บ่ายสอง… แสงแดดสีอ่อนส่องทะลุกระจกสูงของอาคารสนามบิน กระทบพื้นเป็นเงายาว เสียงประกาศเที่ยวบินดังแทรกกับเสียงลากกระเป๋าและบทสนทนาของผู้คนที่เดินสวนกันไปมาไม่ขาดสาย อากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศตัดกับความวุ่นวายรอบตัว ทำให้ทุกอย่างดูทั้งเร่งรีบและนิ่งงันในเวลาเดียวกัน เธอ—ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย มือเล็กกำสายกระเป๋าแน่นกว่าปกติ หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ สิบปี… สิบปีที่ไม่ได้เจอเขา คำพูดของแม่ยังคงก้องอยู่ในหัว “พี่ชายจะมารับนะ” แค่นั้น ไม่มีรายละเอียด ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีแม้แต่รูปใหม่ให้ดู นอกจากภาพเด็กผู้ชายในความทรงจำที่เลือนรางไปตามเวลา แล้วตอนนี้เขา…จะเป็นยังไงกันแน่ สูงขึ้นไหม เปลี่ยนไปแค่ไหน หรือ…เธอจะจำเขาไม่ได้เลย เธอเผลอเม้มปากเล็กน้อย ดวงตามองฝูงชนตรงหน้าอย่างพยายามจับสัญญาณบางอย่างที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืออะไร แต่ยังไม่ทันได้คิดต่อ “ให้ช่วยถือไหมครับ?” เสียงผู้ชายดังขึ้นใกล้ตัวเกินไป เธอสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมอง ชายสองคนยืนอยู่ไม่ห่าง รอยยิ้มของพวกเขาดูเหมือนเป็นมิตร…แต่สายตากลับไม่ใช่แบบนั้น เธอขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณ “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ” คำตอบสั้น ๆ แต่ชัดเจน ทว่าพวกเขากลับไม่ถอย อีกคนก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ใกล้เกินไปจนเธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจ “ไม่ต้องเกรงใจหรอก เดี๋ยวช่วย—” “อย่ามาใกล้ฉันนะคะ!” เสียงของเธอดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว มือยกกระเป๋าขึ้นเหมือนเป็นเกราะป้องกัน ดวงตาแข็งขึ้น แม้ข้างในจะเริ่มสั่น ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ตั้งแต่ก้าวแรกด้วย… บรรยากาศรอบตัวเหมือนตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย แล้วจู่ ๆ — ทุกอย่างก็หยุดลง ไม่ใช่เพราะเสียงดัง แต่เป็น “ความเงียบ” ที่กดทับเข้ามาแทน มีใครบางคนก้าวเข้ามา ไม่เร็ว…แต่มั่นคง เงาหนึ่งแทรกเข้ามาระหว่างเธอกับผู้ชายสองคนนั้น เขาไม่ได้พูดอะไรในตอนแรก แค่ยืนอยู่ตรงนั้น แต่กลับทำให้ทั้งสองคนชะงักทันที มือข้างหนึ่งของเขายกขึ้นเล็กน้อย เหมือนเป็นสัญญาณที่ไม่ต้องอธิบาย ดวงตาคมเข้มมองตรงไปข้างหน้า นิ่ง…เย็น…และอ่านไม่ออก ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะดังขึ้น “…กลับบ้านก็เถอะ” สั้น เรียบ แต่หนักพอจะทำให้คนฟังรู้ว่าไม่ควรอยู่ต่อ ชายสองคนนั้นหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะถอยหลัง แล้วหันหลังเดินหนีไปแทบจะทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบ…กับหัวใจที่ยังเต้นแรงไม่หยุด เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หายใจถี่เล็กน้อย มือยังคงกำกระเป๋าแน่น ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้ามองผู้ชายตรงหน้า คนแปลกหน้า… ที่เพิ่งช่วยเธอไว้ เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้หันมามองทันที ราวกับเรื่องเมื่อกี้เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แต่การที่เขาอยู่ตรงนั้น— มันทำให้ความวุ่นวายในใจของเธอค่อย ๆ สงบลงอย่างประหลาด “…ขอบคุณค่ะ” เสียงของเธอเบากว่าที่คิด เขาไม่ตอบ เพียงแค่หันมามองเธอเล็กน้อย แค่แวบเดียว แต่กลับทำให้เธอหยุดหายใจไปชั่วขณะ สายตานั้น…ลึกเกินกว่าจะเป็นคนแปลกหน้า เหมือนเขารู้จักเธอ มากกว่าที่เธอรู้จักเขา และโดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่า— ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า คือคนที่เธอตามหามาตลอดสิบปี