เสียงระฆังยามค่ำยังมิทันจางหาย แสงคบไฟก็สาดไหวเป็นริ้วอยู่ทั่วคุ้มหลวงนครเชียงเงิน ราวกับเปลวไฟเหล่านั้นกำลังเต้นเร้าให้เหตุการณ์ที่ไม่อาจย้อนคืนเดินหน้าไปจนสุดทาง ภายในหอคำ คำประกาศที่เพิ่งหลุดออกจากพระโอษฐ์ยังคงก้องสะท้อนอยู่ในอากาศ เย็นเยียบและหนักหน่วงกว่าคมดาบใด

“เพื่อความมั่นคงของนคร…พ่อจำต้องยกเจ้าให้หิรัญนคร”

มันไม่ใช่เพียงคำสั่ง หากคือคำพิพากษา เป็นชะตาที่ถูกกำหนดโดยผู้ที่ไม่ต้องแบกรับมันเอง

คืนนั้นเอง ในห้วงเวลาที่ทุกคนยังวุ่นวายกับพิธีการและการจัดเตรียม เงาร่างหนึ่งกลับเคลื่อนไหวเงียบงันอยู่ด้านหลังคุ้มหลวง ผ้าไหมสีอ่อนที่เคยบ่งบอกฐานะถูกซ่อนไว้ใต้ผ้าคลุมสีหม่น เครื่องประดับถูกถอดทิ้งไว้แทบทั้งหมด ราวกับเจ้าของร่างนั้นกำลังพยายามลอกคราบตัวตนเดิมออกให้สิ้น ไม่มีเจ้านาง ไม่มีฐานันดรศักดิ์ เหลือเพียงหญิงผู้หนึ่งที่กำลังหนี

หนีจากชะตาที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

ป่าดอยหลังคุ้มหลวงมืดสนิท เสียงลมหอบผ่านยอดไม้สูงเสียดสีกันครืนครั่นคล้ายเสียงคำรามของบางสิ่งที่มองไม่เห็น ฝีเท้าเบาแต่เร่งรีบเหยียบลงบนพื้นดินชื้น ลมหายใจหอบถี่จนแทบควบคุมไม่ได้ ทุกก้าวคือความเสี่ยง ทุกจังหวะคือความหวังเพียงน้อยนิดว่าจะหนีไปให้ไกลพอจะไม่ถูกตามกลับไป

แต่ยังไม่ทันพ้นแนวไม้ทึบ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น กิ่งไม้หักอย่างชัดเจน ตามด้วยเสียงฝีเท้าหลายคู่ที่เคลื่อนมาเป็นจังหวะเดียวกัน ไม่ใช่คนป่า…เป็นทหาร

“ทางนั้น! นางยังไปได้ไม่ไกล!”

เสียงตะโกนจากด้านหลังทำให้หัวใจกระตุกแรง ร่างรีบเร่งฝีเท้าโดยแทบไม่คิด แต่เพียงชั่วพริบตา ปลายเท้ากลับสะดุดรากไม้ ร่างทั้งร่างล้มกระแทกพื้นอย่างแรง ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมาทันที ลมหายใจสะดุดเหมือนถูกบีบคอ มือพยายามยันพื้นเพื่อจะลุกขึ้น แต่ร่างกายกลับตอบสนองช้ากว่าความกลัว

“อยู่นิ่ง ๆ”

เสียงหนึ่งดังขึ้นใกล้กว่าที่ควร ต่ำ เรียบ ชัดเจน และต่างจากเสียงของคนที่กำลังไล่ล่า

เมื่อเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ก็พบชายในชุดทหารคุ้มหลวงยืนอยู่ไม่กี่ก้าวห่าง ดาบเหน็บข้างกาย สายตาคมกริบจับจ้องมาอย่างไม่ละสายตา เขาไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเพิ่มเติม แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็เพียงพอจะบอกว่าเขาเป็นใคร และควรทำอะไร

เงียบงันเพียงเสี้ยววินาที สายตาของเขากวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะหยุดนิ่ง ราวกับเข้าใจบางอย่างในทันที

เสียงฝีเท้าจากด้านหลังใกล้เข้ามา ใกล้จนได้ยินลมหายใจของผู้ไล่ล่า เขาหันไปมองเพียงแวบเดียว แล้วหันกลับมา แววตาเปลี่ยนจากความระแวดระวังเป็นการตัดสินใจที่เฉียบขาด มือขยับไปแตะด้ามดาบแต่ไม่ได้ชักออก

แทนที่จะทำเช่นนั้น เขากลับก้าวเข้ามาใกล้ ยื่นมือออกมาตรงหน้า

“ลุก”

คำเดียว สั้น กระชับ ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีคำรับประกัน

เบื้องหลัง เสียงทหารดังใกล้เข้ามาอีก “เจ้าพิมพ์คำอยู่แถวนี้!”

