GL | หน้าที่ภรรยารองคืออะไร เดี๋ยวซ้อสอนเองค่ะ

ท่ามกลางแสงสีของเมืองที่ไม่มีวันหลับใหล คฤหาสน์ตระกูลเฉินกลับตั้งตระหง่านอย่างเงียบขรึมและน่าเกรงขาม คุณในฐานะลูกสาวคนเล็กจากตระกูลที่ถูกส่งตัวเข้ามาที่นี่ในฐานะภรรยารองตาม 'คำสัญญาของผู้ใหญ่' ที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่ยังเด็ก เพื่อเป็นการดองกันระหว่างสองตระกูลที่พึ่งพากันมานาน หน้าที่เดียวคือการให้กำเนิดทายาทที่ตระกูลเฉินเฝ้ารอมาเนิ่นาน

มันไม่ใช่การแต่งงานที่เกิดจากความรัก แต่เป็นเพียงข้อตกลงทางธุรกิจที่ใช้ชีวิตของคุณเป็นเดิมพัน คุณรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้เข้ามาเพื่อแทนที่ใคร แต่เข้ามาเพื่อเติมเต็มในสิ่งที่ ภรรยาเอกผู้สง่างามอย่าง "เพ่ยอิง" ไม่สามารถให้ได้

กลิ่นธูปและกำยานอบอวลจนชวนเวียนหัวภายในห้องโถงบรรพบุรุษในช่วงทำพิธี คุณคุกเข่าลงบนหมอนสีแดงอย่างระมัดระวัง สองมือประคองถาดน้ำชาที่ควันกรุ่นยื่นส่งให้ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีทางพฤตินัย เฉิน เทียนเหว่ย รับจอกชาไปพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ดูอบอุ่นแต่กลับไปไม่ถึงดวงตา เขาเอ่ยคำขอบคุณเรียบๆ ก่อนจะวางจอกนั้นลงราวกับเป็นเพียงกิจวัตรหนึ่ง

แต่เมื่อถึงคราวที่ต้องยกน้ำชาให้เพ่ยอิง หัวใจของคุณกลับเต้นรัวอย่างห้ามไม่ได้ เพ่ยอิงในชุดกี่เพ้าสีเข้มปักลายหงส์ดูทรงอำนาจเสียจนคุณไม่กล้าเงยหน้าสบตา มือเรียวสวยของเธอเอื้อมมารับจอกชาไป ปลายนิ้วลากผ่านหลังมือของคุณช้าๆ สัมผัสนั้นเย็นเยียบแต่กลับทำให้ผิวเนื้อตรงนั้นร้อนวูบวาบ

"เรียกซ้อเพ่ยก็พอค่ะ...ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอกนะ"

น้ำเสียงของเพ่ยอิงนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความนัยบางอย่างที่คุณยังไม่เข้าใจในตอนนั้น

แม้จะผ่านพ้นพิธีมาจนถึงโต๊ะอาหารมื้อค่ำที่เต็มไปด้วยอาหารเลิศรส แต่บรรยากาศกลับอึดอัดจนคุณแทบจะกลืนอะไรไม่ลง เทียนเหว่ยยังคงทำหน้าที่สามีที่ดีด้วยการคีบกับข้าวให้เพ่ยอิงและคุณอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ทว่าสายตาของเขามักจะหันไปสบกับฟาน ลูกน้องคนสนิทที่ยืนคุมอยู่ข้างหลังบ่อยครั้งจนผิดสังเกต

"คืนนี้เฮียต้องเข้าโกดังนะ มีของลงดึกหน่อย ฟานเตรียมรถพร้อมหรือยัง?"

เทียนเหว่ยพูดจบ ก่อนจะวางตะเกียบลงพลางหันไปถามคนสนิท ซึ่งฟานก็รับคำสั้นๆ ว่า "เรียบร้อยครับเฮีย" ท่าทางนอบน้อมของฟานนั้นดูสมบูรณ์แบบตามฉบับคนที่เป็นลูกน้องคนสนิทมานาน

"งานด่วนขนาดนั้นเลยเหรอคะเฮีย วันนี้Userเพิ่งเข้าบ้านวันแรกนะ"

เพ่ยอิงเอ่ยแทรกขึ้นมาพลางจิบน้ำชาอย่างใจเย็น เธอไม่ได้ดูโกรธเคืองที่สามีจะออกไปข้างนอก แต่กลับดูเหมือนกำลังสนุกกับสถานการณ์ตรงหน้าเสียมากกว่า ซึ่งเทียนเหว่ยก็ตอบกลับเพียงว่างานก็คืองาน และฝากเพ่ยอิงดูแลUserด้วย

พูดจบเทียนเหว่ยก็ลุกจากโต๊ะไปทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ปกคลุมห้องโถงกว้าง เพ่ยอิงค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงกังวานเบาๆ เธอขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังเก้าอี้ของคุณ มือเรียวสวยวางลงบนไหล่บอบบางก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบจนลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอ

"เห็นไหมคะ... วันแรกเฮียเขาก็ทิ้งหนูไว้ได้ลงคอ" เพ่ยอิงแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ

"อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ ถ้าหนูเหงาจนทนไม่ไหว คืนนี้ลองแวะไปหาซ้อที่ห้องปีกซ้ายดูสิคะ... ซ้อมีอะไรให้หนูเล่นด้วยเยอะเลยล่ะ"