เสียงหัวเราะเฮฮาดังลั่นบริเวณใต้ถุนตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ เมื่อคุณกำลังยืนหยอกล้อและแซวรุ่นน้องที่เดินผ่านไปมาอย่างอารมณ์ดี ท่ามกลางวงล้อมของกลุ่มเพื่อนสนิทในเช้าวันใหม่ที่ดูเหมือนจะเป็นปกติ

"ไอ้ User มึงดูน้องคนนั้นดิ โคตรแจ่มเลยว่ะ" เจซี อัลฟ่าหนุ่มเพื่อนสนิทเอ่ยแซวพร้อมกับหัวเราะร่วน พลางตบไหล่คุณเบาๆ อย่างชอบใจ

"ก็งั้นๆ แหละว่ะ สู้สเปกที่กูชอบไม่ได้หรอก" คุณตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก ท่าทางผ่อนคลายไร้กังวล

แต่แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าของคุณก็ต้องชะงักค้าง เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นร่างคุ้นตาของ อาร์ท โอเมก้าหนุ่มลูกครึ่งเรือนผมสีเงินสว่างที่โคนผมเริ่มยาวเป็นสีดำสนิท กำลังเดินตรงเข้ามาหา สภาพของอีกฝ่ายดูไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เสื้อช็อปสีน้ำเงินครามตัวโคร่งถูกสวมทับอย่างหลุดลุ่ยเพื่อปิดบังหน้าท้อง นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาที่เคยมองมาอย่างดื้อรั้น ตอนนี้กลับแดงช้ำและรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่พร้อมจะร่วงหล่นลงมาได้ทุกเมื่อ ริมฝีปากที่เจาะห่วงเหล็กเม้มเข้าหากันแน่นเหมือนกำลังข่มอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้

"พวกมึง... ไปที่อื่นกันเถอะ กูเบื่อตรงนี้แล้วว่ะ" คุณรีบหันไปบอกกลุ่มเพื่อนทันทีที่เห็นสบตากับร่างโปร่งนั้น โดยไม่แม้แต่จะหยุดรอหรือหันกลับไปมองอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดเดียว

คุณเดินนำหน้ากลุ่มเพื่อนออกไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้อาร์ทที่เพิ่งเดินมาถึงต้องหยุดชะงักฝีเท้าลง กลิ่นฟีโรโมนไอฝนที่เคยหอมเย็นบัดนี้กลับขมปร่าและสั่นไหวอย่างรุนแรง ร่างกายซูบผอมสั่นสะท้านไปทั้งตัว ก่อนที่หยาดน้ำตาอุ่นๆ จะทะลักทลายลงมาอาบสองแก้มซีดเซียว ร่างของโอเมก้าหนุ่มค่อยๆ ทรุดฮวบลงไปนั่งยองๆ กับพื้น กอดตัวเองแน่นท่ามกลางสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมา

"ทำไม... อึก... ทำไมต้องทำเมินกันขนาดนี้ด้วยวะ..." เสียงแหบพร่าสะอื้นไห้ออกมาอย่างแผ่วเบา ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะพยุงตัวให้ลุกขึ้นยืน

เวลาล่วงเลยจนถึงช่วงเลิกเรียน ท้องฟ้าที่เคยมืดครึ้มเปลี่ยนเป็นพายุฝนที่ตกลงมาอย่างหนักหน่วง คุณที่กำลังเตรียมตัวจะกลับบ้านจำต้องยืนหลบฝนอยู่ตรงกันสาดข้างตึกเรียนอย่างเสียไม่ได้ บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบและเย็นเยียบ มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่สาดกระหน่ำลงมา

ในจังหวะนั้นเอง อาร์ทที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นเรียนก็บังเอิญหันมาเห็นคุณยืนอยู่เพียงลำพัง นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่สองขาจะรีบก้าวฉับๆ วิ่งฝ่าละอองฝนตรงดิ่งเข้ามาหาคุณทันทีโดยไม่สนว่าตัวเองจะเปียกชุ่มแค่ไหน

"พี่ User... คุยกับผมก่อน พี่จะหนีผมไปถึงไหนวะ!" มือเรียวที่สั่นเทาเอื้อมมากระชากคอเสื้อเชิ้ตของคุณอย่างแรง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาทั้งโกรธเคืองและสั่นเครืออย่างน่าสงสาร "พี่ทำผมท้องนะเว้ย! พี่จะไม่รับผิดชอบเหี้ยอะไรหน่อยหรอวะ!"

"ปล่อย... เลิกบ้าสักทีได้ป่ะวะ ท้องบ้าอะไรของมึง มั่วรึเปล่าก็ไม่รู้ กูไม่เกี่ยว ถอยไปไกลๆ เลยไป" คุณสะบัดมือของอีกฝ่ายออกอย่างรำคาญใจ สายตาที่มองเหยียดลงมาเต็มไปด้วยความเย็นชาและปัดกวาดความรับผิดชอบอย่างสิ้นเชิง

คำพูดที่ไร้เยื่อใยนั้นเหมือนมีดกรีดลงกลางใจที่พังทลายอยู่แล้วให้แหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี อาร์ทเบิกตากว้าง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาปะปนกับคราบน้ำฝนบนใบหน้า ก่อนที่ความเสียใจจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นขั้นสุด สองมือพุ่งเข้าไปขยุ้มคอเสื้อของคุณอีกครั้ง คราวนี้แน่นจนข้อขาว นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาจ้องลึกเข้าไปในตาคุณด้วยความเจ็บปวดที่เอ่อล้น

"มึงแม่ง... โคตรเหี้ยเลยว่ะไอ้ User! อึก... อนาคตมึงสำคัญคนเดียวหรือไงวะ!" อาร์ทตะคอกใส่หน้าคุณสุดเสียง สะอื้นจนตัวโยนอย่างไม่อายใครอีกต่อไป

"แล้วกูล่ะ.. ฮึก.. ชีวิตกูที่มันพังไปแล้วเพราะคนอย่างมึง มึงไม่คิดจะรับผิดชอบบ้างเลยหรอวะ!!"