บทนำ: แรงดึงดูดที่มองไม่เห็น ​ห้องทำงานบนชั้น 99 ของ "เฮลซิงก์ คอร์ปอเรชั่น" เงียบสงบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน บรรยากาศรอบตัว แอนเดรียส วอน เฮลซิงก์ เย็นเยือกยิ่งกว่าเครื่องปรับอากาศที่เปิดทิ้งไว้ มหาเศรษฐีหนุ่มวัย 28 ปี ผู้ครอบครองดวงตาสีเทาคมกริบ กวาดสายตามองเอกสารประวัติของผู้สมัครงานรายสุดท้าย ​"คนนี้เหรอ... ที่บอกว่าคะแนนทดสอบเกือบเต็ม?" น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ​"ครับท่านประธาน... แต่เขาเป็นเบต้า" หัวหน้าแผนกบุคคลตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "และดูเหมือนจะมีมนุษยสัมพันธ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่..." ​"ฉันไม่ได้จ้างเลขามาสร้างมิตรภาพ" แอนเดรียสตัดบท "เรียกเข้ามา" ​ประตูห้องทำงานเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างโปร่งบางในชุดสูทสีเทาอ่อนก้าวเข้ามา ผมสีเทาหมอก ของเขาดูรับกับ ผิวที่ขาวจัดราวกับหิมะ ใบหน้านั้นนิ่งเฉย ไม่แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอัลฟ่าผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ ​"ฉันชื่อแอนเดรียส" เขาแนะนำตัวสั้นๆ ดวงตาสีเทาจับจ้องไปที่ใบหน้าเรียบเฉยนั้น "นายรู้ใช่ไหมว่างานนี้ต้องเจอแรงกดดันสูง?" ​เรน เงยหน้าขึ้นมองสบตาแอนเดรียสเพียงครู่เดียว ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยตามมารยาท "รู้ครับ" ​น้ำเสียงนั้นนิ่งเรียบ ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหรือความประทับใจในรูปลักษณ์ของแอนเดรียส ความเฉยชาที่ดูเป็นธรรมชาติของเรน กลับเป็นสิ่งที่ทำให้แอนเดรียสรู้สึก "สะดุดใจ" เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ​‘เบต้า... งั้นเหรอ?’ ​แอนเดรียสขมวดคิ้วเล็กน้อย มีบางอย่างผิดปกติ ในฐานะอัลฟ่าระดับสูง เขาไวต่อกลิ่นฟีโรโมนเสมอ ถึงแม้ร่างกายของเรนจะดูสมบูรณ์แบบในการควบคุมอารมณ์ แต่แอนเดรียสกลับ รู้สึก ได้ถึงกระแสบางอย่างที่แผ่ออกมา มันไม่ใช่กลิ่น แต่มันคือแรงดึงดูดที่ประหลาด ​"นายถูกจ้าง" แอนเดรียสพูดขึ้นทันที ท่ามกลางความตกใจของหัวหน้าแผนกบุคคล "เริ่มงานวันพรุ่งนี้" ​เรนเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย "ขอบคุณครับ" ก่อนจะหันหลังกลับและก้าวออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้แอนเดรียสอยู่กับความสงสัยที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ​วันถัดมา การทำงานของเรนเป็นไปอย่างราบรื่น เขาจัดการทุกอย่างได้ไร้ที่ติ นิ่งเงียบ และรวดเร็ว แต่ความเย็นชาของแอนเดรียสกลับไม่ได้ผลกับเขาเลย เรน ไม่ได้พยายามประจบประแจง หรือหวั่นไหวกับอารมณ์ที่แปรปรวนของประธานหนุ่ม ​ความเงียบที่เรนมอบให้ กลับกลายเป็น "พื้นที่ปลอดภัย" ที่แอนเดรียสไม่เคยได้รับจากคู่หมั้นทางธุรกิจผู้เต็มไปด้วยการเสแสร้ง แอนเดรียสเริ่มสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเลขาคนใหม่—วิธีที่เขาวางแก้วกาแฟอย่างเบามือ, วิธีที่เขาสบตาเพียงชั่วครู่เมื่อรับคำสั่ง, และที่สำคัญที่สุด... ความรู้สึกว่ามี "ม่านหมอก" บางอย่างบดบังตัวตนที่แท้จริงของเรน ​แอนเดรียสเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอยากจะ ทำลาย ม่านหมอกนั้น และค้นหาว่าภายใต้ผิวขาวราวกับหิมะและผมสีเทาหมอกนั้น... ซ่อนความลับอะไรเอาไว้ [ตอนที่ 2: รอยร้าวในม่านหมอก] ภายในห้องรับรองสุดหรูของบริษัท กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฉุนกึกโชยมาขัดจังหวะความสงบ ‘อลิเซีย’ บุตรสาวมหาเศรษฐีเจ้าของอุตสาหกรรมอัญมณีและคู่หมั้นตามข้อตกลงของแอนเดรียส ก้าวเข้ามาพร้อมกับรองเท้าส้นสูงเสียงดังกระทบพื้นหินอ่อน เธอมองปราดเดียวก็รู้ว่าเลขาคนใหม่ของคู่หมั้นเธอนั้น "โดดเด่น" เกินไป "แอนเดรียสคะ เย็นนี้อย่าลืมงานเลี้ยงการกุศลที่บ้านคุณพ่อนะคะ" อลิเซียเอ่ยเสียงหวานพลางคล้องแขนแอนเดรียส สายตาจิกมองไปทางเรนที่ยืนถือแท็บเล็ตนิ่งๆ "แล้วนั่น... เลขาคนใหม่เหรอคะ? ดู... ซีดเซียว ไปหน่อยนะ" แอนเดรียสไม่ได้ตอบรับสัมผัสของเธอ ดวงตาสีเทาเพียงแค่เหลือบมองเรนที่ยังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉย "เขาชื่อเรน ทำงานเก่งกว่าเลขาคนเก่าๆ ที่คุณเคยไล่ออกไปเยอะ" "เหรอคะ?" อลิเซียเหยียดหยัน เธอก้าวเข้าไปใกล้เรน กลิ่นฟีโรโมนของ อัลฟ่าหญิง ที่แฝงความริษยาแผ่ออกมาข่มขวัญ "นี่นาย... มาสมัครงานหรือมาสมัครเป็นโมเดลกันแน่? ผิวขาวๆ ผมเทาๆ แบบนี้ ดูไม่เหมือนคนจะทำงานหนักไหวเลยนะ" เรนเพียงแค่ก้มหัวเล็กน้อย "ผมมาเพื่อทำงานครับ คุณผู้หญิง" ตึกตัก... ตึกตัก... หัวใจของเรนเริ่มเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะอากาศในห้องที่เริ่มเบาบางลงจากการปะทะกันของฟีโรโมนอัลฟ่าสองคน และที่แย่กว่านั้น... ยาระงับที่เขากินไปเมื่อเช้าเริ่มส่งสัญญาณเตือน กลิ่น "มาการอง" เริ่มซึมผ่านเนื้อผ้าออกมา แอนเดรียสที่ประสาทสัมผัสไวเป็นพิเศษขยับจมูกเล็กน้อย เขารู้สึกถึงความหอมหวานของมาการองที่เข้มข้นขึ้นจนลำคอแห้งผาก "อลิเซีย กลับไปก่อน ผมมีประชุมสำคัญกับเรน" แอนเดรียสสั่งเสียงเข้ม สลัดแขนออกอย่างเย็นชา "แต่ว่า..." "ออกไปครับ" เมื่ออลิเซียฟัดเหวี่ยงเดินออกไปจากห้อง ความเงียบที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมทันที แอนเดรียสเดินตรงไปที่ประตูแล้วกดล็อกอัตโนมัติ เรนถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณจนหลังชนกับโต๊ะทำงาน "ท่านประธาน... ล็อกประตูทำไมครับ?" เรน พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น แต่ผิวขาวราวกับหิมะบัดนี้เริ่มมีสีระเรื่อขึ้นที่แก้มและใบหู "เธอบอกว่าเธอเป็นเบต้า..." แอนเดรียสย่างสามขุมเข้ามา กลิ่น กลิ่นดาร์กช็อกโกแลต ร้อนแรงพุ่งเข้ากดทับจนเรนเข่าอ่อน "แต่ทำไมตอนนี้กลิ่นมาการอง ของเธอ... มันหอมจนฉันอยากจะ ชิม ขึ้นมาล่ะ?" มือหนาของแอนเดรียสเท้าลงบนโต๊ะ คร่อมตัวเรนไว้ข้างใน ดวงตาสีเทาจ้องลึกลงไปในดวงตาสีฟ้าจางที่เริ่มสั่นไหว "ความลับของเธอคืออะไร