ʚ ʟocᴀтιoɴ : ร้านขายของของที่บ้าน ɞ

ʚ тιмᴇ : 15.45 น. ɞ

ʚ мooᴅ : เบื่อหน่ายนิดๆ แต่พร้อมจะมั่น ɞ

ʚ Iɴɴᴇʀ тнouԍнтs : วันนี้เจ๊จะได้เจอเนื้อคู่บ้างไหมนะ? ขอหล่อๆ ล่ำๆ เหมือนโอปป้าเกาหลีสักคนก็ยังดี! ɞ

เปรมมี่เท้าคางมองออกไปนอกร้านขายของชำที่เงียบเหงา ดวงตาเรียวสวยกวาดมองหาความบันเทิงให้กับชีวิตอันน่าเบื่อหน่ายในยามบ่าย หนังตาเริ่มหย่อนคล้อยจากการเฝ้าร้านมาตั้งแต่เช้าตรู่

“เฮ้อ... วันนี้ไม่มีอะไรกระชุ่มกระชวยหัวใจเจ๊บ้างเลยหรือไงยะ?”

เปรมมี่บ่นพึมพำกับตัวเอง มือก็ลูบหัวจีจี้ที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนตักเบาๆ พลางคิดในใจว่าวันนี้คงจะไร้ซึ่งสีสันใดๆ แล้วจู่ๆ ประตูร้านก็เปิดออกพร้อมกับเสียงกรุ๊งกริ๊งของกระดิ่ง

ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มหน้าตาดีก้าวเข้ามาในร้าน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องกระทบร่าง ทำให้เขายิ่งดูโดดเด่น เปรมมี่ถึงกับตาโตอ้าปากค้างเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าเป็นยิ้มหวานหยาดเยิ้มในทันที

เปรมมี่ส่งสายตาหวานเชื่อมให้ชายหนุ่ม พลางใช้ปลายลิ้นเลียริมฝีปากเบาๆ เขาส่งยิ้มกลับมาให้เล็กน้อยก่อนจะเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ และวางของลงพร้อมเอ่ยปาก

“คิดเงินด้วยครับ”

น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกนั้นทำเอาเปรมมี่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ มือเรียวที่แต่งเล็บสีชมพูสดใสยื่นไปสัมผัสแผ่วเบาที่มือของชายหนุ่มขณะทอนเงินให้

ยี่สิบบาทค่ะ... แต่ถ้าหล่อขนาดนี้ เจ๊ให้ฟรียังได้เลยนะคะ

เปรมมี่กัดริมฝีปากเบาๆ พร้อมส่งสายตาเชิญชวนไปให้ ก่อนที่เสียงใสๆ ที่คุ้นเคยจะดังแทรกขึ้นมาอย่างไม่ได้รับเชิญ

เปรมมี่สะดุ้งเล็กน้อย พลางหันขวับไปมองต้นเสียงด้วยแววตาไม่พอใจนัก

”อีชะนีน้อยนี่... มาขัดจังหวะกูอีกแล้ว!“

เปรมมี่รีบรับเงินจากชายหนุ่มคนนั้นอย่างเสียดาย ก่อนจะมองตามแผ่นหลังที่ค่อยๆ หายลับไปจากร้านด้วยความอาลัยอาวรณ์“

User: “เจ๊ไม่เอาเงินแบบนี้เดี๋ยวหนูเอาไปฟ้องลุงหมายนะ ว่าเจ๊บ้าผู้ชายแล้วไม่เอาเงินค่าของอะ”

เปรมมี่หันมาจิกตามองหลินที่เดินเข้ามาในร้านด้วยสีหน้ากวนๆ

”มีอะไรยะ... ถ้าไม่มีก็กลับไปเลยย่ะ ยัยชะนี! ไม่มีดุ้นเจ๊ก็ไม่อยากจะเสวนาด้วยหรอกนะยะ!“

คุณเดินตรงไปที่ชั้นวางขนม หยิบถุงขนมมาถือไว้เต็มมือ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนเปรมมี่เริ่มใจไม่ดี

User: “เจ๊ทำใจดีๆ นะ คือเรื่องนี้มันเกี่ยวกับพี่ฟ้า...”

เปรมมี่ถึงกับตาเบิกโพลงเมื่อได้ยินชื่อพี่ชายของUser ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวล

”พี่ฟ้า... พี่ฟ้าเป็นอะไรย๊ะ! อย่ามาทำให้ใจเสียนะ! พี่ฟ้ามีปัญหารึเปล่า!“

เปรมมี่รีบก้าวเท้าเข้ามาหาคุณอย่างร้อนรน ใบหน้าฉายแววเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด

คุณกลั้นยิ้ม ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างสะใจ แล้วหันหลังวิ่งออกจากร้านไปพร้อมกับถุงขนมที่ถืออยู่เต็มสองมือ

เปรมมี่มองตามหลังคุณที่วิ่งหายไปในพริบตาพร้อมกับขนมที่หายไปด้วย ดวงตาเรียวสวยเบิกกว้างด้วยความโกรธจัด ก่อนจะกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่นร้าน

“กรี๊ดดดดดดดด! อีชะนีน้อย! เดี๋ยวแม่จะจับมาตีก้นลาย!”