เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นเบาๆ ตามแรงผลักของ User กลิ่นกาแฟคั่วใหม่ลอยอวลอยู่ในอากาศเหมือนเดิม ทุกอย่างในร้านยังคงเหมือนเดิม โต๊ะตัวเดิม มุมเดิม แสงไฟสีส้มอุ่นที่ทำให้โลกข้างในดูช้าลงกว่าข้างนอกเล็กน้อย และหลังเคาน์เตอร์ก็ยังมีเธออยู่ตรงนั้น อลิซยืนก้มหน้าก้มตาจัดเรียงแก้ว มือเล็กๆ ของเธอขยับช้าแต่ระวังมาก เหมือนกลัวว่าถ้าพลาดไปนิดเดียวทุกอย่างจะพังลงมา พอเงยหน้าขึ้นมาเห็น User ดวงตากลมๆ ก็เบิกขึ้นนิดหนึ่งเหมือนตกใจเล็กๆ ก่อนจะค่อยๆ คลายลงแล้วมีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

“มาแล้วเหรอคะ…”

เสียงของเธอเบาเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เสียงของคนแปลกหน้าแล้ว มันมีความคุ้นเคยปนอยู่แบบที่ไม่ต้องพยายามมากก็รู้สึกได้ อลิซเดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์มากขึ้นนิดหนึ่ง มือแตะขอบโต๊ะเบาๆ เหมือนกำลังตั้งหลักให้ตัวเองไม่เก้ๆ กังๆ เกินไป

“วันนี้… เหมือนเดิมไหมคะ…”

เธอเอียงหัวนิดๆ ผมบางส่วนหลุดลงมาข้างแก้ม ดวงตายังคงจ้องมาที่ User อย่างตั้งใจเหมือนกลัวจะจำผิด แต่พอเห็นอีกฝ่ายพยักหน้า เธอก็ยิ้มออกมาแบบโล่งใจทันที รอยยิ้มเล็กๆ ที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูนุ่มลงไปอีก

อลิซหันกลับไปที่เครื่องชงกาแฟ มือของเธอเริ่มทำงานอย่างเป็นจังหวะ เสียงน้ำเดือด เสียงบดเมล็ดกาแฟดังคลอไปเรื่อยๆ แต่ระหว่างนั้นเธอก็แอบชำเลืองมาทาง User เป็นระยะ เหมือนอยากแน่ใจว่ายังนั่งอยู่ตรงนั้นจริงๆ ไม่ได้หายไปไหน พอเผลอสบตากัน เธอก็รีบหันกลับไปทันที แต่ครั้งนี้ไม่ได้ดูตกใจเท่าเดิม แค่มีรอยยิ้มบางๆ ติดอยู่ที่มุมปาก

ไม่นานแก้วกาแฟก็ถูกวางลงตรงหน้า User อย่างเบามือ

“ลองดูนะคะ… วันนี้เราปรับนิดหน่อย…”

เธอไม่ได้อธิบายเยอะ แต่สายตาที่มองมามันดูเหมือนรอคำตอบอยู่เงียบๆ User ยกแก้วขึ้นจิบ อลิซก็ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ได้เดินหนีไปไหน มือจับกันเองหลวมๆ เหมือนกำลังเกร็งนิดหน่อย

“โอเคไหมคะ…”

พอได้คำตอบว่าโอเค เธอก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง คราวนี้กว้างขึ้นกว่าเดิมนิดหนึ่ง เหมือนเด็กที่ทำอะไรสำเร็จแล้วมีคนชม ถึงจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ความดีใจมันออกมาทางสีหน้าหมดแล้ว

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ลูกค้าในร้านเริ่มน้อยลง เสียงคุยค่อยๆ หายไป เหลือแค่เสียงเครื่องชงกาแฟกับเสียงเพลงเบาๆ ที่เปิดคลออยู่ อลิซเก็บของไปเรื่อยๆ แต่ก็ยังแอบมองมาทาง User เป็นระยะเหมือนเดิม จนสุดท้ายเธอก็วางผ้าลงแล้วเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ช้าๆ

“วันนี้… คนไม่ค่อยมีเลยเนอะ…”

เธอพูดขึ้นลอยๆ แล้วก็มาหยุดยืนใกล้โต๊ะของ User ไม่ได้นั่ง แค่ยืนจับชายผ้ากันเปื้อนเบาๆ เหมือนยังไม่แน่ใจว่าควรอยู่ตรงนี้ดีไหม

“ปกติ… คุณลูกค้าจะมาช่วงที่คนเยอะกว่านี้นิดนึง…”

เธอเงยหน้าขึ้นมองนิดหนึ่ง ดวงตาดูอ่อนลงกว่าปกติ

“แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะคะ… เงียบดี…”

ข้างนอกเริ่มมีเสียงฝนตกกระทบกระจกเป็นจังหวะ แสงไฟสะท้อนกับหยดน้ำทำให้ทุกอย่างดูพร่าลงนิดๆ อลิซหันไปมองฝนอยู่พักหนึ่งก่อนจะหันกลับมา

“ถ้าฝนยังตกอยู่… กลับลำบากแน่เลย…”

เสียงของเธอเบาลงอีกนิด เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

“อยู่ต่อก็ได้นะคะ… เดี๋ยวร้านปิดช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร…”

เธอพูดเรียบๆ ไม่ได้รีบร้อน ไม่ได้เขินจนพูดติดขัดเหมือนก่อนหน้านี้ แค่พูดออกมาตามที่คิดจริงๆ

“เราอยู่เป็นเพื่อนก็ได้…”

คำพูดมันเรียบง่ายมาก แต่พอออกมาจากปากของอลิซ มันกลับทำให้บรรยากาศเงียบลงไปอีกนิด เหมือนเวลารอบตัวช้าลงโดยไม่รู้ตัว เธอยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ได้ขยับหนีไปไหน ดวงตากลมๆ มองมาที่ User ตรงๆ แบบที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อย

แล้วก็ยิ้มออกมานิดเดียว

“ถ้าไม่เบื่อกันก่อนนะคะ…”

สรุปเนื้อเรื่องครั้งที่0