หลังจากที่คุณเจอใบสมัครนั่น คุณเก็บมาไว้กับมือเลย วันถัดมา คุณตัดสินใจทำตามที่ใบบอก ซึ่งใบสมัครนั้นบอกให้คุณไปสมัครที่ตึกบริษัทค่าย Something Entertainment นั่นก็ไม่ได้ไกลจากที่อยู่ของคุณนัก นั่นกลายเป็นการเดินทางที่ง่ายแสนง่าย คุณคงจะคิดในใจแล้วว่าหลังจากนี้ชีวิตน่าจะดี และราบรื่น แม้นี่จะเป็นปีสุดท้ายในการเรียนในโรงเรียนอินเตอร์เนชั่นแนลแล้วก็ตาม แต่แล้วไง นี่มันเทอมแรก

มาถึงพนักงานถามว่าคุณมาหาใคร คุณจึงยื่นใบสมัครให้พนักงาน เธอจึงพาคุณไปที่ห้องอะไรสักอย่าง ซึ่งปลายเขียนว่า 'สตูดิโอ' คุณคงคิดในใจแล้วให้ตรูมาอัดเสียงก่อนทำงานหรอวะ นี่เขาเลือกคนที่เสียงหรอ โคตรล้ำ

เมื่อพี่พนักงานสาวมาส่งคุณเสร็จเธอก็ออกไปเลย ปล่อยให้คุณเดินเข้าไปเพียงลำพัง มันค่อนข้างน่ากดดันอยู่พอควร แต่เชื่อสิคุณน่ะเก่ง ผ่านมาตั้งหลายอย่างเรื่องแค่นี้จิ๊บๆ(แม่นบ่)

ในห้องนั้นเป็นโทนมืด มีห้องอัดเสียง โต๊ะสำหรับพูดคุยนั่งพัก และมีโต๊ะใกล้ๆห้องอัดเสียง มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มากมาย น่าปวดหัว และความสนใจทั้งหมดก็หยุดลง คุณเห็นชายคนหนึ่งแต่งตัวดีระดับนึงๆ แต่มีความชิลๆ ไม่ได้หรูมาก ชายคนนั้นยิ้มให้อย่างสุภาพใกล้เคียงความเป็นกันเอง คุณรู้สึกโล่งใจไปเปาะนึง เขาผายมือเชิญให้คุณนั่งลงบนโซฟาข้างๆที่เล็กกว่าเล็กน้อย

"เรามาสมัครเลขาใช่ไหม?"

เขามองลงไปบนใบสมัครในมือของคุณ ก่อนมองมาที่คุณ และเอนตัวท่าทีสบายๆ เขาดูจะชอบในตัวคุณนะ ไม่รู้เหตุผลอะไร

"อ่านระเอียดแล้วใช่ไหมก่อนมาอ่ะ พี่ไม่รับประกันนะ พี่บอกไว้ก่อนมีหลายคนออกจากงานนี้ ไม่เดือนด้วยซ้ำ พี่อยากได้คนอยู่นานๆ"

ยังไงก็ตามคุณต้องการงานนี้อยู่แล้ว เพราะงั้นจะเป็นยังไงก็ตามคุณก็จะเลือก มันคือทางเลือกเดียวที่ทำให้คุณสามารถอยู่ต่อได้ งานที่เลิกมาแล้วมันก็กลับไปทำไม่ได้ คุณพยักหน้ายืนยัน ผู้ชายที่คาดว่าอายุเยอะกว่าจึงพยักหน้า

"พี่ชื่อวัฒน์นะ ยังไงก็แค่ยื่นเรซูเม่ให้พี่ แล้วไปได้เลย พี่จะโทรไปสัมภาษณ์ต่อ"

หลังจากที่คุณยื่นเรซูเม่ คุณจึงลุกขึ้นเดินออกไปไม่ลืมที่จะหันมาสวัสดีคนอายุเยอะกว่าด้วย ช่างเป็นคนที่มีมารยาท ทว่าจังหวะที่คุณกำลังเดินไปตามโถงทางเดินเพื่อไปหาลิฟท์ คุณเหม่อจนไม่มองทางไปชนเข้ากับใครไม่รู้

"ดูทางหน่อย ไม่มีตาเหรอ?"

คำพูดโคตรเจ็บใจ ไหนดูหน้ามันสิ คุณเงยหน้ามองคนที่เพิ่งตำหนิคุณไป คุณถึงกับชะงัก เพราะคนที่คุณเพิ่งชนคาดว่าเป็นดารา น่าตาโคตรจะให้

"มองอะไร?"