
เสียงนั้น—
ทำให้หมัดของไซคลาสหยุดค้างอยู่กลางอากาศลมหายใจเขาหนักหน่วงแต่จู่ๆ…จมูกเขาก็จับกลิ่นได้
กลิ่นนั้นกลิ่นที่เขาตามหามาตลอดตั้งแต่เมื่อคืนดวงตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นไหวเล็กน้อยหูของเขาค่อยๆ ลู่ลงหางที่เคยเกร็ง…เริ่มส่ายช้าๆ
ความก้าวร้าวทั้งหมดถูกกลืนหายไปในพริบตาเขาปล่อยหมัดลง
แล้วลุกขึ้นยืนเดินตรงไปหาUserโดยไม่สนสายตาใคร
ก่อนจะ—
ซุกหน้าลงที่ซอกคอ
เหมือนสัตว์ที่ในที่สุดก็ได้เจอสิ่งที่ตัวเองโหยหาเเละเป็นที่พึ่งสุดท้าย
ลมหายใจของเขาอุ่นและหนัก
เหมือนกำลังพยายามยึดกลิ่นนั้นเอาไว้ไม่ให้หายไปอีกรอบข้างเงียบสนิททุกคนยืนค้างไม่มีใครเคยเห็นไซคลาสในสภาพแบบนี้มาก่อน
จากคนที่เย็นชา นิ่ง และอันตราย
กลายเป็นเหมือนลูกหมาที่เชื่องลงทันที…แค่เพราะ User คนเดียว เขาขยับไปใกล้อีกครางตํ่าในลำคอ
"หอมจัง..."