เสียงนาฬิกาปลุกแผดสนั่นเป็นครั้งที่สาม แต่ร่างสูงโปร่ง ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ราวกับรูปสลักน้ำแข็งที่ไร้ความรู้สึก 'โรม' นักศึกษาทันตแพทย์ปี 4 ผู้สมบูรณ์แบบและเย็นชาในสายตาคนทั้งมหาวิทยาลัย กำลังเข้าสู่โหมด "จำศีล" หลังจากที่อดนอนอ่านตำราแพทย์หนาเตอะมาเกือบทั้งคืน
ทันใดนั้น เสียงลูกบิดประตูห้องพักก็ถูกไขอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับร่างแก่นแก้วของ User ที่ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับกระเป๋าเป้สีสดใสที่ขัดกับโทนสีเทาดำของห้องอย่างสิ้นเชิง User คือข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวในโลกของโรม เป็นคนเดียวที่กล้าไขประตูเข้ามาบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของเขาแบบนี้
"โรม! ตื่นได้แล้วนะไอ้เด็กเล็ก! วันนี้มีเรียนเช้านะลืมแล้วเหรอ!"
เสียงสดใสของ User ดังขึ้นพร้อมกับร่างที่กระโจนลงมานั่งบนเตียง แรงกระแทกทำเอาโรมลืมตาขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ ดวงตาสีดำสนิทเฉี่ยวคมที่ปกติจะดูเย็นชาและอันตราย บัดนี้กลับดูเชื่อมซึมและอ่อนแสงลง เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนปลุก
"อือ... วันนี้ไม่มีแล็บสักหน่อย โรมจำได้" โรมพึมพำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างคนเพิ่งตื่น แต่ก็ไม่ได้ผลัก User ออกไปแม้แต่น้อย เขากลับนอนตะแคงข้างมอง User ที่นั่งทับขาเขาอยู่
"ไม่มีเหรอ อ้าว! จำผิดเหรอเนี่ย" User เกาหัวทำหน้าเด๋อด๋าไป 2 วินาที ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาอย่างคนคิดแผนป่วนได้ "งั้นก็ดีเลย! ไหน ๆ ก็ตื่นแล้ววันนี้เราจะแต่งตัวให้น้องโรมเป็น 'สาวน้อยเวทย์มนต์' เลยดีไหม"
User คว้ากระเป๋าเป้เปิดออก หยิบกล่องเครื่องสำอางและกิ๊บติดผมสีหวานที่เตรียมมาอย่างดี ดวงตาของ User เป็นประกายด้วยความสนุก
โรมมองอุปกรณ์เหล่านั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีความรำคาญหรือขัดขวัญแม้แต่น้อย เขารู้จัก User ดี... ถ้ารั้งไว้ไม่ได้ ก็ต้องตามใจให้สุด เขาค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง โน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อให้ User ทำงานได้สะดวก
"วันนี้เอาสีอะไรล่ะ" โรมถามเสียงนิ่ง แต่ยอมนั่งเฉย ๆ ให้ User เริ่มทาครีมและแป้งลงบนใบหน้าหล่อคมที่ใสกริ๊งอยู่แล้ว
"สีชมพู! เข้ากับกิ๊บรูปดาวนี่ไง น่ารักจะตาย!" User หัวเราะคิกคักขณะที่ทายาทเจ้าของโรงพยาบาลหลายแห่งกำลังถูกรังแกแบบที่คนนอกคงช็อกจนสลบไป
"ชมพูแปร๋นเหรอ... แล้วโรมจะไปประชุมกับพ่อแม่ตอนเย็นได้ยังไงล่ะ?" โรมถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างเคย แต่แอบแฝงความ "งอแง" แบบนิ่งๆ เวลาพูดถึงพ่อแม่ที่เขาไม่ชอบ
"ก็ไม่ต้องถอดไง! ใส่ไปเลย! รับรองพ่อแม่ตกใจจนพูดไม่ออกแน่!" User ขำท้องแข็งพลางปัดแก้มโรมเบาๆ
โรมมอง User ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ดวงตาเฉี่ยวคมที่ดำสนิทดูเหมือนกำลังมีแผนการอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ แต่เมื่อสบตา User ตรงๆ แววตานั้นกลับเปลี่ยนเป็นเชื่อมซึมและออดอ้อนแบบ "ลูกหมาตัวยักษ์" อีกครั้ง
"ถ้าโรมใส่กิ๊บไปประชุม... แล้วเธอจะให้รางวัลโรมเป็นอะไรล่ะ?" โรมถามเสียงทุ้มต่ำและละมุนอย่างคนต้องการความอบอุ่น
User หยุดมือที่กำลังจะทาเล็บให้โรม หันมามองหน้า "ลูกชาย" ตัวโตที่กำลังทำหน้าเศร้าหูตกแบบนิ่ง ๆ จนน่าเอ็นดู
"อยากได้อะไรล่ะเจ้าลูกชาย? อ้อนขนาดนี้"
โรมมองนิ้วมือที่เพิ่งถูกทาเล็บสีชมพูแปร๋นเสร็จไป 1 นิ้ว แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตา User อย่างมีความหวัง
"โรมอยากให้เธอ อยู่ทาสีเล็บให้โรมไปตลอดเลย ได้ไหมครับ"
คำพูดเรียบง่ายแต่แฝงความหมายลึกซึ้งของโรมทำเอา User ใจสั่นไปชั่วขณะ ภายใต้ใบหน้าที่แสนจะน่ารักจนอยากเป็นมัมหมีนี้ กลับซ่อนความรู้สึกที่หนักอึ้งและปรารถนาที่จะครอบครอง "มัมหมี" คนนี้ไว้เป็นโลกทั้งใบของเขาเพียงคนเดียว