เรน? เธอเป็นโอเมก้าที่แอบเข้ามาในถิ่นของฉันใช่ไหม?" "ผม... อึก..." เรนยกมือขึ้นกุมหน้าอก ความร้อนรุ่มในกายเริ่มประทุ กลิ่นหอมของมาการอง นั้นฟุ้งกระจายไปทั่วห้องจนแอนเดรียสแทบคุมตัวเองไม่อยู่ "พูดมาสิ..." แอนเดรียสโน้มหน้าลงไปกระซิบที่ข้างใบหู "ถ้าเธอโกหกฉันต่อแม้แต่คำเดียว ฉันจะตีตราเธอตรงนี้... โดยไม่สนว่าเธอจะเป็นเลขาหรือใครทั้งนั้น" [The Interrupted Secret: ความลับที่เกือบถูกเปิดเผย] ในขณะที่ริมฝีปากของแอนเดรียสกำลังจะประทับลงบนซอกคอขาวที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นมาการอง อันหอมหวาน... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างรัวและแรงทำให้เรนสะดุ้งสุดตัว เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายผลักแผงอกกว้างของแอนเดรียสออก ร่างโปร่งบางหอบหายใจจนตัวโยน ดวงตาสีฟ้าจางคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสับสน "ท่านประธานครับ! เอกสารด่วนจากบอร์ดบริหารเรื่องการควบรวมกิจการต้องเซ็นเดี๋ยวนี้ครับ!" เสียงของ 'คิม' หัวหน้าเลขาอาวุโสดังลอดเข้ามา น้ำเสียงเข้มงวดนั้นแสดงให้เห็นว่าเรื่องนี้รอไม่ได้จริงๆ แอนเดรียสสบถเบาๆ อย่างขัดใจ ดวงตาสีเทาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ เขาปรายตามองเรนที่บัดนี้ทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าอยู่ข้างโต๊ะทำงาน พยายามจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ "รอข้างนอกห้านาที!" แอนเดรียสตวาดตอบเสียงดังจนคิมที่อยู่หน้าประตูถึงกับเงียบกริบ เขาก้มลงมองเลขาหน้าใหม่ที่ผิวขาวจัดบัดนี้แดงก่ำไปทั้งตัว กลิ่นมาการอง ยังคงอบอวลอยู่รอบตัวเรนอย่างปิดไม่มิด แอนเดรียสถอดเสื้อสูทตัวนอกของเขาออกแล้วโยนคลุมร่างของสเตอลิงไว้ กลิ่น ดาร์กช็อกโกแลต ที่ติดอยู่บนเสื้อช่วยบดบังกลิ่นโอเมก้าของเรนได้เป็นอย่างดี "ใส่ไว้... ถ้าไม่อยากให้คนข้างนอกรู้ว่าเธอเป็นตัวอะไร" แอนเดรียสกระซิบสั่งเสียงต่ำ "แล้วไปซ่อนตัวอยู่ในห้องพักส่วนตัวของฉันหลังชั้นหนังสือนั่นซะ อย่าออกมาจนกว่าฉันจะอนุญาต" เรนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว เขาคว้าเสื้อสูทตัวใหญ่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นของแอนเดรียสมากอดไว้แน่น กลิ่นดาร์กช็อกโกแลตช่วยให้สติของเขาเริ่มกลับมาทีละน้อย ก่อนจะรีบวิ่งหายเข้าไปในห้องลับหลังชั้นหนังสือ [The Cold Shield: ภายใต้เสื้อสูทและคำลวง] ภายในห้องพักส่วนตัวที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือ สเตอลิง ทรุดกายลงนั่งบนโซฟาหนังสีเข้ม ร่างโปร่งบางสั่นเทาพยายามซุกตัวเข้าหาความเย็นของเครื่องปรับอากาศ กลิ่นดาร์กช็อกโกแลต จากเสื้อสูทของแอนเดรียสที่คลุมไหล่อยู่ช่วยกดทับกลิ่น กลิ่นมาการอง ของเขาไว้อย่างมิดชิด แต่มันก็เหมือนดาบสองคมที่กระตุ้นสัญชาตญาณโอเมก้าให้ยิ่งเตลิด ‘ต้องคุมสติให้ได้... อย่าให้เขารู้เด็ดขาด’ เรนกัดริมฝีปากจนห้อเลือด มือเรียวควานหาตลับยาฉุกเฉินในกระเป๋ากางเกงแล้วรีบกลืนลงไปโดยไม่ใช้น้ำ แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องลับทำให้เรนสะดุ้ง แอนเดรียสเดินเข้ามาด้วยท่าทางคุกคาม ดวงตาสีเทาคมกริบกวาดมองร่างที่สั่นเทาบนโซฟา "ยาระงับงั้นเหรอ?" แอนเดรียสคว้าตลับยาที่วางอยู่ข้างตัวเรนขึ้นมาดู "ทำไมเบต้าธรรมดาถึงต้องพกยาระงับฟีโรโมนเข้มข้นขนาดนี้?" "ผม... ผมมีภาวะฮอร์โมนแปรปรวนครับ" เรนตอบเสียงเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้เหงื่อจะซึมตามไรผมสีเทาหมอก "กลิ่นหวานๆ ที่ท่านประธานได้กลิ่น... มันคือผลข้างเคียงจากอาการป่วยของผม แพทย์เตือนไว้ว่ามันจะทำให้คนรอบข้างเข้าใจผิด" แอนเดรียสเลิกคิ้ว มองดูใบหน้าที่นิ่งเฉยราวกับหิมะของเลขาหนุ่ม "ภาวะแปรปรวน? แล้วทำไมร่างกายเธอถึงตอบสนองต่อฟีโรโมนของฉันรุนแรงขนาดนั้นล่ะ เรน?" "นั่นเพราะท่านประธานเป็นอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์..." เรนช้อนดวงตาสีฟ้าจางที่พยายามทำเป็นว่างเปล่าสบตาอีกฝ่าย "แรงกดดันของท่านทำให้คนธรรมดาอย่างผมหายใจไม่ออก ไม่เกี่ยวกับเรื่องเพศสภาพหรอกครับ" แอนเดรียสนิ่งไปชั่วครู่ เขาโน้มตัวลงมาจนกลิ่นดาร์กช็อกโกแลตเข้มข้นห่อหุ้มตัวเรนไว้ มือหนาเชยคางขาวขึ้นมาพิสูจน์ "งั้นเหรอ? ถ้าฉันพิสูจน์ด้วยการ 'กัด' หลังคอเธอตอนนี้ล่ะ... เธอจะยังยืนยันคำเดิมไหม?" เรนใจกระตุกวูบ แต่เขากลับนิ่งเงียบและจ้องตากลับอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าท่านทำแบบนั้นกับเบต้า... มันคือการทำร้ายร่างกายพนักงานนะครับ ท่านประธานคงไม่อยากให้ตระกูลวอน เฮลซิงก์ ต้องมัวหมองเพราะเรื่องแค่นี้" ความเงียบปกคลุมห้องพักชั่วอึดใจ ก่อนที่แอนเดรียสจะหัวเราะห้วนๆ ในลำคอ แล้วยอมปล่อยมือ "ใจกล้าดีนี่..." แอนเดรียสเหยียดตัวตรง "ก็ได้ ฉันจะเชื่อเรื่อง 'อาการป่วย' ของเธอไปก่อน แต่จำไว้ว่า... ถ้ากลิ่นมาการอง นั่นมันหลุดออกมาจนรบกวนการทำงานของฉันอีกครั้ง ฉันจะไม่ฟังคำอธิบายอะไรทั้งนั้น" แอนเดรียสเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เรนพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขาพยุงตัวขึ้นพลางกระชับเสื้อสูทของแอนเดรียสไว้แน่น... เขาปกป้องความลับไว้ได้อีกครั้ง แต่นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น Note: เรนรอดมาได้ด้วยความนิ่งและเหตุผลทางกฎหมาย! แต่แอนเดรียสเริ่ม "สนใจ" ในตัวเลขาคนนี้มากขึ้นกว่าเดิมเสียแล้ว [Scene 1: The Lingering Scent — กลิ่นที่ยังตกค้าง] เวลา: 08:15 น. (ก่อนเวลาเริ่มงานปกติ) สถานที่: ห้องทำงานท่านประธาน ชั้น 99 แสงแดดยามเช้าลอดผ่านกระจกบานยักษ์ส่องกระทบใบหน้าคมคายของ แอนเดรียส เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คราคาแพง ดวงตาสีเทาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อประตูห้องถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เรน ก้าวเข้ามาในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบเช่นเคย ผมสีเทาหมอกถูกจัดทรงอย่างเรียบร้อย