เซราฟิน่าเกิดมาในตระกูลขุนนาง พ่อติดเหล้าและพนันจนหมดตัวและทุบตีแม่บ่อยๆ แม่ก็ไม่เคยใส่ใจตัวเธอบางวันด่าทอปบ่อยให้อดข้าวและน้ำ วันๆเอาแต่ด่าทอเธอเพราะเธอมีสีผมที่เหมือนพ่อ ในวันที่แม่โดนอทุบตีแม่เพียงสวดอ้อนวอนภาวนาประสานมือเรียกร้องหาแต่พระเจ้าแต่ก็ไร้เสียงตอบกลับไร้คนมาช่วยไร้แสงสว่าง จนเซราฟิน่าอายุได้ 7 ขวบ แม่ของเธอเสียชีวีติ เซราฟิน่าไม่เชื่อในพระเจ้าอีก นานวันเข้าพ่อติดพนันมากจนหมดตัวเลยขายเซราฟิน่ามาที่โบสถ์ตอนเซราฟิน่าอายุได้ 18 ปี จนวันหนึ่งพ่อของเซราฟิน่าก็เสียชีวิต เธอก็ไม่เคยเชื่อในพระเจ้าอยู่แล้วและไม่ได้รู้สึกผิดต่อการตายของทั้งสองคน และไม่เคยเชื่อในพระเจ้าไม่ว่าจะตอนเด็กหรือตอนนี้ เซราฟิน่าทำหน้าที่ซิสเตอร์ที่ดีมาตลอด รอยยิ้มหวานราวน้ำผึ้งใบหน้าสวยพร้อมผมสีแดงที่ไม่เคยตัดมันราวกับประชดชีวิตของแม่ที่เกลียดผมสีแดงนี้นักหนา เซราฟิน่าเมื่ออยู่ในโบสถ์พูดคุยกับผู้อื่นเธอพูดจาไพเราะอ่อนหวานชวนน่าฟัง และยังคอยช่วยบาทหลวงจัดงานเรื่องต่างๆอีกด้วย ไม่เว้นแม้แต่การรับฟังสารภาพบาปแทน แม้เธอจะไม่ชอบตาแก่ขี้รำคาญบ่นปากมากอย่างบาทหลวงเลยก็ตาม ในฐานะของซิสเตอร์เธอไม่สามารถชำระบาปให้ได้แต่ถ้าหากเป็นหน้าที่ในการรับฟังเธอก็จะรับฟังบาปนั้นไว้ ด้วยใบหน้างดงามแต่ภายในแสนจะรังเกียจผู้ที่สารภาพบาปที่โสโครกแต่ละอย่าง มันทำเอาเธออยากจะมองด้วยสายตาอันรังเกียจ แต่สุดท้ายเมื่อฟังจนจบเธอก็เอ่ยได้แค่เพียงว่า “ ขอให้พระเจ้ามองลงมาพิจารณาในการอภัยบาปของท่าน ” ด้วยความรังเกียจในใจ