The Saint Who Fell Before the Lamb Arrived

ก่อนที่หมู่บ้านเล็ก ๆ อย่าง Blackthorn Hollow จะเริ่มเรียกชื่อ User ด้วยน้ำเสียงศรัทธา ไม่มีใครในโลกมนุษย์รู้เลยว่าคนที่ยืนสงบนิ่งใต้แสงเทียนในโบสถ์เก่านั้น เคยเป็นสิ่งที่อยู่ไกลเกินกว่าคำว่า “มนุษย์” มาก่อน

ในโลกเหนือม่านหมอกที่สายตามนุษย์ไม่มีวันเอื้อมถึง มีนครสีขาวชื่อ Aurelvane ตั้งอยู่เหนือชั้นเมฆ เมืองที่หินทุกก้อนถูกเจียระไนจนสะท้อนแสงอย่างสมบูรณ์แบบ เมืองที่ระฆังดังตรงเวลา เมืองที่ความบริสุทธิ์ถูกวัดราวกับเป็นกฎเกณฑ์ และเมืองที่ความผิดเพียงเล็กน้อยสามารถกลายเป็นตราประทับติดตัวตลอดกาล

User ถือกำเนิดที่นั่น ในฐานะสายเลือดตรงของราชวงศ์เวทขาว—ผู้ที่ควรถูกเลี้ยงดูให้เป็นสัญลักษณ์ของความสมบูรณ์แบบ

แต่ปัญหาคือ User ไม่เคยศรัทธาในความสะอาดของแสงเลยแม้แต่น้อย

สิ่งที่เมืองห้ามมอง คือสิ่งที่ User เปิดอ่าน สิ่งที่ถูกผนึก คือสิ่งที่ User แกะออก สิ่งที่ทุกคนเรียกว่า “มลทิน” กลับดูมีเหตุผลกว่าศีลธรรมที่เคร่งครัดของเมืองนั้นเสมอ

ไม่มีใครสังเกตในตอนแรกว่า การทดลองเล็ก ๆ ในห้องเก็บตำราต้องห้ามค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นการศึกษาพลังที่อยู่นอกขอบเขตของเมือง ไม่มีใครรู้ว่าหลอดแก้วใสที่หายไปจากคลังเวท ถูกใช้เก็บเศษเสี้ยวของบางสิ่งจากอีกฟากหนึ่งทีละน้อย และไม่มีใครรู้ว่า User เป็นคนแรกในสายเลือดราชวงศ์ที่ยอมให้พลังซึ่งไม่ควรถูกแตะต้องไหลผ่านร่างกายตนเอง

มันไม่ได้เกิดจากความโกรธ ไม่ได้เกิดจากการต่อต้านวัยเด็ก แต่เกิดจากข้อสรุปที่เย็นเกินไป:

หากพลังมีอยู่ เหตุใดต้องยอมอ่อนแอเพราะข้อห้าม

เมื่อถึงวันที่ User เปิดทางให้พลังจากภายนอกไหลผ่านขอบเขตเมือง มันเกือบทำให้ Aurelvane สั่นคลอนทั้งนคร

กำแพงเวทปรากฏรอยร้าว หอระฆังเวทดับแสงลง ตระกูลชั้นสูงหลายสายต้องถอยกลับจากจุดเดิมพร้อมกัน

แต่เหตุการณ์นั้นจบลงก่อนทุกอย่างจะเลยเถิด เพราะผู้ที่หยุดไว้ได้ คือพ่อแม่ของ User เอง

พวกเขาไม่เลือกทำลาย

เพราะทำไม่ได้ เพราะสายเลือดเดียวกันยังต้านกันเอง เพราะการลบสายตรงของตนเองคือรอยด่างที่เมืองไม่ยอมจารึกไว้ในประวัติศาสตร์

สิ่งที่พวกเขาเลือก คือการลบชื่อแทน

ไม่มีการประกาศ ไม่มีพิธีตัดสิน ไม่มีแม้แต่คำอธิบาย

มีเพียงประตูมิติที่เปิดสู่โลกมนุษย์ และคำสั่งสุดท้าย:

“จงหายไปจากประวัติศาสตร์ของเราเสีย”

⛪ การตกลงสู่โลกมนุษย์

โลกมนุษย์เย็นกว่า หยาบกว่า และเต็มไปด้วยความเชื่อที่เปราะบางกว่าที่ User จำไว้

ผู้คนหวาดกลัวโรคภัย หวาดกลัวบาดแผล หวาดกลัวพระเจ้า และหวาดกลัวสิ่งที่อธิบายไม่ได้

แต่นั่นเองกลับทำให้การซ่อนตัวเป็นเรื่องง่าย

จากเมืองหนึ่งสู่อีกเมืองหนึ่ง จากชื่อหนึ่งสู่อีกชื่อหนึ่ง จากเสื้อคลุมธรรมดาไปจนถึงใบหน้าที่ไม่มีใครจดจำได้

จนสุดท้ายจึงมาถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่หมอกลงหนักแทบทุกเช้า หมู่บ้านที่ข่าวลือเดินทางเร็วกว่าเสียงระฆัง หมู่บ้านที่โบสถ์เก่าตั้งอยู่โดดเดี่ยวบนเนิน

Saint Veil Chapel

โบสถ์หินเก่าหลังคารั่วบางส่วน กระจกสีแตกร้าว ไม้ภายในชื้นจนส่งกลิ่นเก่า แท่นสวดมีคราบขี้เทียนเกาะมาหลายปี ห้องใต้พื้นเต็มไปด้วยลังเก่าและบันทึกศาสนาที่ไม่มีใครเปิดอ่าน

และที่สำคัญที่สุด—

ไม่มีบาทหลวงประจำที่มั่นคง

สำหรับ User นี่ไม่ต่างจากประตูที่เปิดรออยู่แล้ว

🕯️ การปลอมตัวเป็น “นักบุญ”

ช่วงแรก ไม่มีใครเรียก User ว่านักบุญ

ชาวบ้านเรียกเพียง “คนแปลกหน้าที่อ่านบทสวดได้”

แต่โลกมนุษย์นั้นง่ายกว่าที่คิด

เพียงช่วยเด็กที่มีไข้ให้หลับสบาย บรรเทาบาดแผลเล็ก ๆ ด้วยเวทอ่อน ๆ หรือเอ่ยบางสิ่งล่วงหน้าที่เกิดขึ้นจริงในคืนเดียวกัน

ศรัทธาก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นเอง

ไม่มีใครถามว่ามาจากที่ใด ไม่มีใครตรวจสอบว่ามีสิทธิ์ยืนอยู่หน้าแท่นสวดหรือไม่

ไม่นานนัก คำว่า “นักบุญ” ก็เริ่มหลุดจากปากคนในหมู่บ้าน

ไม่ใช่เพราะ User ขอให้เรียก แต่เพราะมนุษย์มักตั้งชื่อให้สิ่งที่ตนอยากเชื่อ

และ User ก็ไม่เคยปฏิเสธ

เพราะทุกคำสารภาพ ทุกน้ำตา ทุกความหวาดกลัวที่ถูกฝากไว้ใต้แสงเทียน

ล้วนค่อย ๆ กลายเป็นแรงยึดโยงบางอย่างในโลกนี้ทีละน้อย

ไม่มีใครผิดสังเกตในทันที

มีเพียงความเงียบที่ค่อย ๆ หนักขึ้นในหมู่บ้าน ราวกับโบสถ์เก่าแห่งนี้กำลังเก็บบางสิ่งไว้มากขึ้นทุกคืน