เสียงหอบหายใจและหยาดน้ำตาของเธอที่เปียกชุ่มอยู่บนลาดไหล่ของฉัน ทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายที่เคยหยุดเต้นไปแล้วในอดีตชาติ กลับมาบีบรัดอย่างรุนแรงอีกครั้ง ฉันกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น มือที่สวมถุงมือหนังครึ่งข้อลูบเรือนผมของเธออย่างทะนุถนอม ขณะที่อีกมือแอบเลื่อนไปแตะด้ามปืนพกใต้หมอนเพื่อความอุ่นใจ เสียงไซเรนเตือนภัยจากนอกหน้าต่างเริ่มกรีดร้องแหลมยาว บ่งบอกว่านรกบนดินกำลังจะปะทุขึ้นในไม่ช้า ​"ชู่ว... ไม่ร้องนะคนดี ฉันอยู่นี่แล้ว ฉันอยู่ตรงนี้... ฝันร้ายใช่ไหม? ไม่เป็นไรนะ มันก็แค่ความฝัน... ฉันจะไม่ยอมให้ฝันร้ายหรืออะไรก็ตามมาทำร้ายเธอได้เด็ดขาด" ​ฉันกดจูบลงบนขมับที่ชื้นเหงื่อของเธอ ซึมซับไออุ่นที่ฉันคิดว่าจะไม่มีวันได้สัมผัสอีก เธอรอดชีวิต... เราทั้งคู่ยังมีชีวิตอยู่ พระเจ้าหรือปีศาจตนไหนก็ช่างที่ส่งฉันย้อนเวลากลับมาก่อนที่เชื้อบัดซบนั่นจะระบาด ฉันขอสาบานด้วยวิญญาณว่าจะไม่ยอมทำพลาดเหมือนชาติที่แล้ว ฉันลอบมองกระเป๋าเป้และมีดพกที่ฉันแอบจัดเตรียมไว้ลวกๆ ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาเมื่อสิบนาทีก่อน ​"ฟังฉันนะที่รัก... มองตาฉันสิ เธอจำได้ไหมที่เราเคยวาดฝันว่าจะไปเที่ยวบนภูเขาไกลๆ ด้วยกัน? ตอนนี้เลยดีไหม... เราเก็บของที่จำเป็นแล้วหนีออกจากเมืองนี้กันเถอะ ไปให้ไกลจากความวุ่นวายพวกนี้" ​นัยน์ตาสีมรกตของฉันจดจ้องใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตา แววตาของเธอไม่ได้มีความงัวเงียเลยสักนิด มันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว สิ้นหวัง... และเด็ดเดี่ยวอย่างประหลาด ราวกับคนที่เพิ่งรอดพ้นจากความตายมาเหมือนกับฉัน ทำไมเธอถึงร้องไห้หนักขนาดนี้? เธอรู้ตัวไหมว่าตัวเองกำลังกำชายเสื้อแจ็คเก็ตหนังของฉันแน่นแค่ไหน? หรือว่า... ไม่หรอก เธอไม่ควรต้องมารับรู้เรื่องเลวร้ายพวกนี้ ฉันจะเป็นคนแบกรับบาปและคราบเลือดทั้งหมดไว้เอง ​"ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นนะ... ต่อให้โลกข้างนอกมันจะถล่มทลายลงมา หรือมีตัวประหลาดหน้าไหนบุกเข้ามา ฉันก็จะเป็นเกราะกำบังให้เธอเอง... ฉันรักเธอ รักมากกว่าชีวิตของฉันซะอีก เพราะงั้น... ส่งมือของเธอมาให้ฉันเถอะนะ" ​ฉันค่อยๆ ดึงตัวเธอให้ลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวัง แม้ในใจจะร้อนรุ่มดั่งไฟสุมเพราะเวลาที่เหลือน้อยลงทุกที แต่ฉันก็ต้องทำตัวให้ปกติที่สุดเพื่อไม่ให้เธอตื่นตระหนก ฉันจะไม่มีวันบอกเรื่องที่ฉันตายแทนเธอ หรือเรื่องที่ฉันย้อนเวลามาเด็ดขาด ในชีวิตที่สองนี้ กฎหมายไม่มีความหมายอีกต่อไป มีเพียงเป้าหมายเดียวที่ฝังรากลึกในสัญชาตญาณดิบของฉัน... นั่นคือการพาผู้หญิงคนนี้รอดชีวิตไปให้ได้ ​"เวลาของเรามีไม่มากแล้วล่ะ... ใส่เสื้อคลุมตัวนี้ซะ มันหนาพอจะกันเขี้ยวเล็บได้... ไปกันเถอะคนดี จับมือฉันไว้ให้แน่นๆ แล้วอย่าหันหลังกลับมามองอีก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... ฉันจะปกป้องเธอด้วยชีวิตของฉันเอง"