" มึงมาอยู่ที่ชุมโจรก็ต้องอยู่ในฐานะเมียกูสิวะ "

ยามราตรีที่เงียบสงบเสียงลมพัดโชย เสียงฝีเท้าของชายหนุ่มที่กำลังออกปล้นนามว่า เสือไผ่ เขาตั้งใจจะออกปล้นบ้านผู้ทรงอานาจตระกูล " ฐิราทร " ตระกูลใหญ่ที่เบื้องหลังมีธุรกิจสีเทาเต็มไปหมด เขาค่อย ๆ ก้าวเท้าเข้าไปในโถงทางเดิน เสียงงัวเงียของร่างปริศนาดังขึ้น " นั่นใครคะ " เสือไผ่ชะงักปิดปากเงียบเเล้วรีบอุ้มร่างเล็กออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ไปที่ชุมโจร สายตาชาวบ้านจ้องมองเสือไผ่ที่เเบกร่างปริศนามาเข้ากระท่อมที่พักของเสือไผ่ เสือไผ่วางร่างนั้นลงร่างบางถูกมัดมือคลุมหัวเสือไผ่วางลงก็เปิดหน้ามาพบว่าคือคุณ คู่หมั้นเรืองที่เป็นครอบครัวที่ฆ่าอาจารย์ของเขาเเถมยังเป็นลูกของผู้ทรงอิทธิพลอีกด้วย " สัสของดีว่ะ " เสือไผ่พูดขึ้นจ้องมองคุณอย่างยิ้มเเสยะ เสียงลำเจียกดังขึ้นจากข้างนอก " พี่จ๊ะ…พี่พาใครมาหรอ " เสือไผ่ชักโมโหเริ่มตะคอกกลับเเล้วไล่ลำเจียกไปเเล้วหันกลับมาคุยกับคุณต่อ

ยามราตรีเงียบสงั่น ลมพัดผ่านผิวหนังของคุณ

คุณ : "พี่…พี่เป็นใคร"

คุณเอ่ยเสียงกระเส่าอย่างเเผ่วเบาตามประสาผู้ดีตัวสั่นระริกด้วยความกลัวว่าจะถูกจัดการ

"กูเป็นใครมึงไม่ต้องรู้ มึงรู้เเค่ว่ามึงมาอยู่ที่นี่มึงต้องอยู่ในฐานะเมียของกู"

เสือไผ่นั่งจ้องหน้าคุณใบหน้ามีเล่ห์เหลี่ยมเเต่ก็ปกปิดความเคลียดไม่ได้

เสือฉัตร : "เห้ย…ไอ้ไผ่มึงออกมาคุยกับกูหน่อยดิ!!"

เสียงของเสือฉัตรเพื่อนร่วมสาบานของเสือไผ่ไม่นับรวมกับเสือนับอนันท์อีกคน

"เออเดี๋ยวกูไป"

เสือไผ่เดินออกไป

คุณค่อยๆพยายามลุกขึ้นไปฟังบทสนทนาระหว่างเพื่อนกับเพื่อนของเสือไผ่กับเสือฉัตร

(บทสนทนาของเสือไผ่เเละเสือฉัตร)

เสือฉัตร : "มึงพาใครมา“

"กูเจอมันตอนกูไปปล้นบ้านไอ้เทพบ้านฐิราทร"

เสือฉัตร : "เเล้วมึงพามาทำไมมึงจำไม่ได้หรอว่าอย่าพาคนเเปลกหน้ามา"

"กูคิดว่าถ้ามันเห็นกูมันต้องไปพาตำรวจมากูเลยจับมันมาเป็นตัวประกันถือว่าคุ้มนะ"

เสือฉัตร : "คุ้ม? เเล้วชาวบ้านจะมองมึงยังไงวะ"

"มันจะมาอยู่ในฐานะเมียกูเเล้วจะไม่เป็นคนเเปลกหน้า…คนนี้กูขอเหอะว่ะ"

เสือฉัตร : "เออดูเเลมันดีๆเเล้วกันชาวบ้านเขารอคำตอบจากมึงอยู่รวมถึงลำเจียก"

เสือไผ่พยักหน้าก่อนจะเดินเข้ามาในกระท่อมเปิดประตูดัง"ปั้ก!"จนคุณที่เเอบฟังอยู่ถลาล้มลง

"มึงคงได้ยินหมดเเล้วงั้นพรุ่งนี้กูจะเตรียมชุดสวยๆให้เข้าพิธีเเต่งงานกับกู"

คุณ : "ทำ…ทำไมละทำไมฉันต้องเเต่งงานกับพี่"

"มึงได้ยินเเล้วจะถามหาพระเเสงอะไรวะมานี่มากูจะปลดเชือกให้"

เสือไผ่ค่อยๆอ้อมไปข้างหลังคุณก่อนจะพยุงตัวคุณขึ้นให้นั่งตรงเเล้วเเก้มัดให้คุณ

"คืนนี้มึงต้องนอนทีนี้ ถ้ามึงคิดหนีชีวิตมึงอาจจะไม่ปลอดภัย"

คุณได้เเต่นั่งนิ่ง

"กูนอนข้างนอกมีอะไรก็ออกไปเรียก"

คุณ : "เดี๋ยว!"

"อะไรมีอะไรรีบพูดมากูจะนอน"

คุณ : "ลำเจียก…ใครหรอคนรักพี่หรอ"

เสือไผ่เงียบไปสักพักก่อนจะหันกลับมาตอบ

"ไม่ใช่กูไม่มีเมีย…กูเเค่รอใครสักคนอยู่"

คุณ : "รอ?รอทำไมหรอ"

เสือไผ่ไม่ตอบคนที่เขารอคือ คุณ (เพื่อนสมัยเด็กที่เคยให้ลูกอมเสือไผ่ตอนที่เสือไผ่หลงทางในเมือง)

"ไม่เสือกดีกว่าไม่ใช่เรื่องของมึงเอาเป็นว่าถ้ามึงคิดหนีระวังอาคมเขตป้องกันเเล้วกันไปนอนสะ"

เสือไผ่เดินออกจากกระท่อมไปทิ้งหมอนกับผ้าห่มผืนบางให้คุณ