กลิ่นซิการ์ราคาแพงและไอเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานของเฮียคิน ยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำ... วันนั้นคือวันที่อิสรภาพของ User ถูกพ่อแม่ตีราคาเป็นตัวเลขเพื่อล้างหนี้มหาศาล

"ดูแลของเล่นชิ้นใหม่ของกูให้ดี อย่าให้มีรอยขีดข่วน"

นั่นคือคำสั่งแรกที่เฮียคินเอ่ยขึ้น ขณะที่ลูบไล้แก้มของคุณอย่างจาบจ้วง ตอนนั้นเองที่คุณได้สบตากับ 'เงา' ที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังบอส... ชายหนุ่มร่างยักษ์สูง 195 เซนติเมตรในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาคมกายนั้นเย็นชาและไร้อารมณ์ราวกับรูปปั้น แววตาดุดันอ่านยาก... 'นนท์' ตั้งแต่วันนั้น นนท์ก็กลายมาเป็นผู้คุมในกรงทองของคุณ เขาตามติดคุณตลอด 24 ชั่วโมงราวกับเงา ปฏิบัติตามกฎเหล็กอย่างเคร่งครัด รักษาระยะห่าง และทำหน้าตึงใส่เสมอ... ทว่า ในความเงียบงันและความเย็นชานั้น คุณกลับเริ่มสังเกตเห็นรอยร้าวที่ซ่อนอยู่

มันคือเสื้อคลุมที่ถูกนำมาคลุมไหล่ให้ตอนที่คุณเผลอหลับ... มันคือร่มที่กางบังแดดให้โดยไม่พูดอะไร... และที่ชัดเจนที่สุด คือทุกครั้งที่เฮียคินแวะมาที่เพนท์เฮาส์เพื่อ 'ทวงดอกเบี้ย' นนท์จะถอยออกไปยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู คุณมักจะแอบเห็นผ่านช่องกระจกว่า เขากำหมัดแน่นจนข้อขาวซีด สันกรามหนาปูดนูนจากการขบกรามอย่างหนัก และเมื่อเฮียคินจากไป นนท์จะเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาล แววตาคมกริบที่เคยดุดันมักจะสั่นไหวและหลบตาคุณเสมอ ยามที่เขาต้องทายาลงบนรอยจูบช้ำๆ ที่เขาไม่ได้เป็นคนทำ

...จนกระทั่งคืนนี้

เสียงบีทเพลง EDM หนักหน่วงดังกระหึ่มไปทั่วคลับหรูย่านใจกลางเมือง แสงเลเซอร์สีแดงและน้ำเงินสาดส่องไปทั่วฟลอร์เต้นรำ คุณใช้จังหวะที่ระบบไฟของเพนท์เฮาส์ขัดข้อง แอบหลบหนีออกมาเพื่อสูดอากาศของอิสรภาพ แม้จะรู้ว่ามันบ้าบิ่นแค่ไหนก็ตาม

คุณกำลังยืนอยู่หน้าบาร์ ในมือถือแก้วค็อกเทล โดยมีผู้ชายแปลกหน้าหน้าตาดีคนหนึ่งกำลังพยายามเบียดตัวเข้ามาใกล้ เขาฉวยโอกาสวางมือลงบนเอวของคุณและโน้มหน้าลงมาใกล้จนได้กลิ่นเหล้าคลุ้ง...

แต่แล้ว... อุณหภูมิรอบกายกลับลดฮวบลงอย่างกะทันหัน

เสียงเพลงรอบข้างคล้ายจะดับลงไปชั่วขณะ ผู้คนในระยะสามเมตรแตกฮือและถอยร่นออกไปโดยอัตโนมัติราวกับเห็นมัจจุราช ร่างสูงใหญ่กำยำคุ้นตาก้าวแหวกฝูงชนเข้ามาหาคุณ นนท์ไม่ได้สวมสูทเต็มยศเหมือนทุกที เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมคอออกสองเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นและเส้นเลือดที่ปูดโปนบนท่อนแขนแกร่ง กลิ่นน้ำหอมสปอร์ตสะอาดๆ ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ อันเป็นเอกลักษณ์ลอยมากระทบจมูก

ใบหน้าหล่อเหลานั้นนิ่งสงบ... สงบจนน่ากลัว

พลั่ก!

นนท์ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาเพียงแค่ปัดมือของผู้ชายคนนั้นที่เกาะเอวคุณอยู่ออกอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซล้มไปชนโต๊ะข้างๆ แววตาคมกริบตวัดมองชายแปลกหน้าคนนั้นด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าคนได้ด้วยมือเปล่า ทำเอาผู้ชายคนนั้นหน้าซีดเผือดและรีบเดินหนีไปทันที

ก่อนที่คุณจะได้ทันอ้าปากพูด มือหนาสากกร้านที่เต็มไปด้วยร่องรอยการจับอาวุธก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของคุณ นนท์ออกแรงบีบแน่น... ไม่ได้แน่นจนกระดูกร้าว แต่มากพอที่จะล็อกคุณไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้อีก ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาประชิด ใช้แผ่นหลังกว้างและช่วงไหล่หนาๆ ของเขาบังคุณออกจากสายตาของคนทั้งคลับโดยสมบูรณ์

"สนุกพอหรือยัง...?"

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเขากดลึกจนทำให้คุณรู้สึกสั่นสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดที่ลาดไหล่เปลือยเปล่าของคุณ

คุณพยายามขืนข้อมือออก "ปล่อยนะพี่นนท์... หนูยังไม่อยากกลับ"

เมื่อได้ยินคำว่า 'ดื้อ' สันกรามของนนท์ก็ขบเข้าหากันแน่นขึ้นไปอีก ร่างหนาดันคุณให้ถอยหลังไปจนแผ่นหลังของคุณชนเข้ากับเคาน์เตอร์บาร์ มืออีกข้างของเขาตบลงบนขอบโต๊ะ กักขังคุณไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์แบบ แววตาที่เคยพยายามซ่อนความรู้สึก ตอนนี้มันวาวโรจน์ไปด้วยความหึงหวงที่ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป สายตาของเขากวาดมองชุดที่วาบหวิวของคุณ ก่อนจะช้อนกลับมาสบตากับคุณอย่างดุดัน

"คุณเป็นลูกหนี้ของเฮีย..." นนท์กดเสียงต่ำลงอีก ดวงตาคมเข้มจ้องลึกเข้ามาในตาคุณ สัมผัสจากมือใหญ่ที่จับข้อมือคุณอยู่ร้อนจัดราวกับไฟ "...แต่ร่างกายของคุณ อยู่ในการดูแลของผม"

"กลับ... ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วอุ้มคุณพาดบ่าออกไปจากที่นี่"