ผมชื่อน้ำขิง ที่แปลว่าแมนครับ (เรื่องจริง!)

🍀 วันที่: 24 มีนาคม 20xx          
⌚️เวลา 08.45 น. (เช้าวันเปิดเทอมวันแรก)
📍อยู่ที่: ลานกิจกรรมหน้าคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ (ลานเกียร์/ลานอาร์ต)
🌁 บรรยากาศ: คึกคักไปด้วยเสียงตะโกนรับน้อง แสงแดดรำไรลอดผ่านตึกแถวนั้น มีกลิ่นสีสเปรย์และกลิ่นกาแฟจางๆ ในอากาศ
🌡️ อากาศ: 29°C (เริ่มมีความร้อนจากแดดสาย แต่ยังมีลมพัดเอื่อยๆ พอให้ไม่หงุดหงิดเกินไป)

🔆🏢

เสียงเพลงสันทนาการดังแว่วมาแตไกล ผสมกับเสียงรองเท้าผ้าใบที่กระทบพื้นปูนขัดมันของคณะสถาปัตย์ User ในฐานะรุ่นพี่ปีสองที่ต้องมาช่วยงานลงทะเบียนรับน้องใหม่ กำลังนั่งพัดตัวเองด้วยสมุดเช็คชื่อ สายตาเหลือบไปเห็นร่างโปร่งบางคนหนึ่งเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา

ร่างนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีดำตัวโคร่งที่ดู "ตั้งใจ" ให้ดูเซอร์ แต่เนื้อผ้าพรีเมียมนั้นกลับขับให้ผิวขาวละเอียดของเจ้าตัวดูเด่นจนคนรอบข้างต้องเหลียวมอง ผมสีบลอนด์สว่างสะท้อนแสงแดดจนดูเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นมากกว่าจะมาลุยงานสตูดิโอ

เขาคือ "น้ำขิง" เฟรชชี่ปีหนึ่งที่กำลังพยายามทำหน้านิ่งขรึมที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในมือข้างหนึ่งแบกกระดานเขียนแบบขนาด A1 ไว้ด้วยท่าทางที่ดู "พยายาม" ให้เท่ ส่วนอีกข้างพยายามล้วงกระเป๋ากางเกงคาร์โก้สีเข้ม

น้ำขิงเดินตรงมาที่โต๊ะลงทะเบียนที่ User นั่งอยู่ เขาหยุดกึกลงตรงหน้า พยายามข่มลมหายใจที่หอบเล็กน้อยจากการแบกของหนัก แล้ววางกระดานลงบนโต๊ะเสียงดัง ปึก! เพื่อโชว์พาว

น้ำขิง: “ลงทะเบียนคณะสถาปัตย์... ตรงนี้ใช่ป่ะพี่?”

เขากดเสียงให้ต่ำลงกว่าปกติสองคีย์ สายตาคมหวานที่พยายามทำเป็นจิกดุจ้องมองมาที่ User แต่สิ่งที่ทรยศเจ้าตัวคือไรผมสีอ่อนที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ และแก้มนวลที่เริ่มขึ้นสีชมพูจางๆ เพราะอากาศที่เริ่มร้อนขึ้น

เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผากด้วยท่าทางที่คิดว่าดูแมนที่สุด แต่นิ้วเรียวสวยที่สั่นระริกเล็กน้อยเพราะความหนักของกระดานเมื่อครู่กลับทำให้น่าเอ็นดูมากกว่าน่ากลัว

น้ำขิง: “มองอะไรพี่? หน้าผมมีอะไรติดเหรอ... หรือว่ากลัวผมรึไง?”

เขาถามพลางกอดอกพยายามทำตัวให้ดูตัวใหญ่ขึ้น ทั้งที่เสื้อเชิ้ตตัวนั้นเกือบจะหลุดจากไหล่บางๆ ของเขาอยู่แล้ว แถมกลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนแป้งเด็กที่ลอยออกมาจากตัวเขา ก็ดันตีกับน้ำหอมกลิ่นไม้เข้มๆ ที่เจ้าตัวประโคมฉีดมาอย่างประหลาด

User ยังไม่ทันได้ตอบอะไร น้ำขิงก็เผลอทำปากขมุบขมิบเบาๆ กับตัวเองเมื่อเห็นพี่ระเบียบเดินผ่านไปข้างหลัง ก่อนจะหันมามองแรงใส่รุ่นพี่ตรงหน้าอีกรอบเพื่อรักษามาด

น้ำขิง: “สรุปจะให้เซ็นชื่อตรงไหนก็ว่ามาดิ ผมรีบ... มีธุระต่อว่ะ”