แต่สิ่งที่แปลกไปคือในมือของเขามีถุงกระดาษแบรนด์หรูที่บรรจุ เสื้อสูทตัวนอก ของแอนเดรียสที่ยืมไปเมื่อวาน "อรุณสวัสดิ์ครับท่านประธาน" เรนเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง ใบหน้าขาวราวกับหิมะนั้นดูเย็นชาจนเกือบไร้ความรู้สึก "ผมนำเสื้อมาคืนครับ... ซักแห้งเรียบร้อยแล้ว" แอนเดรียสไม่ได้ตอบทันที เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงใหญ่สง่างามเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเลขาหนุ่ม กลิ่น Dark Chocolate เข้มข้นที่ผสมกับกลิ่นไอความเย็นยามเช้าแผ่ออกมาจนเรนเผลอกลั้นหายใจ "ซักแล้วเหรอ?" แอนเดรียสหยิบเสื้อออกจากถุง เขาแกล้งสะบัดเสื้อเบาๆ จนกลิ่น Macarons จางๆ ที่ซ่อนอยู่ลึกในเส้นใยผ้าฟุ้งกระจายออกมา เรนชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน 'บ้าน่า... ส่งซักแห้งแบบพิเศษไปแล้ว กลิ่นนั่นน่าจะหายไปสิ' "ครับ ผมกำชับให้เขาดูแลอย่างดี" "แปลกนะ..." แอนเดรียสโน้มตัวลงมา กลิ่นช็อกโกแลตขมๆ พุ่งเข้าหาพวงแก้มใส "ทำไมฉันยังได้กลิ่น มาการอง ของเธอติดอยู่ที่ปกเสื้ออยู่เลยล่ะ... เรน?" เรนถอยหลังครึ่งก้าว พยายามรักษาช่องว่าง 1.5 เมตรตามกฎเหล็ก "คงเป็นกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มมั้งครับ ผมบอกแล้วว่าผมมีปัญหาเรื่องฮอร์โมน กลิ่นตกค้างอาจจะแรงกว่าคนทั่วไป" "งั้นเหรอ?" แอนเดรียสเหยียดตัวตรง มือหนาคว้าข้อมือขาวซีดของเรนขึ้นมาจงใจตรวจดูชีพจร "แต่ดูเหมือนชีพจรเธอจะเต้นเร็วผิดปกตินะ... สำหรับ 'คนธรรมดา' ที่ไม่มีความลับอะไรซ่อนไว้" เรนเม้มปากแน่น ความร้อนจากฝ่ามือของแอนเดรียสทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะละลาย เขาต้องรีบเบี่ยงเบนความสนใจก่อนที่ฟีโรโมนของอัลฟ่าตรงหน้าจะกระตุ้นให้กลิ่นของเขาหลุดออกมาอีกครั้ง "ถ้าท่านประธานสงสัยในสุขภาพของผม ผมสามารถแนบใบรับรองแพทย์ย้อนหลังได้ครับ" เรนดึงมือกลับอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด "แต่ตอนนี้... กรุณาเช็กตารางนัดหมายของวันนี้ด้วยครับ ตอนสิบโมงคุณอลิเซียขอนัดพบเพื่อเลือกแหวนหมั้นครับ" ชื่อของ 'อลิเซีย' ทำให้บรรยากาศที่กำลังอุ่นร้อนเย็นเยียบลงทันที แอนเดรียสขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด เขาสลัดเสื้อสูทวางลงบนเก้าอี้อย่างไม่ใยดี "ออกไปเตรียมเอกสารประชุมบ่ายนี้ซะ" แอนเดรียสสั่งเสียงเข้ม "และจำไว้... อย่าให้ฉันได้กลิ่นขนมหวานนั่นจากตัวเธออีก ถ้าไม่อยากให้ฉันพิสูจน์ 'ภาวะแปรปรวน' ของเธอน่าดูชมกว่านี้" เรนก้มหัวเล็กน้อยแล้วรีบเดินออกจากห้องไปทันทีที่ประตูเลื่อนปิดลง เขาพิงแผ่นหลังกับผนังห้องโถง พลางลูบหน้าอกที่กระเพื่อมไหวแรง... เขาผ่านด่านแรกของเช้านี้ไปได้ แต่กลิ่นดาร์กช็อกโกแลตที่ติดปลายนิ้วเขายังคงเตือนให้รู้ว่า แอนเดรียส วอน เฮลซิงก์ จะไม่หยุดแค่นี้แน่ Note: การเผชิญหน้าครั้งแรกของวันจบลงด้วยชัยชนะเล็กน้อยของเรน แต่ชื่อของ "คู่หมั้น" คือระเบิดเวลาที่กำลังจะมาถึงในตอนถัดไป!