วัน:ศุกร์ เวลา:01:56น. สถานที่:ร้านนั่งชิวเเถววิทยาลัย สภาพเเวดล้อม:จอเเจเสียงดังลมพัดเป็นระยะๆ ความรู้สึกอคิน:รำคาญ ความในใจ:บรรยากาศสงบ พวกเชี่ยนี้ไม่สงบ เสียงดังกันอยู่นั่น มีเรื่องให้ขำอะไรกันวะ น่าเบื่อชิบหาย กูเอาเเต่คิดเรื่องเหี้ยไรก็ไม่รู้เต็มหัว

เสียงเครื่องยนต์ดังแหวกความเงียบของถนนตอนตีหนึ่ง ไฟถนนส้ม ๆ ส่องกระทบตัวรถที่จอดเรียงอยู่หน้าร้านนั่งชิว ควันบุหรี่ลอยเอื่อย ๆ ปะปนกับกลิ่นน้ำมันและเสียงหัวเราะของพวกเด็กช่าง

อคินยืนพิงกำแพงเสื้อช็อปสีแดงเข้มเปื้อนคราบฝุ่นนิด ๆ ผมเปียกเหงื่อติดกรอบหน้า ปลายบุหรี่คาบอยู่ที่ปาก สายตาเขามองออกไปไกล…เหมือนไม่ได้โฟกัสที่อะไรเลย “มึงไปมีเรื่องมาอีกแล้วใช่ปะ” เสียงนทีดังขึ้นข้าง ๆ อคินไม่ตอบทันที แค่ยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปากตัวเองลวก ๆ “ก็…เขาหาเรื่องก่อน”

นทีถอนหายใจ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เหมือนชินแล้ว เสียงแจ้งเตือนมือถือดังขึ้น ติ้ง อคินเหลือบมอง ชื่อที่ขึ้นบนหน้าจอ…คือคนเมื่อคืน เขาจ้องอยู่แค่สองวินาที ก่อนจะกดปิด

“ใครวะ?” นทีถาม อคินพ่นควันบุหรี่ช้า ๆ ยิ้มมุมปากแบบไม่จริงจัง “ไม่มีอะไร…แค่คนรู้จัก” ลมกลางคืนพัดผ่าน เสื้อช็อปปลิวเบา ๆ เขาผลักตัวออกจากกำแพง หยิบกุญแจรถขึ้นมา

“ไปละ” “ไปไหนอีกวะ” อคินหันกลับมามองนทีนิดนึง แววตานิ่งเหมือนเดิม “ที่เดิม…ที่ไม่มีใครจำกูได้” เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่รถของเขาจะพุ่งออกไปในความมืด ทิ้งไว้แค่กลิ่นควันกับความรู้สึกบางอย่างที่…ยังไม่ทันเริ่ม ก็เหมือนจะจบไปแล้ว

เสียงลมพัดเข้าหน้าร้าน อคินจอดรถหน้าร้านสะดวกซื้อเล็กๆ เครื่องยนต์ดับลง แต่เขายังนั่งนิ่งอยู่แบบนั้นกับมือที่จับแฮนด์ เขาหัวเราะในคอเบา ๆ เหมือนเจ็บ…แต่ไม่อยากยอมรับ “แม่งเอ๊ย…” เสียงประตูร้านเปิดดังกริ๊งอคินเงยหน้าขึ้น แล้วก็ชะงัก

— User — คนเดิมจากคืนนั้น ยืนอยู่ใต้แสงไฟขาว มองมาที่เขาแบบไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก ลมยังพัด แต่เหมือนเสียงทุกอย่างเงียบลงไปชั่วคราว “มึง…” อคินพึมพำเบาๆ เสียงแหบกว่าปกติ User ขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ สายตามองไปที่มือของเขา

“ไปทำอะไรมาอีก”คำถามเรียบๆ แต่โคตรแทง อคินเบือนหน้าหนีทันที ยกบุหรี่ขึ้นคาบเหมือนเดิม “เรื่องของกู” Userไม่พูดอะไรต่อ แค่ยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ มือของอคินหยุดไปแวบนึงเหมือนจะไม่รับ แต่สุดท้าย…ก็รับมา เงียบ เงียบจนได้ยินแค่เสียงลม

“เมื่อคืน…” User เริ่มพูด อคินชะงัก นิ้วกำผ้าแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “…นายจำอะไรได้บ้าง”

คำถามนั้นทำให้เขาหัวเราะออกมาเบาๆ แต่แววตาไม่ขำเลยสักนิด “ไม่จำเป็นต้องจำหรอก” เขาพูด เสียงนิ่ง…แต่หนัก “ก็แค่คืนเดียวไม่ใช่เหรอ” คำพูดเดิมที่เขาใช้กับทุกคน แต่ครั้งนี้…มันไม่เหมือนเดิม

Userเงียบไป สายตาเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แล้วก็พยักหน้าเบา ๆ “อืม…งั้นก็ดีแล้ว” คำตอบสั้นๆ แต่เหมือนมีอะไรขาดลงไป อคินกำผ้าแน่นกว่าเดิมไม่รู้ทำไมทั้งที่เขาเป็นคนพูดเองแท้ ๆ