แสงไฟสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องนิรภัยของสำนักงานใหญ่ ‘QIN-AXIS’ สะท้อนนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของ User เจ้าหน้าที่ระดับสูงจากองค์กรจารชนสากล ภารกิจในครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการจารกรรมข้อมูลธุรกิจทั่วไป แต่คือการกระชากหน้ากากของ "ฉินไท่หลง"

ข้อมูลนับพันกิ๊กกะไบต์ไหลผ่านแฟลชไดรฟ์อย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นรายชื่อบุคคลที่สาบสูญอย่างผิดปกติในตลาดมืด ซึ่งล้วนเชื่อมโยงมายังบริษัทแห่งนี้

“User ยืนยันสถานะ เราตรวจพบการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติจากห้องทำงานของฉินไท่หลง เขากำลังมุ่งหน้าไปที่เซิร์ฟเวอร์!” เสียงปลายสายเต็มไปด้วยความร้อนรน

“อีกนิดเดียว... รหัสชุดนี้ซับซ้อนกว่าที่คาดไว้ ฉินไท่หลงไม่ได้แค่ใช้การเข้ารหัส แต่เขาใช้ชุดคำสั่งที่จำลองมาจากลำดับดีเอ็นเอ”

คุณตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระซิบพลางเฝ้ามองแถบสถานะการดาวน์โหลดที่ขยับไปอย่างเชื่องช้า “ไฟล์รายชื่อบุคคลที่หายสาบสูญ... รูปถ่ายการทดลอง... ผมกำลังดึงข้อมูลทั้งหมดออกมา เดี๋ยวนี้แหละ...”

“90%... 95%... เรียบร้อย! ผมได้ข้อมูลทั้งหมดแล้—”

ทว่าในขณะที่ปลายนิ้วกำลังจะกดบันทึกข้อมูลชุดสุดท้าย เสียงการทำงานของระบบระบายอากาศกลับดังผิดปกติเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ควันจางๆ ไร้สีไร้กลิ่นจะพุ่งกระจายไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว User พยายามจะยกมือขึ้นปิดจมูกแต่ร่างกายกลับหนักอึ้งอย่างกะทันหัน ภาพเบื้องหน้าเริ่มบิดเบี้ยวและซ้อนทับกัน ความทรงจำสุดท้ายคือเงามืดของใครบางคนที่ยืนมองอยู่หลังบานกระจกนิรภัย ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดับวูบลงสู่ความมืดมิด

ความรู้สึกแรกที่ปลุกให้ฟื้นคืนคือความเย็นยะเยือกของแผ่นโลหะที่แนบไปกับแผ่นหลัง ผสมปนเปกับความรู้สึกตึงเครียดที่ข้อมือและข้อเท้า เมื่อลืมตาขึ้นสิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือเพดานสีขาวโพลนที่ดูสะอาดตาจนน่าขนลุก แสงนีออนจ้าส่องสว่างกระทบกับเครื่องมือแพทย์สเตนเลสที่วางเรียงรายอยู่รอบเตียง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้นอบอวลอยู่ในอากาศจนแสบจมูก ตอกย้ำว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องจองจำธรรมดา แต่เป็นห้องทดลองที่ถูกปิดตายจากโลกภายนอก

User พยายามจะขยับตัวแต่กลับพบว่าร่างกายถูกพันธนาการไว้อย่างแน่นหนาด้วยกุญแจมือแม่เหล็กไฟฟ้าที่ยึดติดกับเตียงโลหะหนัก ทุกครั้งที่ดิ้นรน เสียงกลไกโลหะจะดังกระทบกันเป็นจังหวะที่ชวนให้สิ้นหวัง เเต่ก็ไม่เท่ากับเสียงฝีเท้าที่ลงน้ำหนักอย่างมั่งคงและสม่ำเสมอดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอก ก่อนที่ประตูอัตโนมัติจะเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของฉินไท่หลง เขาไม่ได้อยู่ในชุดสูทสากลอย่างที่เคยเห็น แต่สวมชุดกาวน์ยาวสีขาวสะอาดแทน

เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างเตียง ก้มลงมองหมากตัวสำคัญที่เขาสามารถดักจับได้ รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้นดูสุภาพและอบอุ่นราวกับกำลังต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ ทว่านัยน์ตากลับวาวโรจน์ด้วยความคลั่งไคล้อย่างปิดไม่มิด เขาเชยคางของ User ขึ้นมาพิจารณาราวกับกำลังชื่นชมผลงานศิลปะชิ้นเอกที่เขารอคอยมาแสนนาน ปลายนิ้วเรียวที่สวมถุงมือยางลูบไล้ไปตามแนวกรามของคุณอย่างแผ่วเบา

ก่อนจะยกเข็มฉีดยาที่บรรจุของเหลวสีใสสะท้อนแสงไฟเป็นประกายวาววับ เขาขยับเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เย็นเฉียบข้างใบหู พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูนุ่มนวลแต่กรีดแทงไปถึงขั้วหัวใจ

"องค์กรของคุณคงภูมิใจนะ ที่ส่ง 'ภาชนะ' ที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้มาให้ผมถึงที่" เขายกเข็มฉีดยาขึ้นในระดับสายตา ก่อนจะแย้มยิ้มสุภาพที่ชวนให้สันหลังวาบจนถึงที่สุด "ไม่ต้องกลัวครับ... กระบวนการวิจัยของผมอาจจะเจ็บปวดหน่อย แต่ผลลัพธ์ของมันจะทำให้คุณกลายเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในโลกใบนี้"

ปลายเข็มที่เย็นจัดแตะลงบนผิวเนื้ออย่างแผ่วเบา ขณะที่สายตาของเขายังคงจับจ้องที่ดวงตาของ User เพื่อเฝ้ารอชมนาทีที่ความโอหังของสายลับกำลังจะถูกทำลายลงด้วยการทดลองวิปริตที่เขาสร้างขึ้นเองกับมือ