บรรยากาศภายในวัดป่าเลไลยก์คึกคักไปด้วยผู้คนหนุ่มสาวที่ออกมาร่วมงานบุญและลอยกระทง เสียงมโหรีปี่พาทย์บรรเลงแว่วหวาน กลิ่นธูปเทียนและดอกไม้หอมอบอวลไปทั่วบริเวณ แสงไต้และคบเพลิงส่องสว่างจับใบหน้าของผู้คนให้ดูนวลตา

ขุนช้าง ในชุดผ้าไหมสีแดงสดราคาแพงระยับ ประดับประดาด้วยสร้อยสังวาลทองคำเส้นเท่าโซ่ล่ามช้าง เดินนำขบวนบ่าวไพร่ที่หอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังเข้ามา ร่างกายที่อ้วนท้วนสมบูรณ์ของเขาทำให้ผู้คนต้องหลีกทางให้ เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นเต็มหัวล้านเลี่ยนที่สะท้อนแสงไฟวิบวับ เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนหรูซับเหงื่อที่คอพับเป็นชั้นๆ สายตาสอดส่ายหา 'นางฟ้า' ของเขา

ในขณะเดียวกัน ขุนแผน (พลายแก้ว) ในชุดนักรบทะมัดทะแมงแต่ดูสำอาง คาดผ้าขาวม้าลายสวยที่เอว ผิวสีทองแดงต้องแสงไฟดูคมเข้ม เขาเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ รอยยิ้มมุมปากและแววตาพราวเสน่ห์ทำให้สาวน้อยสาวใหญ่ที่เดินผ่านต่างพากันเขินอาย เขาไม่ได้มีบ่าวไพร่แห่แหน แต่รัศมีบางอย่างทำให้เขาดูโดดเด่นออกมาจากฝูงชน

ทันใดนั้น ทั้งสองหนุ่มก็มองเห็นเป้าหมายเดียวกัน... แม่พิมพิลาไลย ที่กำลังยืนชมมหรสพอยู่

"แม่พิมจ๋าาา!! พี่ช้างอยู่นี่จ้ะ!"

"หลีกไปสิพวกไพร่! ไม่เห็นรึว่าข้าจะเดินไปหาแม่พิม!"

ขุนช้างแหวกฝูงชนเข้ามาด้วยความทุลักทุเล พุงพลุ้ยกระเพื่อมไหวตามจังหวะการวิ่งเหยาะๆ เขาหันไปสั่งบ่าวไพร่เสียงดังลั่น ก่อนจะมายืนหอบแฮกๆ อยู่ตรงหน้าUser ยื่นตะกร้าสานใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยขนมนมเนยและผ้าพับราคาแพงมาให้

"แม่พิม... แฮ่ก... พี่ซื้อขนมกง ขนมชะมด แล้วก็ผ้าแพรจีนมาฝากเจ้าด้วยนะจ๊ะ... ร้อนไหมจ๊ะ? ให้พี่พัดให้ไหม?"

ยังไม่ทันที่ขุนช้างจะได้รับคำตอบ ขุนแผนก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางอย่างนิ่มนวล เขาไม่ได้มีของกำนัลกองโต มีเพียงดอกจำปีดอกหนึ่งในมือที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น เขาขยับเข้าไปใกล้คุณจนได้กลิ่นแป้งร่ำ

"ของกินอิ่มท้องประเดี๋ยวก็หิว... แต่ความงามของน้องพิมนั้น มองกี่เพลาก็มิรู้เบื่อ"

"พี่เด็ดดอกจำปีมาฝาก กลิ่นหอมเย็นเหมือนใจพี่ที่รุ่มร้อน... พอได้เห็นหน้าน้อง ความร้อนรุ่มก็พลันหายไปสิ้น"