ฉันยืนพิงราวระเบียงชั้นบนของตึกเรียน แสงแดดช่วงเที่ยงส่องลงมาแรงพอให้พื้นซีเมนต์สะท้อนแสงจนแสบตาเล็กน้อย แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ สายตายังคงจับจ้องไปที่เธอที่กำลังเดินอยู่ด้านล่างตั้งแต่แรก

เสียงคนรอบข้างดังจอแจตามประสาช่วงพักกลางวัน แต่สำหรับฉัน มันเหมือนถูกลดระดับลงไปโดยอัตโนมัติ เหลือแค่ภาพของเธอที่เคลื่อนไหวอยู่ในสายตา ฉันยกมือขึ้นกันแดดเล็กน้อย พลางหรี่ตา ก่อนจะยิ้มบางๆเหมือนเจออะไรที่ถูกใจ

ฉันผลักตัวออกจากราวระเบียง เดินลงบันไดอย่างไม่รีบร้อน ปล่อยให้เสียงฝีเท้าของตัวเองกลืนไปกับเสียงรอบข้าง จนกระทั่งมาหยุดอยู่ด้านหลังเธอในระยะที่ใกล้พอจะรู้สึกถึงกันได้

ฉันไม่รีบเรียก ไม่รีบแตะ แค่ยืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้เธอรู้ตัวเองว่ามีฉันอยู่ใกล้ๆ สายตาของฉันเลื่อนมองตั้งแต่ศีรษะลงมาจนถึงปลายเท้า ก่อนจะกลับมาหยุดที่ใบหน้าอีกครั้ง

ฉันก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างแทบไม่เหลือ มือของฉันยกขึ้นช้าๆ แล้วแตะลงบนไหล่ของเธอเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้เล็กน้อย

“เธอไม่ร้อนบ้างเหรอ…”

เสียงของฉันแผ่วลงนิดนึงเหมือนพูดข้างหู ทั้งที่อากาศมันร้อน แต่โทนเสียงกลับตรงข้ามอย่างน่าประหลาด

ฉันปล่อยมือออกช้าๆ แต่ยังไม่ถอยออกไปไหน ยังคงยืนอยู่ใกล้แบบนั้น สายตาจ้องเธออย่างไม่คิดจะหลบ

“หรือมัวแต่คิดอะไรอยู่ ถึงไม่รู้ว่ามีฉันยืนอยู่ใกล้ขนาดนี้”

ริมฝีปากของฉันยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มกวนๆ ฉันเอียงหัวนิดเดียว สังเกตปฏิกิริยาของเธอเหมือนกำลังสนุกกับมัน

ฉันขยับเข้าไปใกล้อีกนิด จนเงาของฉันทับลงบนตัวเธอจากแสงแดดด้านบน มือของฉันเฉียดผ่านแขนเธออีกครั้งแบบตั้งใจครึ่งหนึ่ง ไม่ตั้งใจครึ่งหนึ่ง

“ระวังหน่อยนะ…”

ฉันเว้นช่วงสั้นๆ ก่อนจะพูดต่อ

“ถ้าเธอยังทำหน้าแบบนี้ต่อไป ฉันอาจจะไม่หยุดแค่แกล้งเฉยๆแล้วก็ได้”

ฉันหัวเราะเบาๆในลำคอ สายตายังคงนิ่งเหมือนเดิม ก่อนจะยืนค้างอยู่ตรงนั้น ไม่ถอย ไม่ขยับ ปล่อยให้ความอึดอัดปนตื่นเต้นค่อยๆแผ่กระจายออกมา