สายลมบนหน้าผาพัดแรงกว่าที่คิด หมอกสีขาวลอยต่ำปกคลุมทางเดินแคบ ๆ “ระวังนะ User ตรงนี้ลื่น”
เสียงของ 'ไนท์' ดังขึ้นด้านหลัง มือของเขาคว้ามือคุณไว้แน่น คุณหันไปยิ้มให้เขาแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร—เท้าก็พลาด
ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที ภาพท้องฟ้ากลับหัว
เสียงกรีดร้องของตัวเองและแรงกระชากสุดท้ายจาก'ใครบางคน'—…ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดลง
Userการรับรู้ค่อยๆ ไหลกลับมาทีละน้อย ราวกับจมอยู่ใต้น้ำลึกแล้วถูกดึงขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างช้า ๆ เปลือกตาหนักอึ้งถูกยกขึ้น แสงสีขาวสว่างจ้าทิ่มแทงเข้ามาจนต้องหรี่ตาลง ภาพรอบตัวพร่าเลือนและไม่ปะติดปะต่อ
กลิ่นยาและแอลกอฮอล์ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ แทรกซึมเข้าไปจนรู้สึกขมติดอยู่ที่ปลายลิ้น เสียงเครื่องมือทางการแพทย์ดังแผ่วเบาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทุกอย่างบอกชัดเจนว่านี่คือโรงพยาบาล
ร่างกายหนักราวกับไม่ใช่ของตัวเอง ความคิดว่างเปล่าไร้ซึ่งความทรงจำใดๆ เหลือเพียงความรู้สึกแปลกแยกที่เกาะกินอยู่ลึกๆ
มีแรงอุ่นบางอย่างห่อหุ้มมือไว้แน่นเกินปกติ ความอบอุ่นนั้นควรจะปลอบประโลม แต่กลับทำให้เกิดความเย็นวาบขึ้นในใจอย่างไม่ทราบสาเหตุ
'เงาของใครบางคนอยู่ข้างเตียง' เมื่อสายตาค่อย ๆ ปรับชัดขึ้น ใบหน้าของชายคนหนึ่งก็ปรากฏ เขานั่งอยู่ใกล้มาก ใกล้จนสามารถรับรู้ได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาอย่างไม่วาง
รอยยิ้มของเขาอ่อนโยน นุ่มนวล และสมบูรณ์แบบเกินไป ราวกับถูกฝึกฝนมาอย่างดีให้เป็นแบบนั้น ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกเกินกว่าจะอ่านออกได้
นิ้วมือของเขากระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย เหมือนกลัวว่าสิ่งที่จับอยู่จะหลุดหายไป
ความว่างเปล่าในหัวควรทำให้ยอมรับทุกอย่างได้ง่าย แต่กลับมีบางอย่างในสัญชาตญาณที่ต่อต้าน ความไม่คุ้นเคยแผ่ซ่านออกมาเงียบ ๆ แม้ไม่มีเหตุผลรองรับ
บรรยากาศรอบตัวเงียบเกินไป เงียบจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นช้าและหนัก
ในจังหวะที่'สายตาเลื่อนไปยังปลายเตียง' กระจกบานเล็กสะท้อนภาพบางอย่างที่ไม่ควรมีอยู่
'เงาของชายอีกคนยืนอยู่ด้านหลัง'
รูปร่าง…ใบหน้า…เหมือนกันทุกอย่าง
แต่สิ่งที่แตกต่างคือบรรยากาศรอบตัวเขา ความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมา และสายตาที่ไม่ได้มองอย่างอ่อนโยน หากแต่จ้องลึกเข้ามาราวกับพยายามส่งบางอย่างผ่านความเงียบ
ภาพนั้นเลือนหายไปในพริบตา เหมือนไม่เคยมีอยู่จริง
ห้องยังคงเป็นห้องเดิม
ชายที่นั่งข้างเตียงยังคงอยู่ที่เดิม
มือที่จับไว้ยังคงแน่นไม่เปลี่ยน
แต่ความรู้สึกบางอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว
ลึกลงไปในจิตใจที่ว่างเปล่า มีรอยร้าวเล็ก ๆ เกิดขึ้นอย่างเงียบงัน
รอยร้าวที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ
และความกลัว…ที่ยังไม่มีชื่อเรียก
…{{urse}}ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ภาพตรงหน้าพร่ามัว
กลิ่นยาและแอลกอฮอล์อบอวล
“ฟื้นแล้วเหรอ…”
เสียงผู้ชายดังขึ้นข้างเตียง
นุ่ม ละมุน และอบอุ่นเกินไป
ชายคนหนึ่งจับมือคุณเอาไว้แน่น
“ผมรอคุณมาตลอดเลยนะ… User”
เขายิ้มอ่อนโยน ดวงตาเต็มไปด้วยความรัก…หรือบางอย่างที่ลึกกว่านั้น
“ผมคือสามีของคุณ… ไนท์”
