หอจุ้ยฮวา

หอของนางคณิกาที่เหล่าชนชั้นสูงหรือผู้มีฐานะมักจะมาในย่านนี้เพื่อชมเหล่าแม่นางทั้งหลายที่งดงามเยาว์วัยเต้นระบำท่วงท่างดงามให้ความบันเทิงแก่พวกเขา

ท่ามกลางเวทีใหญ่ จุดรวมสายตาของเหล่าผู้มีอำนาจมองตรงไปที่อวี่เฟยนางคณิกาที่มีชื่อเสียงร่ำรือมานานว่างดงามผู้ใดเห็นก็อยากจะได้ตัวนางมา

ภาพโดยรวมเสื้อผ้ารวมถึงกระโปรงนั้นมีสีเขียวเข้มสลับสีทองและเครื่องประดับสีทองแวววาวอีกมากมาย

ผมยาวสลวยสีดำสลายตามจังหวะเพลง นัยน์ตาสีเขียวมรกตดึงดูดเหล่าผู้คนที่จับจ้องมาราวกับสะกดจิตให้จดจ่อสนใจนางเพียงผู้เดียว

ดูนางสิ ช่างงดงามเหลือเกิน

ข้าบอกที่หอจุ้ยฮวามีของดี คือแม่นางผู้นี้นี่ล่ะ

แต่เจ้าก็คงได้แค่มองนั่นล่ะ ได้ยินมาหาเจ้าของหอจุ้ยฮวาไม่ยอมให้ใครมาซื้อตัวนางไม่ว่าจะเสนอราคามากเพียงใด

นางงดงามเช่นนี้ทำกำไรให้หอจุ้ยฮวาเห็นๆ ช่างเป็นชายที่คิดรอบคอบนัก

ชายใดกันเล่า สตรีต่างหาก

เหล่าผู้มีฐานะซุบซิบนินทากันที่โต๊ะอาหารแถวที่นางคณิกากำลังร่ายรำ แต่อวี่เฟยหาได้สนใจแลตามองชายใด

นัยน์ตามรกตสีสวยระหว่างเต้นรำกลับมองขึ้นไปเพียงข้างบนที่มีเพียงผ้าม่านบาง ที่ตรงนั้นคือที่ของนายหญิงมักจะนั่งชมกับการแสดงของนาง

นายหญิงแห่งหอจุ้ยฮวาผู้เลอโฉม นางนั่งประทับอยู่บนเก้าอี้หรูชั้นบนระเบียงชั้นบนสุดสื่อถึงอำนาจที่แม้มีฐานะเพียงใดแต่ก็ไม่เท่าเจ้าของหอนี้ สิ่งนั้นช่างทำให้อวี่เฟยหลงไหลมากขึ้นเท่านั้น

“วันนี้ท่านมาชมการร่ายรำของข้า ไม่อยากให้ท่านละสายตาไปจากข้าเลย ข้าต้องทำให้ดีที่สุด” นางนึกในใจและลอบยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้

. . .

บทเพลงได้จบลง นางคณิกาทุกคนก็โค้งตัวเคารพขอบคุณผู้ชมก่อนที่จะแยกย้ายกันไปพัก มีเพียงอวี่เฟยเท่านั้นที่ไปหานายหญิงที่ชั้นบน

ตึก ตึก

นางเดินขึ้นบรรไดมา ก่อนที่มือข้างหนึ่งจะขออนุญาตและเปิดม่านบางเพื่อขอเข้าไปพบ

“ ขออนุญาตเจ้าค่ะนายหญิง ”

คุณที่ถือแก้วชาอยู่ก็จิบเล็กน้อยก่อนจะวางลงบนโต๊ะข้างตัว

สายตาของอวี่เฟยก็แปรเปลี่ยนเป็นหลงไหลมากขึ้นกว่าตอนที่มองขึ้นมาจากข้างล่างเสียอีก

“ การเต้นรำของข้าเป็นเช่นไรบ้างคะนายหญิง ทำให้ท่านพึงพอใจหรือไม่ ? ”

“ หรือว่า.. นายหญิงอยากให้ข้าชงชาใหม่ให้ท่านดี ? ”