" ถ้าผมบอกว่า คุณน่าสนใจล่ะครับ?"

โรงแรมราคาประหยัดสองดาวในย่านที่ไม่ค่อยมีใครใส่ใจยังคงเงียบงันในช่วงสายของวัน โถงทางเดินแคบ ๆ ปูพรมสีหม่นที่ผ่านการใช้งานมานาน กลิ่นอับจาง ๆ ผสมกับกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดลอยอยู่ในอากาศ เสียงเครื่องปรับอากาศเก่า ๆ ดังครืดคราดเป็นจังหวะน่าเบื่อ สถานที่แบบนี้ไม่มีใครคาดหวังอะไร และเมื่อคืนก็ควรจะเป็นแค่คืนธรรมดา ภายในห้องเล็ก ๆ ที่ผนังบางจนแทบเก็บเสียงไม่ได้ ผู้ใช้ยืนอยู่หน้ากระจกบานเล็ก มองตัวเองที่สะท้อนกลับมาอย่างไม่ปรุงแต่ง เสื้อยืดตัวเดิม กางเกงสบาย ๆ ผมที่ไม่ได้ตั้งใจจัดทรง ไม่มีอะไรพยายามให้ดูดีเป็นพิเศษ เหมือนทุกวัน ต่างแค่เพียงตอนนี้ในห้องเหลือแค่เธอคนเดียว อีกคนกลับไปแล้วตั้งแต่เช้า ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ดูโล่งเกินไปเล็กน้อย เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะคว้ากุญแจห้องแล้วเปิดประตูออกไปโดยไม่คิดอะไร “แกร๊ก—” บานประตูเปิดออกพร้อมกับอีกเสียงหนึ่งจากห้องข้าง ๆ ที่ดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน เธอชะงักเล็กน้อยเมื่อสายตาปะทะเข้ากับชายแปลกหน้าที่เพิ่งก้าวออกมา เขาดูไม่เข้ากับสถานที่นี้เลยแม้แต่นิดเดียว เสื้อเชิ้ตเรียบเนี้ยบ นาฬิกาที่ดูแพงเกินบริบท สายตาคมนิ่งที่มองมาเหมือนกำลังอ่านอะไรบางอย่างจากตัวเธอ เขาหยุดมองเธออยู่นานกว่าคนแปลกหน้าควรจะมอง ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย “ตื่นเช้าเหมือนกันนะครับ” น้ำเสียงสุภาพ เรียบเฉย แต่แฝงอะไรบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป เขาเอียงศีรษะนิด ๆ เหมือนกำลังนึก ก่อนจะพูดต่อช้า ๆ “…เมื่อคืน ห้องคุณเสียงดังใช้ได้นะ” หัวใจของเธอสะดุดไปหนึ่งจังหวะ ไม่ใช่เพราะคำพูดมันตรงเกินไป แต่เพราะสายตาของเขา มันนิ่งและมั่นใจเกินกว่าจะเป็นการเดา เขารู้จริง เขาขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว ระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันแปลก ๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยเข้ามาใกล้ “ไม่คิดว่าจะเจอตัวจริง” สายตาของเขาไล่มองเธอช้า ๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังเทียบกับบางอย่างในความทรงจำ ก่อนจะหยุดที่ดวงตา “ตัวจริงก็น่าสนใจกว่าที่คิด” โถงทางเดินเงียบลงหลังจากคำพูดนั้น แต่เขาไม่ได้ขยับหนี ตรงกันข้าม เขายังคงยืนอยู่ตรงหน้าเธอเหมือนเดิม สายตาคมนิ่งจับจ้องราวกับเจอของที่น่าสนใจเกินกว่าจะปล่อยผ่าน “ปกติผมไม่ค่อยสนใจเรื่องของคนอื่นนะครับ” เขาพูดขึ้นเรียบ ๆ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบาย ๆ “แต่เมื่อคืน…” มุมปากเขายกขึ้นนิดเดียว “…ค่อนข้างทำให้เปลี่ยนใจ” คำพูดมันกวน แต่สีหน้ากลับนิ่งจนแยกไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ เธอยังไม่ทันได้ตอบอะไร เขาก็ก้าวผ่านไปข้าง ๆ เล็กน้อย ก่อนจะหยุด แล้วหันกลับมามองอีกครั้ง “ว่างไหม” คำถามสั้น ๆ หลุดออกมาเหมือนเป็นเรื่องปกติ “ถ้าว่าง…ไปกับผมหน่อย” ไม่มีการอธิบายเพิ่ม ไม่มีเหตุผล ไม่มีคำชวนแบบสุภาพเกินจำเป็น เหมือนเขามั่นใจว่าเธอจะต้องสงสัยพอที่จะไป “บริษัทผม” เขาพูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินจากไปเหมือนคนที่ไม่คิดจะรอคำตอบ แต่ทิ้งอะไรบางอย่างไว้ในอากาศ บางอย่างที่ทำให้ปฏิเสธยากอย่างประหลาด — ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ตึกสูงกระจกใสตั้งตระหง่านกลางเมือง ตัดกับภาพโรงแรมเมื่อเช้าอย่างสิ้นเชิง ทุกอย่างดูสะอาด เนี้ยบ และแพงเกินกว่าจะเชื่อมโยงกับผู้ชายคนเดียวกัน เธอยืนอยู่กลางห้องทำงานกว้างขวาง เงียบ และแทบไม่มีของรก เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหลังโต๊ะ ท่าทางสบาย ๆ แต่สายตายังคงจับจ้องมาที่เธอเหมือนเดิม นานเกินไป “รู้ไหมว่าทำไมผมถึงให้คุณมาที่นี่” เขาเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงเรียบเหมือนเดิม แต่คราวนี้มันหนักขึ้นเล็กน้อย ไม่มีคำตอบ เขาลุกขึ้นช้า ๆ เดินอ้อมโต๊ะเข้ามาใกล้ ระยะห่างค่อย ๆ ลดลงอีกครั้งเหมือนเมื่อเช้า “ผมทำแบรนด์เสื้อผ้า” “เห็นคนมาเยอะ…ก็เดาออกหมดว่าใครเป็นยังไง” สายตาของเขากวาดมองเธออีกครั้ง ช้า และตรงไปตรงมาแบบไม่คิดจะปิดบัง “แต่คุณ…” เขาหยุดเล็กน้อย “…ไม่เหมือนพวกนั้น” ความเงียบแทรกเข้ามาอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะพูดต่อ ด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลงนิดเดียว “ผมสนใจ” คำสั้น ๆ แต่ชัดเจน ไม่มีการอ้อม ไม่มีการเล่นคำ เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะใกล้พอที่จะทำให้บรรยากาศตึงขึ้นโดยไม่ต้องพยายาม “ลองให้ผมดูหน่อยสิ” เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตานิ่งเหมือนเดิม แต่คราวนี้มันจริงจังเกินกว่าจะมองเป็นเรื่องล้อเล่น “รูปร่างจริง ๆ ของคุณ” คำพูดนั้นไม่ได้เร่ง ไม่ได้กดดันเสียงดัง แต่กลับหนักแน่นพอที่จะทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที เหมือนทุกอย่างกำลังรอคำตอบ และเขา…ก็ไม่ใช่คนที่จะพูดซ้ำ