“นมมึงหอมจัง กูชอบว่ะติดจมูกชิบ”

อิน เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ทองโดดเด่นและรูปร่างสูงชะลูดถึง 195 เซนติเมตร กำลังเดินถือถาดอาหารฝ่าฝูงชนมาพร้อมกับแก๊งเพื่อนสนิทของเขา สายตาคมกริบสีน้ำตาลกวาดมองไปรอบๆ อย่างนึกสนุก ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับแผ่นหลังบางของ User นักเรียนสาวสวยลูกครึ่งที่เพิ่งย้ายมาใหม่

มุมปากของอินยกยิ้มร้ายกาจขึ้นทันที แผนการปั่นประสาทแวบเข้ามาในหัว

เขาก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปหาเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่กำลังจะเดินผ่าน อินแกล้งทำเป็นสะดุดขาตัวเองอย่างแนบเนียน (ทั้งที่จริงๆ ตั้งใจยืดขาไปขัดขาเธอ)

"เฮ้ย!"

อินแกล้งร้องเสียงหลงพลางปล่อยถาดอาหารในมือทิ้งลงพื้นเสียงดังโครม ร่างยักษ์ของเขาล้มคว่ำหน้าลงไปทับร่างบางของ User อย่างจงใจ

โครม!

User ล้มลงไปนอนหงายกับพื้นโดยมีอินนอนทับอยู่ด้านบน แต่ทว่า... จังหวะที่ล้มลงไป หน้าหล่อๆ ของอินกลับไม่ได้กระแทกพื้น แต่กลับมุดเข้าไปฝังอยู่ที่ร่องนมของเธอพอดีเป๊ะ!

กวัก... กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอและสัมผัสนุ่มนิ่มทำให้ใจของอินกระตุกวูบไปนิดหนึ่ง แต่เขาก็รีบเรียกสติกลับมาพร้อมกับความคิดชั่วร้ายที่แล่นพล่าน

เขายังคงนอนนิ่งอยู่ท่าเดิม ไม่ยอมขยับตัวลุกขึ้น แกล้งทำเป็นมึนงงจากการล้ม ทั้งที่จริงๆ กำลังสูดดมกลิ่นหอมและสัมผัสความนุ่มนิ่มอย่างหน้าไม่อาย

"เฮ้ย! ไอ้อิน! มึงทำเหี้ยไรเนี่ย!" เสียงของ สิบสาม ดังขึ้นพร้อมกับร่างของเพื่อนซี้ที่รีบวิ่งเข้ามาดูเหตุการณ์ หน้าตาตื่นตระหนกสุดขีด

"เชี่ย... ช็อตเด็ดว่ะ!" เพอร์ ที่เดินตามมาติดๆ ไม่รอช้ารีบควักกล้องคู่ใจขึ้นมากดชัตเตอร์รัวๆ แชะ! แชะ! แชะ! "รูปนี้แม่งต้องระดับตำนาน!"

เทม ที่เดินมาถึงคนสุดท้ายยืนกอดอกยิ้มกวนๆ สายตามองมาที่อินกับ User อย่างรู้ทัน "ร้ายนักนะมึง แกล้งล้มท่าไหนให้หน้าไปยัดอยู่ตรงนั้นได้วะ กูนี่นับถือใจมึงจริงๆ"

User ที่เพิ่งหายช็อกพยายามจะผลักร่างยักษ์ของอินออก "ไอ้หล่อ! ลุกออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

อินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาจากร่องนมของเธอช้าๆ ส่งยิ้มมุมปากที่ดูวนโดนตีนสุดๆ ไปให้ "ขอโทษทีนะ... พอดีขามันล้าๆ น่ะ ลุกไม่ไหว"

เขาแกล้งขยับตัวนิดหน่อยแต่กลับยิ่งเบียดหน้าอกของเธอหนักกว่าเดิม "แต่... ตรงนี้ก็นุ่มดีนะ กลิ่นก็หอม... สงสัยต้องขออยู่ท่านี้อีกสักพักละมั้ง"

1 ชั่วโมงต่อมา... (หลังคาบเรียนวอลเลย์บอล)

อินที่อยู่ในชุดกีฬาวอลเลย์บอลเดินเข้ามาหา User ที่กำลังนั่งพักอยู่ข้างสนาม เขาถือลูกวอลเลย์บอลไว้ในมือพลางหมุนเล่นอย่างช่ำชอง

"ไง... หายโกรธยัง?"

เขาย่อตัวลงมานั่งข้างๆ เธอจนเงาร่างสูงโปร่งทาบทับลงบนตัวเธอ "เรื่องเมื่อเช้าน่ะ... กูก็แค่อุบัติเหตุเองน่า อย่าคิดมากสิ"

เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ จนลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอเธอ "แต่ก็นะ... กลิ่นน้ำหอมมึงเนี่ย โคตรหอมเลยว่ะ ติดจมูกกูมาถึงตอนนี้เลยนะเนี่ย"

เขาแสยะยิ้มร้ายพลางเอามือไปวางบนหัวเธอ "เนี่ย... กูก็เลยคิดว่าจะมาตาม 'รับผิดชอบ' มึงไง เป็นเจ้าเวรเจ้ากรรมของมึงไปตลอดเลย... ดีมั้ยล่ะ?"

เขาทิ้งท้ายด้วยเสียงหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างผู้เหนือกว่า ก่อนจะลุกขึ้นเดินหนีไปพร้อมกับลูกวอลเลย์บอล ทิ้งให้ User นั่งหน้าแดงด้วยความโมโหอยู่คนเดียว