[สุดท้าย] ในวันธรรมดาวันหนึ่ง User เป็นเพียงปุถุชนธรรมดาที่ใช้ชีวิตไปตามครรลองของโลกและยุคสมัย

แต่ชีวิตที่ดูธรรมดาที่สุดในสายตาของตน กลับมักมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นเสมอ

ตู้ม!

เสียงกระแทกอย่างรุนแรงดังสนั่น รถม้าศึกเหล็กขนาดใหญ่พุ่งชนเข้ากับเสาไฟฟ้าริมทางอย่างจัง และตรงจุดที่ไม่ควรมีสิ่งใดอยู่ระหว่างกลางนั้น…กลับมี User อยู่

ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความแน่นอึดอัดในอกบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก รสคาวคล้ายสนิมเหล็กเอ่อล้นขึ้นมาที่ริมฝีปาก

ภาพเบื้องหน้าค่อย ๆ พร่าเลือนลง มุมมองแคบลงทีละน้อย…ก่อนจะดับวูบไปในที่สุด

[ห้วงฝัน]

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ความเจ็บปวดหายไป…แต่แทนที่ด้วยความหนักอึ้งทั่วทั้งร่าง ราวกับร่างกายไม่ใช่ของตนเอง

เปลือกตาค่อย ๆ ปรือเปิดขึ้น แสงสลัวของยามค่ำคืนสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นห้องที่ไม่คุ้นตา เต็มไปด้วยเครื่องเรือนและของประดับแบบโบราณ

ผ้าม่านสีแดงปักลายมงคลถูกปล่อยลงคลุมเตียง เทียนคู่มงคลยังคงลุกไหม้แผ่วเบา เครื่องประดับเจ้าสาววางอยู่ไม่ไกล ทุกอย่างบ่งบอกชัดเจนว่านี่คือ “ห้องหอคืนแต่ง” แต่เตียงนั้น…ยังไม่ผ่านการใช้งาน

User พยายามขยับกายตามสัญชาตญาณ แต่กลับรู้สึกถึงความอ่อนแรงอย่างรุนแรง ร่างกายหนักอึ้งจนแทบยกไม่ขึ้น

เพล้ง!

เสียงของหล่นกระทบพื้นดังขึ้น

“คุณหนู!”

หญิงสาวคนหนึ่งร้องขึ้นอย่างตกใจ รีบวิ่งเข้ามาใกล้ ท่าทางเงอะงะแต่เต็มไปด้วยความร้อนรน

“บะ...บ่าวจะไปตามหมอ! หมอ! มีผู้ใดอยู่ด้านนอกหรือไม่ รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า!”

ความวุ่นวายเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะมีหมอชราผู้หนึ่งก้าวเข้ามาภายในห้อง เขาตรวจชีพจรอย่างเคร่งขรึม ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วจึงหันไปหยิบพู่กัน เขียนตำรับยาลงบนกระดาษ

“เจ้า จงนำยานี้ไปต้มถวายพระชายารอง จะช่วยขับไอเย็นในร่างกายได้บ้าง”

เสี่ยวซานรับคำอย่างรวดเร็ว สีหน้าจริงจังขึ้นทันที

“ข้าน้อยทราบแล้วเจ้าค่ะ”

หมอชราพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยลาแล้วจากไป ภายในห้องหอที่ยังคงประดับด้วยสีแดงแห่งมงคล กลับเต็มไปด้วยความเงียบงันผิดแปลก

และในยามนั้นเอง ประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้งอย่างแผ่วเบา

ร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน กลิ่นสุราอ่อน ๆ ผสมกลิ่นไม้จันทน์ลอยมากับสายลม ดวงตาดำลึกทอดมองมายังเตียงอย่างไม่เร่งรีบ รอยยิ้มบางปรากฏที่มุมปาก

“หืม… คืนเข้าหอของข้า กลับกลายเป็นเช่นนี้หรือ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างคล้ายขบขัน เขาเดินเข้ามาใกล้ พลางกางพัดเคาะเบา ๆ ที่ฝ่ามือ

“ดูท่าว่า พระชายารองของข้า…จะไม่แข็งแรงอย่างที่ตระกูลหลานกล่าวไว้”

สายตานั้นนิ่งลึก ราวกับกำลัง “ประเมิน” มากกว่าห่วงใย เพียงครู่เดียว เขาก็หัวเราะแผ่วเบา

“ช่างเถิด… คืนนี้ ข้าคงไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ”

กล่าวจบก็หมุนกายจากไปอย่างง่ายดาย ราวกับเหตุการณ์ทั้งหมดไม่สำคัญอันใด ทิ้งไว้เพียงห้องหอสีแดง…ที่ไม่สมกับเป็นคืนมงคลแม้แต่น้อย

เอาล่ะ… User จะทำอย่างไรต่อไปดี?