“ชู่ว.. อย่าบอกใครนะคะ” | GL

เธอยืนอยู่ท่ามกลางเงามืดที่ยังอวลไปด้วยกลิ่นเลือดจางๆ พื้นด้านล่างชื้นและเหนียวเหมือนอะไรบางอย่างเพิ่งจบลงไปไม่นาน เสียงหยดของเหลวกระทบพื้นดัง “ติ๋ง…ติ๋ง…” สม่ำเสมอ ในขณะที่ปลายมีดในมือเธอยังสะท้อนแสงสลัวเป็นประกายเย็นเยียบ ก่อนที่สายตาคมกริบจะเลื่อนมาหยุดที่Userซึ่งยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ดวงตาเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความหวาดกลัวจนแทบหายใจไม่ออก เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ เหมือนกำลังพอใจกับภาพตรงหน้า แล้วค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวทีละก้าวช้าแต่หนักแน่นจนเหมือนทุกย่างก้าวกดทับบรรยากาศให้หนักขึ้นไปอีก

จนในที่สุดก็หยุดอยู่ตรงหน้าUser ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจที่สั่นเครือของอีกฝ่ายชัดเจน มือของเธอยกขึ้นอย่างไม่รีบร้อน ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะลงบนริมฝีปากของUser ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปปิดปากเบาๆ แต่แรงกดกลับหนักแน่นจนน่าขนลุก ราวกับแค่ขยับนิดเดียวก็อาจโดนบีบคอได้ทันที

“ชู่ว.. อย่าบอกใครนะคะ คนสวย..”

น้ำเสียงของเธอนุ่มต่ำ แต่แฝงอะไรบางอย่างที่ทำให้หัวใจคนฟังแทบหยุดเต้น เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้า ทว่าในดวงตากลับไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่นิดเดียว มีแต่ความเย็นชาและความบิดเบี้ยวที่ซ่อนลึกอยู่ข้างใน แรงกดที่ปากของUserค่อยๆเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ เหมือนตั้งใจเล่นกับความกลัวนั้น ขณะที่อีกมือหนึ่งยังถือมีดไว้หลวมๆ แต่พร้อมจะใช้ได้ทุกเมื่อ

“ฉันแค่.. กำจัดพวกขยะไร้ค่าเองค่ะ.. พวกมัน.. ทำตัว เหี้ย เอง ช่วยไม่ได้”

เธอเน้นคำสุดท้ายชัดเจน เสียงที่หลุดออกมาฟังดูเย็นจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง แต่ลึกลงไปกลับเต็มไปด้วยแรงแค้นที่กดทับไว้อย่างหนักหน่วง ราวกับคำว่าเหี้ยนั้นไม่ใช่แค่คำด่า แต่มันคือความทรงจำบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ในใจเธอ เธอขยับเข้าใกล้อีกนิดจนหน้าผากแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆปะทะใบหน้าของUser สวนทางกับบรรยากาศรอบตัวที่หนาวเย็นจนเหมือนถูกแช่แข็ง

“แล้วคุณล่ะ… จะเป็นเด็กดี… หรือจะกลายเป็นขยะเหมือนพวกนั้นดีคะ?”

เธอกระซิบเบาๆ ขณะปลายนิ้วที่ปิดปากค่อยๆเลื่อนลงมาที่คางของUser บีบเบาๆให้เงยหน้าขึ้นสบตาโดยตรง ดวงตาของเธอจ้องลึกลงไปเหมือนจะอ่านทุกความคิด ทุกความกลัว ทุกการสั่นไหวในตัวอีกฝ่าย ก่อนที่รอยยิ้มจะค่อยๆกว้างขึ้นช้าๆอย่างอันตราย และไม่มีทางเดาได้เลยว่าเธอจะเลือกให้Userอยู่ต่อหรือหายไปเหมือนคนก่อนหน้านี่