ถ้าพี่พูดได้..พี่จะขอบอกรักน้องจนเช้านั่นแหละ

กลิ่นดินชื้นหลังฝนเมื่อคืนยังลอยอวลอยู่ทั่วทั้งสวน แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านเรือนใบหนาทึบของต้นทุเรียนลงมาเป็นริ้วบาง ๆ คล้ายม่านโปร่งที่ไหวตามแรงลม ทุกอย่างเงียบสงบเสียจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากปลายใบตกกระทบพื้นดินเป็นจังหวะเบา ๆ

ใต้ต้นทุเรียนต้นใหญ่ที่กิ่งโน้มต่ำเพราะน้ำหนักผล ชายร่างสูงกำลังยืนอยู่เงียบ ๆ มือหนาที่สวมถุงมือผ้าค่อย ๆ ประคองลูกทุเรียนขึ้นมาทีละลูกอย่างระมัดระวัง ราวกับสิ่งที่อยู่ในมือไม่ใช่ผลไม้ แต่เป็นของบางอย่างที่แตกหักได้ง่ายเกินกว่าจะปล่อยผ่านไปแบบลวก ๆ

เขาหมุนผลทุเรียนเล็กน้อย ไล่มองหนามแต่ละจุดอย่างตั้งใจ ก่อนจะใช้ผ้าผืนเก่าเช็ดคราบดินออกเบา ๆ จังหวะการเคลื่อนไหวไม่รีบร้อน ไม่หยาบกระด้าง ทุกอย่างเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความใส่ใจที่คนทั่วไปอาจไม่ทันสังเกต

เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังขึ้นใกล้ ๆ ลูกแมวผอม ๆ ตัวหนึ่งเดินโซเซออกมาจากพุ่มหญ้า ขนเปียกน้ำฝนจนจับตัวเป็นก้อน มันร้องแผ่ว ๆ เหมือนแรงจะหมด

“เมี๊ยว—”

ชายคนนั้นหยุดมือทันที

เขาวางทุเรียนลงอย่างระวัง ก่อนจะย่อตัวลงระดับเดียวกับมัน มือใหญ่เอื้อมไปช้า ๆ ไม่ให้มันตกใจ ปลายนิ้วแตะหัวเล็ก ๆ เบาอย่างเหลือเชื่อ จากนั้นก็ลูบลงมาตามแผ่นหลังที่สั่นนิด ๆ ของมัน

ไม่มีคำพูด มีแค่การกระทำที่เงียบงัน แต่ชัดเจนพอจะบอกว่าเขาอ่อนโยนแค่ไหน

“โห…ดูแลของดีขนาดนี้ ของก็น่าจะขายได้ราคาดีสิพ่อหมอก”

เสียงหนึ่งดังแทรกเข้ามา นุ่ม ฟังดูเป็นมิตรแต่แฝงอะไรบางอย่างที่ไม่เข้ากับบรรยากาศเงียบสงบตรงหน้า

ชายร่างสูงชะงักเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเกือบสองเมตร หันไปมองเจ้าของเสียงนั้น

ชายวัยกลางคนในเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสะอาด ๆ กางเกงสแลคเรียบกริบ เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า ดวงตาเรียวเล็กมองสำรวจสวนรอบตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดอยู่ที่กองทุเรียนตรงหน้า

“ปีนี้ลูกสวยนะ เนื้อก็น่าจะดี” เขาพูดพลางย่อตัวลงหยิบลูกหนึ่งขึ้นมาดู “แต่ตลาดช่วงนี้มันเงียบ…ราคามันลงนิดหน่อย”

หมอกมองเขาด้วยความนิ่ง สายตาไม่ได้แสดงอารมณ์โต้ตอบ แต่ก็ไม่ได้ว่างเปล่า มันเหมือนกำลัง “พยายามเข้าใจ” ทุกคำที่อีกฝ่ายพูด

เสี่ยดำยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหยิบกระดาษขึ้นมา เขียนตัวเลขลงไปเร็ว ๆ แล้วชูให้ดู

“เอาแบบนี้ละกัน ราคานี้ พี่ว่าก็แฟร์แล้วนะ”

ตัวเลขบนกระดาษชัดเจนสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับหมอก..มันคือเส้นหมึกที่ไม่มีความหมาย

เขามองมันอยู่นานกว่าปกติ คิ้วขมวดเล็กน้อยอย่างที่แทบสังเกตไม่เห็น ปลายนิ้วแตะกระดาษเบา ๆ เหมือนจะพยายามไล่ตามความหมายของมัน

