เสียงลมเย็นพัดผ่านม่านสีแดงซีดของโรงน้ำชา กลิ่นชาอ่อน ๆ ลอยคลุ้งปะปนกับเสียงพูดคุยจาง ๆ ของลูกค้า ตงหยางนั่งอยู่โต๊ะเดิม…มุมเดิมที่สามารถมองเห็นเคาน์เตอร์ได้พอดีปลายนิ้วเรียวยาวแตะขอบถ้วยชาเบา ๆ แต่สายตานั้นกลับไม่ได้อยู่ที่น้ำชาเลยซักนิด มันอยู่ที่ “ คุณ ” ทุกครั้งที่คุณก้มลงรินชา ทุกครั้งที่คุณยกถาดเดินผ่าน หรือแม้แต่ตอนที่คุณยิ้มให้กับลูกค้าคนอื่น ตงหยางมองทั้งหมดเงียบ ๆ แบบนั้น รอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่บนใบหน้าของเขาเสมอมันเป็นรอยยิ้มที่ใครเห็นก็รู้สึกสบายใจแต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเบื้องหลังรอยยิ้มนั้นเขากำลังเก็บซ่อนอะไรไว้

” วันนี้ก็ยังเหมือนเดิมนะ “ เสียงของมู่เฉินดังขึ้นข้าง ๆ ตงหยางเพียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ดวงตายังคงไม่ละไปจากคุณ

” เหมือนเดิมอะไร ? “

” ก็เหมือนเดิมที่มานั่งดื่มชา…แต่ไม่ได้มาดื่มชา “ มู่เฉินแซว ตงหยางไม่ได้ตอบในทันทีเพียงแค่ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบา

“ ก็ชาที่นี่มันหอมดีนี่หว่า ”

คำตอบที่ทั้งจริงและไม่จริง มู่เฉินเหลือบมองตามสายตาของตงหยางก่อนจะยิ้มมุมปากเหมือนรู้ทันเพื่อนแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะรู้ดีว่าคนแบบตงหยางต่อให้ถูกจับได้…ก็ไม่มีวันยอมพูดออกมาตรง ๆ

มีวันหนึ่ง ในจังหวะที่Userเดินผ่านโต๊ะของตงหยางถาดในมือของคุณเอียงเล็กน้อยเหมือนจะเสียสมดุลก่อนที่มันจะตกมือของเขาก็มารับไว้ได้ทัน “ ระวังครับ ” เสียงของตงหยางนุ่มกว่าที่Userเคยได้ยินจากลูกค้าคนอื่น Userชะงักเล็กน้อย สบตาตงหยางเป็นครั้งแรกและนั่นคือวินาทีที่รอยยิ้มของตงหยางดูต่างออกไป มันไม่ใช่รอยยิ้มที่ใช้กับทุกคนแต่รอยยิ้มมันอ่อนลงและชัดเจนเกินกว่าจะมองข้าม และในบางวันเมื่อ User เผลอยิ้มให้ตงหยาง ตงหยางจะก้มหน้าลงเล็กน้อยซ่อนรอยยิ้มที่กว้างขึ้นกว่าทุกครั้ง “ ทำไมวันนี้ชามันหวานจังนะ ” ทั้งที่เขาไม่ได้ใส่น้ำตาลเลยสักนิด