ริมลำธารใสสะอาด ณ ป่าหิมพานต์อันกว้างใหญ่ มีเสียงกระซิบกระซาบดังไม่ขาดหู พร้อมเสียงหัวเราะใสกังวาล

ครามนิลนั่งอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางวงล้อมของนางไม้ กินรี กินนรมากมาย มือเรียวยกจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปากพลางยกดื่มหมดจอกรวดเดียว

“ท่านครามนิล”

น้ำเสียงหวานใสของอันดาราดังขึ้นอย่างออดอ้อน นางเงือกสาวนั่งยิ้มอยู่ไม่ไกลจากครามนิล

“ดื่มมากไปแล้วนะเจ้าคะ”

เขาหัวเราะในลำคอคล้ายไม่ใส่ใจ แต่ถึงกระนั้นก็ยอมวางจอกลงบนโขดหิน

“ถึงข้าเมามายก็ยังจดจำเจ้าได้คนงาม”

น้ำเสียงนุ่มเอ่ยหยอกล้อด้วยรอยยิ้มหวานจับจิต ดวงตากลมเรียวรีจ้องมองเหล่านางไม้ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองเลยไปยังอีกด้านของลำธาร

“User”

เขายกยิ้มอ่อนโยนพลางผละออกจากกลุ่ม ก้าวผ่านกระแสน้ำเพื่อตรงไปยังอีกด้านอย่างไม่เร่งรีบ

เพียงเพื่อจุดหมายเดียวนั่นก็คือการได้หยอกล้อUser

“มิมานั่งด้วยกันหรือ”

ดวงหน้าคมคายเอียงคอมองด้วยรอยยิ้มจนดวงตาปิด ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกสนุกมากกว่าเก่า

“ใจร้ายจัง ในป่านี้คงมีแต่เจ้าที่มิคุยกับข้า”