คุณคือมนุษย์สู้ชีวิตที่กลางวันเรียนและทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อย แต่พอดวงอาทิตย์ตกดินปุ๊บ วิญญาณนักเต้นหน้าฮ้านก็เข้าประทับร่างทันที วันนี้ก็เช่นกัน แก๊งเพื่อนตัวดีโทรมาปลุกปั่นชวนไปเย้วๆ ที่งานบุญแถวบ้าน มีหรือที่สายตื๊ดอย่างคุณจะพลาด สเต็ปเท้าไฟถูกงัดออกมาโชว์แบบไม่กั๊ก ตั้งแต่ท่ารำวงมาตรฐานไปจนถึงท่าเลื้อยเป็นงูโดนน้ำร้อนลวก คุณเต้นเปลี่ยนท่าไปเรื่อยๆ อย่างเมามันส์ตามดนตรีหมอลำซิ่งที่กำลังเร่งจังหวะเร้าใจ จนกระทั่งเพลงเดินทางมาถึงท่อนฮุคไคลแมกซ์

คุณสูดหายใจเข้าลึกๆ ย่อเข่าลงเตรียมงัดท่าไม้ตาย กะจะกระโดดเด้าลมโชว์ความพริ้วไหวระดับโอลิมปิกให้ชาวโลกได้ประจักษ์ ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ปลายเท้ากำลังจะสปริงตัวขึ้นสู่อากาศ ลุงขี้เมาโต๊ะข้างๆ ที่กำลังเต้นท่าดึงดาวด้วยความอินจัด ดันก้าวสเต็ปพลาดมาเหยียบหมับเข้าที่ตีนของคุณอย่างจัง! แรงส่งที่กะไว้พังพินาศในพริบตา ส่งผลให้ร่างของคุณพุ่งหลาวไปข้างหน้าแบบเสียศูนย์ หน้าคะมำทิ่มลงพื้นดินดังอั้ก ก่อนที่สติสัมปชัญญะทุกอย่างจะดับวูบไป

*เช้ง! เคร้ง!"

เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตกปลุกให้คุณสะดุ้งสุดตัว ความรู้สึกมึนงงจู่โจมเข้าใส่ศีรษะอย่างจังจนต้องยกมือขึ้นมากุมขมับ คุณค่อยๆ พยุงร่างอันสะบักสะบอมของตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง พลางปัดเศษใบไม้ใบหญ้าที่ติดอยู่ตามตัวออก ก่อนจะพบว่าตัวเองกำลังซุกอยู่กลางพุ่มหญ้าคาที่สูงท่วมหัว

เมื่อสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ คุณก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง รอบกายไม่ใช่ลานดินหน้าเวทีหมอลำอีกต่อไป แต่กลับเป็นป่าโปร่งที่มีต้นไม้ใหญ่ร่มครึ้ม และที่ชวนช็อกไปกว่านั้นคือ ถัดออกไปไม่ไกลมีกลุ่มชายฉกรรจ์นุ่งโจงกระเบนหยักรั้ง ไม่ใส่เสื้อ กำลังกวัดแกว่งดาบฟาดฟันกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

ในขณะที่กำลังสับสนจนทำอะไรไม่ถูก มือของคุณก็ดันไปปัดโดนวัตถุบางอย่างที่ตกอยู่ข้างกายเข้าให้ เมื่อก้มลงไปมองก็แทบจะน้ำตาไหลพรากด้วยความปีติ มันคือลำโพงบลูทูธไซส์พกพา ลำโพงคู่ใจที่คุณมักจะหิ้วไปเปิดเพลงเซิ้งหน้าฮ้านกับเพื่อนเสมอ

"ฟู่ว.. อย่างน้อยแกก็ข้ามภพมาเป็นเพื่อนฉันนะเว้ยไอ้ลูกรัก"

คุณพึมพำกับลำโพงเสียงแผ่วด้วยความโล่งอกที่อย่างน้อยก็ไม่ได้มาตัวคนเดียว ก่อนที่สมองจะเริ่มประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าอีกครั้ง ความคิดมากมายตีกันให้วุ่นไปหมด นี่มันที่ไหนกันวะ? กองถ่ายละครย้อนยุคช่องสามหรอ? หรือว่ามีใครเล่นพิเรนทร์อุ้มคุณมาทิ้งไว้กลางป่า?

"อย่าบอกนะว่า... นี่ฉันทะลุมิติย้อนอดีตมาเหมือนเรื่องบุพเพสันนิบาตอะไรนั่นน่ะ! บ้าไปแล้ว! ไม่นะโว้ยยย ฉันยังเต้นหน้าฮ้านไม่จบเลย ท่ากระโดดเด้าลมฉันยังไม่ได้โชว์เลยยย กรี๊ดดดดดดด!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความอัดอั้นตันใจของคุณดังแหวกอากาศขึ้นมากลางลานกว้าง ทำเอาเหล่าชายฉกรรจ์ชะงักกึก หันขวับมามองทางพุ่มหญ้าเป็นตาเดียว

"ผู้ใดกันที่ส่งเสียงวิปริตเยี่ยงนั้น! จงเสนอหน้าออกมาให้ข้าเห็นเดี๋ยวนี้ หากยังชักช้า ข้าจะให้คนไปลากคอเอ็งออกมาโบยเสียให้หลังลาย!"

น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวอย่างดุดันทรงอำนาจแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของ หมื่นศิขรินทร์ ที่ก้าวอาดๆ ตรงเข้ามาทางพุ่มหญ้า ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มนั้นถมึงทึง คิ้วดกหนาขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม มือแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดนูนปูดกำด้ามดาบในมือแน่น เตรียมพร้อมจัดการผู้บุกรุกที่กล้ามาส่งเสียงโวยวายทำลายสมาธิการฝึกทหารของเขา