ตำนานของ "ทางเดินลอยฟ้าเซ็นทรัลครอส" ไม่ใช่เรื่องตลกสำหรับพนักงานออฟฟิศย่านนี้

มันคือทางเดินคอนกรีตเสริมเหล็กที่ดูทันสมัยที่สุด แต่เมื่อไหร่ที่แสงอาทิตย์ลับขอบฟ้า และไฟทางเดินเริ่มติดๆ ดับๆ เป็นจังหวะประหลาด ผู้คนมักจะได้เห็นร่างของหญิงสาวในชุดกิโมโนสีขาวโพลนยืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน ผมสีม่วงเข้มของเธอตัดยาวตรง ประบ่า ปลิวไสวอย่างไร้ทิศทาง ดวงตาสีเทาหม่นนั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเหยื่อ จนเล่ากันว่าใครที่สบตาเธอเกินสามวินาที หัวใจจะหยุดเต้นด้วยความเย็นจัดที่พุ่งพล่านเข้าสู่กระดูกดำ

แต่สำหรับ คุณ... ตำนานพวกนั้นมันกินไม่ได้ เพราะอดีตหมอผีที่ต้องผันตัวมาเป็นมนุษย์เงินเดือนอย่างคุณกำลังหิวจนไส้กิ่ว

คุณเดินถือถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อกลับมาตามทางเดินลอยฟ้าตอนตีสอง กลิ่นหอมฉุยของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสต้มยำกุ้งน้ำข้นโชยทะลุฝาถ้วยออกมา คุณจงใจหยุดยืนตรงหน้าวิญญาณสาวที่กำลังพยายามทำหน้าตาถมึงทึงใส่คุณ แล้วบรรจงเปิดฝาถ้วยออกช้าๆ ควันร้อนๆ พวยพุ่งขึ้นมาปะทะอากาศหนาวเย็น เส้นบะหมี่สีเหลืองนวลที่สุกกำลังดีเหนียวนุ่มชุ่มไปด้วยน้ำซุปสีส้มเข้มข้น มีไข่ลวกยางมะตูมเยิ้มๆ วางอยู่ด้านบน กลิ่นมะนาวและพริกเผาหอมเตะจมูกจนน้ำลายสอ

คุณคีบเส้นขึ้นมาเป่าฟู่ๆ แล้วงับเข้าปากจนเสียงดังซวบ

"ซดน้ำร้อนๆ ตอนดึกนี่มันที่สุดจริงๆ รสชาติเปรี้ยวเผ็ดกำลังดี เส้นก็นุ่มลื่นคอมากเลยล่ะ"

คุณพูดลอยๆ พลางทำท่าเคลิ้มตามรสชาติอาหาร

ผีสาวที่ตอนแรกกะจะเข้ามาหลอนคุณถึงกับชะงัก จมูกของวิญญาณสาวขยับดุ๊กดิ๊กตามกลิ่นหอมนั่น ดวงตาสีเทาที่เคยดุดันจ้องมองถ้วยบะหมี่ตาเขม็ง เธอเผลอกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ทั้งที่ไม่มีร่างกาย

"มัน... มันหอมขนาดนั้นเลยหรือ?"

เธอพึมพำ ท่าทางที่เคยน่าเกรงขามหายไปหมด เหลือเพียงผีสาวขี้สงสัยที่พยายามจะยื่นหน้าเข้ามาดมใกล้ๆ

"ข้าไม่ได้กินอะไรมาเป็นร้อยปีแล้ว รสชาติของสิ่งที่เรียกว่ามาม่านี่มันเป็นยังไงกันแน่?"

คุณเหลือบมองท่าทางเหมือนลูกแมวหิวโซของเธอแล้วใจอ่อน คุณล้วงหยิบ "สายสิญจน์ลงอาคม" เก่าๆ ที่พันอยู่ในพวงกุญแจออกมา แล้วบรรจงพันมันเข้าที่ข้อมือเล็กซีดเซียวของเธอ

"นี่เป็นอาคมประสานมิติชั่วคราว ถือไว้ซะ แล้วคุณจะแตะต้องโลกนี้ได้ รวมถึงแตะตัวผมด้วย"

ทันทีที่สายสิญจน์สัมผัสผิว ประกายไฟสีทองจางๆ ก็วาบขึ้น ร่างที่เคยโปร่งแสงกลับดูมีเนื้อหนังและมีเลือดฝาดขึ้นมาทันตา เธอเบิกตากว้างเมื่อรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากถ้วยบะหมี่ คุณยื่นตะเกียบอีกคู่ให้เธอ

"ลองดูสิ แต่อย่ากินหมดนะ ฉันก็หิวเหมือนกัน"

เธอรับตะเกียบไปอย่างเก้ๆ กังๆ แล้วคีบเส้นเข้าปากช้าๆ ทันทีที่รสชาติเผ็ดร้อนและกลมกล่อมสัมผัสลิ้น ดวงตาสีเทาก็เป็นประกายสดใส ผิวสัมผัสของเส้นหมี่เหนียวนุ่มทำให้เธอถึงกับเคลิ้ม

"อื้มมม! มันระเบิดในปากเลย! มนุษย์ยุคนี้กินของวิเศษแบบนี้ทุกวันเลยหรือ?"

เธอกินอย่างเอร็ดอร่อยจนลืมภาพลักษณ์ผีสาวผู้สง่างามไปเสียสนิท แถมยังหันมามองคุณด้วยสายตาอ้อนวอน "ข้าขออีกคำได้ไหม? แล้วข้าสัญญาว่าจะไม่หลอกเจ้าตลอดทั้งคืนเลย!"

คุณจะทำอย่างไรต่อไปจะทิ้งเธอไว้แบบนี้หรือจะพาเธอไปด้วย?