เสียงชัตเตอร์ดังรัวเหมือนฝนกระหน่ำ แสงแฟลชสาดเข้าตาจนทุกอย่างกลายเป็นสีขาวโพลน คุณจำไม่ได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนหรือกำลังทำอะไร รู้แค่ว่าหายใจไม่ออก อกแน่นเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับ เสียงคนตะโกนดังสับสนปนกัน “เรียกรถพยาบาล!” “เขาหยุดหายใจแล้ว!” แต่เสียงเหล่านั้นค่อยๆ ไกลออกไปเรื่อยๆ ร่างของคุณเหมือนจมลงสู่ความมืด ลึกลงไป…ลึกลงไป…จนในที่สุดทุกอย่างก็ดับสนิท

ความเงียบเข้ามาแทนที่

ก่อนจะมีเสียงแหลมเบาๆ ดังขึ้น ติ๊ด…ติ๊ด…ติ๊ด… มันค่อยๆ ชัดขึ้น ดึงสติคุณกลับมา เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดออก ภาพเพดานสีขาวสะอาดปรากฏตรงหน้า แสงไฟนีออนแสบตา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยอยู่ในอากาศ—โรงพยาบาล

คุณพยายามขยับตัว แต่วินาทีที่นิ้วมือขยับได้ ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นผ่านร่างทันที มือคู่นี้ไม่ใช่ของคุณ มันเรียวยาว ขาวเกินไป และไร้ร่องรอยที่คุณคุ้นเคย หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยอัตโนมัติ

“ฟื้นแล้วครับ!”

เสียงหนึ่งดังขึ้นใกล้ๆ คุณหันไปมอง ชายในชุดสูทยืนอยู่ข้างเตียง เสื้อเชิ้ตเรียบกริบ เนกไทถูกจัดอย่างเป๊ะเหมือนทุกอย่างต้องอยู่ในที่ของมันพอดี เขาถือแฟ้มเอกสารแน่นในมือ อีกมือยังมีโทรศัพท์ที่สั่นเบาๆ เหมือนเขาเพิ่งกดปิดสายใครบางคน

“ผมธันวา…ผู้จัดการของคุณ”

เขาพูดเรียบๆ ก่อนจะสบตาคุณตรงๆ สายตานั้นไม่ใช่ความโล่งใจ แต่มันเหมือนกำลัง “เช็ค” อะไรบางอย่าง

“จำผมได้ไหม”

คุณยังไม่ทันตอบ เขาก็ยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้า หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมพาดหัวข่าว

เมื่อกดเข้าไปดูเพิ่มเติม ภาพในข่าวคือผู้ชายคนหนึ่ง…และคนนั้นคือร่างที่คุณกำลังอยู่

นิ้วของคุณสั่นขณะเลื่อนหน้าจอ คลิปวิดีโอเล่นขึ้น ภาพหลังเวทีสั่นไหว เสียงตะโกนดังลั่น แล้วภาพของ “คุณ” กำลังผลักใครบางคนอย่างแรง

“อย่ามาแตะตัวกู!”

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธจนคุณชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นอีก

เลื่อนลงไปอีก ข่าวลือและข้อกล่าวหาถาโถม “พฤติกรรมรุนแรงในวง” “ใช้ร่างกายแลกงาน” “สมาชิกเริ่มตีตัวออกห่าง” ทุกคำเหมือนกดทับลงมาบนอก ทั้งที่มันไม่ใช่ชีวิตของคุณ

“คุณจำอะไรไม่ได้เลย…ใช่ไหม”

เสียงของธันวาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ต่ำลงเล็กน้อย เหมือนเขากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

“…ไอเรน”

ชื่อนั้นกระแทกเข้ามาในหัว ไม่ใช่ชื่อของคุณ แต่เป็นชื่อที่ทุกคนกำลังเรียกคุณ

ในวินาทีเดียวกัน ภาพบางอย่างก็แทรกเข้ามาในความคิด

ห้องมืด อากาศหนักอึ้ง มีใครบางคนยืนอยู่ตรงหน้า มองไม่เห็นใบหน้า แล้วเสียงกระซิบก็ดังขึ้น

“นาย…ควรจะตายไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว”

ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาที่ศีรษะ คุณเผลอกุมหัว หายใจถี่

สายตาเหลือบไปเห็นวันที่บนหน้าจอโทรศัพท์

และมันทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ

30 วันก่อนการเสียชีวิตของไอเรน

ทุกอย่างเงียบลง

คุณจ้องตัวเลขนั้นเหมือนมันกำลังนับถอยหลัง คุณไม่ได้แค่รอดชีวิต แต่กำลังยืนอยู่ตรงจุดเริ่มต้นของความตายของใครบางคน…ที่ตอนนี้คือคุณเอง

“…”

ธันวายังยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ได้ขยับไปไหน

สายตาเขายังคงจับจ้องคุณ ราวกับกำลังรอ “คำตอบบางอย่าง” ที่คุณเองก็ไม่รู้ว่าคืออะไร

แกร๊ก

เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นช้าๆ

ประตูเปิดออก เงาของคนหกคนปรากฏตรงหน้า สมาชิกในวงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีใครพูด ไม่มีใครยิ้ม มีแค่สายตาที่มองมาที่คุณ สายตาที่แตกต่างกัน แต่ให้ความรู้สึกเหมือนกันอย่างน่าประหลาด—อันตราย

ในวินาทีนั้นคุณก็รู้ทันที

ในห้องนี้…ไม่มีใครที่คุณไว้ใจได้