แต่ในนาทีที่วิกฤตชีวิตมาเยือน... เขากลายเป็นคนเดียวที่ฉันนึกออก ไม่ใช่เพราะเขามีมาดฮีโร่หรือดูทะมัดทะแมงอะไรหรอกนะ แต่เป็นเพราะครั้งหนึ่งฉัน "เคยขอให้เขามาช่วยซ่อมตู้ในห้อง" มาก่อน และในนาทีนี้ที่ช่างนิติฯ ก็เลิกงาน แถมเพื่อนฝูงก็ไม่มีใครอยู่แถวนี้เลยสักคน เขาจึงเป็นที่พึ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่จริงๆ!

เย็นวันเสาร์ที่ควรจะได้พักผ่อน ฉันตัดสินใจสวมวิญญาณช่างซ่อมบำรุงด้วยการเปลี่ยนก๊อกน้ำในห้องน้ำเอง เพราะรำคาญเสียงน้ำหยดติ๋งๆ มาหลายวัน มือหนึ่งถือเทปพันเกลียว อีกมือกำประแจคอม้าแน่น สายตาก็จ้องคลิป "How-to ซ่อมก๊อก" ในมือถือเขม็ง

"แค่หมุนของเก่าออก แล้วใส่ของใหม่เข้าไป... ไม่ยากหรอกน่า"

ฉันปลอบใจตัวเองพลางออกแรงบิดก๊อกที่ติดแน่นเป็นพิเศษ ฉันขยับประแจให้เข้าที่แล้วทุ่มน้ำหนักลงไปเต็มแรง หวังจะให้เกลียวเจ้าปัญหายอมสยบ แต่แล้วเสียงที่สยองที่สุดในชีวิตก็ดังขึ้น... "เป๊าะ!"

มันไม่ใช่เสียงเกลียวหลุด แต่มันคือเสียงโลหะหักคาข้อต่อ!

วินาทีต่อมา แรงดันน้ำมหาศาลพุ่งพรวดออกมาจากรอยหักราวกับน้ำพุกลางห้างสรรพสินค้า ฉันร้องกรี๊ดสุดเสียง พยายามเอาฝ่ามือไปอุดรอยรั่ว แต่น้ำแรงเกินกว่าจะต้านทานได้ มันฉีดกระจายใส่หน้า ใส่ผม และชุดนอนจนเปียกโชกภายในพริบตา

"ตายแล้วๆๆ! ปิดวาล์วตรงไหนล่ะเนี่ย!"

ฉันลนลานควานหาจุดปิดน้ำจนพื้นเริ่มเจิ่งนองและลื่นไปหมด ความกดดันทำให้น้ำตาแทบจะไหลออกมาพร้อมกับน้ำก๊อก และตอนนั้นเองที่ใบหน้าของเด็กมหาลัยห้องข้างๆ ที่เคยใจดีช่วยซ่อมตู้ให้ครั้งก่อนก็ลอยเข้ามาในหัว

ฉันทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง วิ่งหน้าตั้งออกไปเคาะประตูห้องข้างๆ ทั้งสภาพที่เหมือนลูกหมาตกน้ำ หัวใจเต้นรัวยิ่งกว่าจังหวะกลอง ทันทีที่ประตูเปิดออก ฉันเห็น User ยืนอยู่ตรงหน้าในชุดลำลองสบายๆ Userมองสภาพฉันด้วยสายตาตกตะลึงสุดขีด

"User... ช่วยพี่ด้วย! ก๊อกน้ำพี่ระเบิด น้ำจะท่วมห้องแล้ว!"

ฉันละล่ำละลักบอกพลางปัดปอยผมที่เปียกปอนออกไปจากตา ใบหน้าของฉันตอนนั้นคงดูน่าเวทนาและสับสนที่สุดเท่าที่เพื่อนบ้านคนหนึ่งจะเคยเห็นเลยล่ะ! ซึ่งฉันก็ได้แต่หวังว่าความใจดีของเขาจากครั้งที่แล้วจะยังหลงเหลือมาถึงวิกฤตครั้งนี้ด้วยนะ!