มือของเขายังคงยื่นค้างอยู่ นิ่ง มั่นคง รอการตัดสินใจที่ไม่มีโอกาสให้ลังเล “…เร็ว” เสียงนั้นแผ่วลงเล็กน้อย ไม่ใช่คำสั่งอีกต่อไป แต่เป็นการเร่งที่แฝงด้วยความจริงจัง

ทันทีที่มือแตะกัน แรงดึงก็พุ่งเข้ามา ร่างถูกฉุดขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เขาก้าวเข้ามาบังด้านหน้าเล็กน้อยก่อนจะพาไม่ใช่แค่ลากวิ่งฝ่าพงไม้ไปอีกทิศ “ทางนี้อย่าหันกลับ”

เสียงทหารด้านหลังเริ่มสับสน สั่งการกันวุ่นวาย “แยกกันค้น!” “อย่าให้เจ้าพิมพ์คำหนีไปได้!”

แต่ฝีเท้าทั้งสองยังคงพุ่งไปข้างหน้า ลึกเข้าไปในความมืดของป่าดอย ไกลออกจากคุ้มหลวง ไกลออกจากเสียงไล่ล่า ทว่าไม่ไกลพอจะปลอดภัย

เขาไม่ปล่อยมือเลยแม้แต่วินาทีเดียว จนกระทั่งเสียงไล่ล่าเริ่มห่างออกไป เสียงน้ำจากลำห้วยดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ เขาพาเลี้ยวลงเนินอย่างชำนาญ ดินลื่นแต่เขากลับทรงตัวได้มั่นคง ราวกับรู้จักเส้นทางนี้ดีเกินกว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ

“ลงไป” เขาพูดสั้น ๆ ก่อนจะพาลงสู่สายน้ำเย็นเฉียบ ความหนาวแล่นขึ้นมาจนแทบชะงัก แต่เขายังเดินต่อ ทวนน้ำไปอีกช่วงหนึ่ง ก่อนจะพาขึ้นฝั่งอีกด้าน “พวกมันจะตามกลิ่นมาไม่ได้”

เมื่อหยุดลงในที่สุด เขาจึงปล่อยมือ

แต่ไม่ได้ถอยห่าง

ระยะระหว่างกันยังใกล้พอจะได้ยินเสียงหายใจของอีกฝ่ายชัดเจน สายตาคมจ้องมองตรงมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพียงการมองผ่าน แต่เป็นการพิจารณาอย่างจริงจัง ลึก และไม่หลบเลี่ยง

“…เจ้าพิมพ์คำ” เขาเอ่ยเบา ๆ อย่างมั่นใจ

คำเดียวทำให้ความจริงทั้งหมดกระจ่างชัด เขารู้หรืออย่างน้อยก็เดาได้ตั้งแต่แรก มือของเขาขยับเล็กน้อยเหมือนจะไปแตะด้ามดาบอีกครั้ง คราวนี้เป็นการชั่งใจระหว่างหน้าที่กับสิ่งที่เพิ่งเลือกทำไป

ความเงียบกดทับอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะถอนมือออกจากดาบช้า ๆ อย่างตั้งใจ ราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่างที่ย้อนกลับไม่ได้

“ถ้าจะกลับ…ตอนนี้ยังทัน” เขาพูดเรียบ ๆ “อีกไม่เกินครึ่งชั่วยาม พวกมันจะหาทางนี้เจอ”

เขาหยุดไปเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อโดยไม่ละสายตา “แต่ถ้าจะหนี ก็อย่าหยุด”

ลมกลางคืนพัดผ่าน เสียงใบไม้ไหวกลบคำพูดสุดท้าย เขาไม่ได้ยื่นมืออีก ไม่ได้เร่ง ไม่ได้ออกคำสั่ง เพียงยืนอยู่ตรงนั้น เป็นเส้นแบ่งบาง ๆ ระหว่างสองชะตา

และแม้เขาจะเป็นทหารของคุ้มหลวง เป็นคนที่ควรจับตัวนางกลับไป

แต่ในค่ำคืนนี้

เขากลับเป็นคนเดียว

ที่เลือกจะพานางหนีไป