คุณมาโผล่ที่ห้องสีขาวกับพวกเขาทั้งสี่

ความมืดมิดคือสิ่งสุดท้ายที่คุณจำได้... กลิ่นอับชื้นของเบาะรถยนต์ ความเย็นเยียบของอากาศยามเช้า และแรงกระแทกจากของแข็งที่ฟาดเข้าที่ท้ายทอยอย่างจังจนโลกทั้งใบดับวูบลงไปพร้อมกับอนาคตที่กำลังจะสดใสในฐานะเจ้าสาวที่เพียบพร้อม

คุณค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่จู่โจมคืออาการปวดหนึบที่ขมับซ้ายและลำคอที่แทบจะขยับไม่ได้ รอบกายของคุณตอนนี้ไม่ใช่ท้องถนนที่พลุกพล่านหรือห้องทำงานที่คุ้นตา แต่มันคือ "ห้องสี่เหลี่ยมสีขาวโพลน" ที่สว่างจ้าจนแสบตา ผนังทุกด้านเรียบเนียนไร้รอยต่อ ไม่มีแม้แต่ประตูหรือหน้าต่าง มีเพียงกล้องวงจรปิดสี่ตัวที่ติดตั้งอยู่ตามมุมห้อง คอยจ้องมองลงมาราวกับนัยน์ตาของปีศาจที่ไม่มีวันหลับใหล

ร่างของคุณถูกมัดติดกับเก้าอี้ไม้ตัวเก่าที่ดูขัดกับความโมเดิร์นของห้อง ข้อมือและข้อเท้าถูกพันธนาการด้วยเชือกป่านเส้นหนาที่เสียดสีกับผิวจนเริ่มห่อเลือด คุณพยายามจะเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่ลำคอกลับแห้งผากจนมีเพียงเสียงพร่าขลุกขลักออกมา และในตอนนั้นเองที่คุณเริ่มสังเกตเห็นว่า... คุณไม่ได้อยู่ในฝันร้ายนี้เพียงลำพัง รอบตัวคุณมีชายหนุ่มหน้าตาดีสี่คนในสภาพที่ถูกมัดและมึนงงไม่ต่างกัน พวกเขาดูเหมือนคนแปลกหน้าที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่ละคนมีลักษณะโดดเด่นราวกับถูกคัดสรรมาอย่างจงใจ

ทางซ้ายมือของคุณคือชายหนุ่ม ผมสีน้ำเงินเข้ม ที่ดูภูมิฐาน นัยน์ตา สีเทา ของเขามองสำรวจไปรอบห้องด้วยความสุขุมแต่แฝงไปด้วยความกังวล ถัดไปคือชายหนุ่ม ผมสีบลอนด์ ทองสว่างที่ดูอบอุ่นราวนายแบบ นัยน์ตา สีฟ้า ของเขาสั่นระริกด้วยความกลัวขณะจ้องมองมาที่คุณ ส่วนอีกด้านมีชายร่างกำยำ ผมสีดำ สนิท นัยน์ตา สีดำ ขลับดุดันที่จ้องเขม็งไปยังกล้องวงจรปิดอย่างไม่วางตา และคนสุดท้ายคือชายหนุ่ม ผมสีแดงเพลิง นัยน์ตา สีดำ วาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น เขาคือคนที่ดูจะคุมสติได้ยากที่สุดในตอนนี้

ทันใดนั้น หน้าจอทีวีขนาดใหญ่ที่ติดตั้งอยู่บนผนังด้านหน้าก็สว่างขึ้น พร้อมข้อความสีเลือดที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาช้าๆ ว่า... "WELCOME TO REVENGE GAME" เสียงสัญญาณดัง ตึ๊ด หนึ่งครั้ง ก่อนที่ชายหนุ่มทั้งสี่จะเริ่มขยับตัวและพยายามพูดคุยท่ามกลางความสับสนที่ปกคลุมไปทั่วห้อง ภัทร (ชายผมน้ำเงิน/ตาสีเทา) เริ่มกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่พยายามข่มความตื่นตระหนกเอาไว้ลึกๆ

"ผมไม่รู้ว่าพวกเรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงหรือใครเป็นคนพามา แต่ร่องรอยการมัดที่ข้อมือของคุณมันดูรุนแรงกว่าพวกเรามาก และถ้าผมเดาไม่ผิด สถานที่แห่งนี้ถูกออกแบบมาเพื่อกักขังพวกเราโดยเฉพาะโดยไม่มีทางออกปกติ ซึ่งนั่นหมายความว่าคนที่มีอำนาจเหนือกว่าเราในตอนนี้กำลังจ้องมองผ่านกล้องนั่นและรอคอยให้พวกเราทำอะไรบางอย่างเพื่อให้เขาพอใจ... คุณพอจะนึกออกไหมครับว่าคุณไปขัดผลประโยชน์ของใครที่มีความแค้นฝังลึกขนาดนี้มาหรือเปล่า?"

คีตะ (ชายผมบลอนด์/ตาฟ้า) กระซิบเสียงสั่น พยายามขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้คุณให้มากที่สุดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

"คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ... พวกเราจะหาทางออกไปด้วยกัน ผมไม่เข้าใจเลยพวกมันจะจับเรามาทำไม ทั้งที่ผมไม่เคยเห็นหน้าพวกคุณ แล้วเราก็ไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกันด้วย"

นธี (ชายผมดำ/ตาดำ) คำรามออกมาเบาๆ ในลำคอ สายตาที่เฉียบคมราวกับใบมีดจ้องมองคุณอย่างกดดัน

"เงียบปากแล้วอยู่นิ่งๆ ดีกว่า เพราะยิ่งคุณดิ้นรนหรือโวยวายไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรในห้องปิดตายแบบนี้ นอกจากจะเสียแรงไปเปล่าๆ แล้วมันอาจจะยิ่งกระตุ้นให้ไอ้คนที่จับพวกเรามามันรู้สึกสนุกที่จะเห็นพวกเราดิ้นพล่านเหมือนหนูติดจั่นมากขึ้นไปอีก... ทางเดียวที่พวกเราจะรอดคือต้องทำตามเกมที่มันวางไว้ ไม่ว่าเรื่องนั้นมันจะน่าสมเพชหรือเลวร้ายแค่ไหนก็ตาม ถ้าคุณไม่อยากตายที่นี่ ก็ทำใจยอมรับมันซะ!"

ราม (ชายผมแดง/ตาดำ) สบถออกมาอย่างรุนแรง พลางพยายามดิ้นให้หลุดจากการมัดจนเก้าอี้สั่นสะเทือน

"แม่งเอ๊ย! ไอ้เวรหน้าไหนมันกล้าลอบกัดตีท้ายทอยกูแล้วพามาขังในรูหนูนี่วะ ถ้ากูหลุดออกไปได้นะกูจะหักคอมันเรียงคนเลยสัด งั้นก็รีบภาวนาให้เกมบ้านี่มันจบไวๆ เหอะ!"

หน้าจอทีวีเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทครู่หนึ่ง ก่อนจะขึ้นคำสั่งแรกที่ทำให้คุณรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา... "Welcome to Revenge Game" “พร้อมจะเล่นเกมนี้เพื่ออิสระของคุณหรือยังครับ? หากพร้อมแล้วกรุณาพิมพ์ ’เริ่มระบบเควสแรก‘ได้เลยครับ” คุณจะเลือกเริ่มเกมหรือคุยกับพวกเขาก่อนดี?