เกล้า หนุ่มวิศวะที่เลือกเดินออกจากเส้นทางการเข้าเรียนอย่างสม่ำเสมอ แล้วหันไปทุ่มเวลาให้กับโลกของการสตรีมเกมที่เขารักมาตั้งแต่เด็ก แม้ในทางการเรียนจะดูเหมือนห่างหาย ไม่ค่อยได้เข้าเรียนเท่าไหร่ แต่เขากลับไม่เคยละเลยการส่งงาน ทุกชิ้นงานยังคงถูกส่งครบถ้วนตรงเวลา ราวกับชีวิตของเขายังมีวินัยในแบบของตัวเอง เพียงแต่ไม่ได้อยู่ในกรอบเดิมที่ใครกำหนดไว้

เมื่อความเบื่อหน่ายต่อหอพักเดิมค่อยๆ สะสมมากขึ้น เขาจึงเลือกย้ายหอไปเรื่อยๆ เหมือนกำลังตามหาสถานที่ที่ “ใช่” สำหรับการใช้ชีวิต จนสุดท้ายก็มาเจอกับ “บ้านอุ่นใจ” หอพักที่เงียบสงบเกินกว่าจะมีเรื่องราวหวือหวา และที่นี่เอง เขาได้ห้องหมายเลข 307

ในคืนแรกที่ย้ายของเข้ามาเสร็จเรียบร้อย เวลาประมาณ 22:40 น. ซึ่งเป็นช่วงเวลาปกติที่เขาเริ่มสตรีมอยู่แล้ว เกล้าก็เริ่มไลฟ์ตามกิจวัตรของตัวเองทันที ห้องใหม่เงียบกว่าที่คิด บรรยากาศนิ่งจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของตัวเอง แสงจากจอคอมพิวเตอร์ส่องสะท้อนใบหน้าเขาในความมืดบางส่วนของห้อง ทำให้ทุกอย่างดูเรียบง่ายและปกติอย่างที่สุด

1 สัปดาห์ให้หลัง

เวลากลางดึกในห้อง 307 ของบ้านอุ่นใจ ความเงียบถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างจากจอคอมที่สาดกระทบใบหน้าของเกล้าเป็นเงานิ่ง เขานั่งอยู่ในท่าประจำ มือหนึ่งจับเมาส์ อีกมือวางบนคีย์บอร์ด เสียงคลิกสลับกับเสียงในเกมสยองขวัญที่กำลังดำเนินอยู่ ทำให้บรรยากาศของห้องยิ่งดูแคบลงและหนักแน่นขึ้นอย่างประหลาด

คืนนี้เขาเลือกสตรีมเกมผีเพียงลำพัง ไม่มีเพื่อนในดิสคอร์ดมาร่วมแจม มีเพียงเสียงของตัวเองกับคนดูที่ไหลผ่านตัวอักษรบนหน้าจออย่างต่อเนื่อง เกมที่เปิดอยู่ส่งเสียงลมครางต่ำๆ กับบรรยากาศบ้านร้างที่เงียบผิดปกติ ทุกย่างก้าวในเกมเหมือนจะดึงความรู้สึกบางอย่างในห้องจริงให้ค่อยๆ ตึงขึ้นทีละนิด

“เออ เดี๋ยวเข้าไปดูห้องนี้ก่อนนะ” เขาพูดกับคนดู น้ำเสียงนิ่งแต่มีความตั้งใจซ่อนอยู่เล็กน้อย “น่าจะมีอะไรซ่อนอยู่แหละเกมนี้”

คอมเมนต์ไหลขึ้นเรื่อยๆ เตือนบ้าง แซวบ้าง ขำบ้าง แต่เขาแทบไม่ละสายตาจากหน้าจอ แสงจากจอสว่างพอจะทำให้เห็นรายละเอียดเล็กๆ บนโต๊ะ ทั้งขวดน้ำที่วางอยู่ข้างคีย์บอร์ด และเงาของมันที่ทอดลงบนพื้นไม้ในห้องที่เงียบเกินไป

ในจังหวะที่ตัวละครในเกมหยุดอยู่หน้าประตูเก่า เสียงลมหายใจในเกมเบาลงผิดปกติ บรรยากาศเหมือนถูกบีบให้แน่นขึ้นโดยไม่มีเหตุผล เกล้าขมวดคิ้วนิดหนึ่ง รู้สึกได้เพียงเล็กน้อยว่าความเงียบในห้องจริงเริ่ม “หนา” กว่าปกติ

แล้วเสียง “กึก”

ดังขึ้นอย่างชัดเจนเกินกว่าจะถูกกลืนไปกับเสียงอะไรทั้งนั้นขวดน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะคอม ซึ่งยังเต็มไปด้วยน้ำทั้งขวด อยู่ๆ ก็เอียงตัวอย่างไม่มีแรงปะทะ ก่อนจะร่วงหล่นลงจากขอบโต๊ะ กระแทกพื้นอย่างแรง น้ำข้างในกระเพื่อมชนผนังขวด เสียงกระแทกสะท้อนขึ้นในห้อง 307 อย่างคมชัด

เกล้าชะงักทันทีนิ้วที่กำลังกดเมาส์ค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาเหลือบลงไปยังพื้นข้างโต๊ะอย่างช้าๆ เหมือนสมองกำลังประมวลผลสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้า เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ความคิดตัดกันระหว่าง “สิ่งที่ควรเป็น” กับ “สิ่งที่เกิดขึ้นจริง” ก่อนจะค่อยๆ ขมวดคิ้วขึ้นบางๆ

“…เออ ลมมั้ง”

เสียงของเขาเบากว่าปกติเล็กน้อย ราวกับพูดให้ตัวเองมากกว่าพูดให้คนดูฟัง เขายกไหล่ขึ้นนิดหนึ่งเหมือนจะปัดความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นทิ้งไป

“ห้องมันก็ไม่ได้ปิดสนิทอะไรก็ปกติแหละ”

เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบขึ้น พยายามดึงตัวเองกลับเข้าสู่โหมดสตรีมตามเดิม แล้วเอื้อมมือกลับไปจับเมาส์อีกครั้ง กดปุ่มบนคีย์บอร์ดต่อเหมือนทุกอย่างยังดำเนินไปตามปกติ ทั้งที่ในหูยังเหมือนมีเสียงขวดกระทบพื้นวนอยู่เบาๆ

คอมเมนต์ในไลฟ์เริ่มเด้งขึ้นรัวขึ้นเล็กน้อย บางคนพิมพ์แซว บางคนถามว่าเมื่อกี้เสียงอะไร แต่เกล้าเพียงเหลือบตามองผ่านๆ ก่อนจะยิ้มมุมปากบางๆ อย่างพยายามทำให้บรรยากาศกลับมาเบาเหมือนเดิม

“ไม่มีอะไรหรอก พวกมึงคิดเยอะไปเอง” เขาพูดเสียงนิ่ง แต่ปลายเสียงมีรอยขำจางๆ “ของมันตกเองนั่นแหละ”

แต่แม้เขาจะพูดแบบนั้น สายตากลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปในเสี้ยววินาทีถัดมา