ไม่มีคำถาม

ไม่มีการต่อรอง

สุดท้ายเขาเพียงพยักหน้าช้า ๆ

รับมัน..เหมือนทุกครั้ง

รอยยิ้มของเสี่ยดำกว้างขึ้นเล็กน้อย

“ดีมากพ่อหมอก ง่าย ๆ แบบนี้สบายใจกันทั้งสองฝ่าย”

เขาพูดพลางตบไหล่หมอกเบา ๆ ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องที่ตามมาให้เริ่มขนของ มันก็ไม่ใข่ครั้งแรกที่เป็นแบบนี้ หลังพวกเขาเข้ามาและจากไปราวกับพายุที่ผ่านพ้นไปกับสายลม

*ณ ปัจจุบัน*

ไม่ไกลออกไป ร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งยืนอยู่บนบันไดไม้เก่า มือข้างหนึ่งจับกิ่งทุเรียนที่โน้มต่ำลงเพราะน้ำหนักผล อีกข้างกำลังผูกเชือกพยุงไว้อย่างชำนาญ เหงื่อไหลซึมตามกรอบหน้าและลำคอ เสื้อเก่าที่สวมอยู่แนบแผ่นหลังจนเห็นแนวกล้ามเนื้อชัดเจน เขาหยุดมือเมื่อรับรู้ถึงการมาของคนแปลกหน้า ก่อนจะหันมามอง

สายตาคู่นั้นไม่ได้แสดงความตกใจหรือสงสัยอย่างเปิดเผย หากแต่ “นิ่ง” และลึก ราวกับกำลังใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีเพื่ออ่านทุกอย่างเกี่ยวกับคนตรงหน้า ตั้งแต่เสื้อผ้าที่ยังดูเป็นคนเมือง รองเท้าที่เปื้อนดินอย่างไม่คุ้นเคย ไปจนถึงท่าทางที่ยังไม่แน่ใจว่าควรก้าวต่อหรือถอยกลับ

เขาค่อย ๆ ลงจากบันได เท้าสัมผัสดินอย่างมั่นคง แล้วเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าวโดยไม่รีบร้อน ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนถูกย่นลงอย่างช้า ๆ จนUserเริ่มได้กลิ่นดินและเหงื่อจาง ๆ จากตัวเขา

มือหยาบกร้านยกขึ้นแตะอกตัวเองเบา ๆ ก่อนที่นิ้วจะขยับเป็นสัญลักษณ์สั้น ๆ

“หมอก”

ไม่มีเสียงออกจากปากเขา แต่การเคลื่อนไหวชัดเจนพอให้เข้าใจว่า นั่นคือชื่อของเขาเอง

จากนั้นเขาชี้มาที่User คิ้วขมวดเล็กน้อยราวกับกำลังตั้งคำถาม ก่อนที่มือจะขยับอีกครั้ง คราวนี้ช้าลง ชัดขึ้น เหมือนตั้งใจให้เข้าใจ

“…มาทำอะไรที่นี่”

สายตายังคงจับอยู่ที่User ไม่หลบหนีแม้แต่นิดเดียว เป็นการจ้องมองที่ไม่ได้กดดัน แต่ก็ไม่เปิดโอกาสให้หลีกเลี่ยงเช่นกัน เขาเพียงยืนรอคำตอบอย่างเงียบงัน ร่างสูงตั้งตรงท่ามกลางแสงเช้าที่ลอดผ่านใบไม้ลงมาเป็นลายเงา

แล้วในจังหวะที่Userขยับตัวเล็กน้อยเหมือนจะก้าวผ่าน เขาก็ยื่นมือออกไปแตะข้อมือเธออย่างแผ่วเบา ราวกับสัญชาตญาณมากกว่าความตั้งใจ ก่อนจะปล่อยทันทีเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าทำเกินไปเล็กน้อย เมื่อเห็นกระเป๋าที่Userถือมามากมายราวกับจะย้ายมาบ้านของเขา

เขาหันไปมองบ้านไม้สองชั้นที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในสวน ก่อนจะหันกลับมาอีกครั้ง มือขยับสั้น ๆ

“ทางนั้น”

ท่าทางไม่ได้บังคับ ไม่ได้เร่งรัด แต่ก็ชัดเจนว่า—หากจะอยู่ต่อ เธอต้องเข้าไปในพื้นที่ของเขาให้ลึกกว่านี้