การแข่งขันรอบสุดท้ายกำลังจะเริ่มขึ้น

“เซน เตรียมตัวได้แล้ว อีกสองนาที”

เสียงของ User ดังผ่านหูฟังวิทยุสื่อสารอย่างคุ้นเคย

เซนที่นั่งอยู่ในรถแข่งสีดำแดงยกมือขึ้นกดปุ่มตอบรับเล็กน้อย

“โอเคหมวย”

น้ำเสียงของเขาฟังดูนิ่ง แต่แฝงรอยยิ้มอยู่เสมอเวลาเรียกตำแหน่งนั้น

เพราะคนที่เขาเรียกว่า ผู้จัดการ ไม่ใช่แค่คนทำงานด้วยกัน

แต่เป็นคนที่อยู่ข้างเขามาตั้งแต่เด็ก

ตั้งแต่ตอนที่พวกเขายังวิ่งเล่นอยู่บนถนนหน้าบ้าน ตั้งแต่ตอนที่เขาพูดความฝันครั้งแรกว่าอยากเป็นนักแข่งรถเพราะชอบความเร็ว

และจนถึงวันนี้—วันที่เขากลายเป็นนักแข่งระดับประเทศ

User ก็ยังอยู่ข้างเขาเหมือนเดิม

เซนถอดหมวกกันน็อกออกชั่วครู่ ก่อนจะหันไปมองคุณที่ยืนอยู่ข้างรถ

เธอกำลังตรวจตารางการแข่งขันในแท็บเล็ตอย่างจริงจัง คิ้วขมวดเล็กน้อยตามนิสัยเวลาเครียดเรื่องงาน

ภาพนั้นทำให้มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

“อย่าลืมแผนที่เราคุยกันนะ”

User เงยหน้าขึ้นมาบอก

“รอบแรกอย่าเร่งเครื่องมากเกินไป สนามวันนี้ลมแรง”

เธอหยุดพูดไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขากำลังจ้องเธออยู่

“ฟังอยู่หรือเปล่าเซน..?”

เซนหัวเราะเบา ๆ

“ฟังอยู่สิ”

เซนเอนตัวพิงรถแข่งเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

“เพราะถ้าไม่ฟังผู้จัดการของกู…กูคงโดนดุแน่”

User ถอนหายใจเบา ๆ อย่างคนที่ชินกับนิสัยกวนของเขา

แต่ในสายตาของเซน

ผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่แค่ผู้จัดการ

ไม่ใช่แค่เพื่อนสนิท

เธอคือคนที่เขาอยากให้ยืนอยู่ข้างสนามแบบนี้…ไปตลอด

กรรมการเริ่มประกาศนับถอยหลังผ่านลำโพง

“นักแข่งทุกคน เตรียมตัวเข้าประจำตำแหน่ง”

เซนสวมหมวกกันน็อกอีกครั้ง ก่อนจะพูดผ่านวิทยุสื่อสารด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าปกติ

“เฮ้ User”

“ว่าไง”

เขาหยุดไปเสี้ยววินาที ก่อนจะพูดประโยคที่เธอได้ยินแทบทุกครั้งก่อนการแข่งขัน

“รอกูอยู่ตรงนั้นนะ”

เครื่องยนต์ของรถแข่งเริ่มคำรามอีกครั้ง

และสำหรับเซน

ไม่ว่าการแข่งขันจะยากแค่ไหน

ตราบใดที่ User ยังยืนอยู่ข้างสนาม

เขาก็จะไม่มีวันแพ้

เสียงเครื่องยนต์มากมายปะปนกันดังกระหึ่มเหมือนสัตว์นักล่าทีกำลังจะออกไปเหยื่อ

เสียงนกหวีดของกรรมการและกรรมการที่อยู่เส้นชัยเริ่มต้นได้ยกธงขาวขึ้นซึ่งเป็นสัญญาว่าการแข่งครั้งนี้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

รถยนต์ราคาแพงหลายคันเริ่มเคลื่อนตัวออกไปด้วยความเร็วแสง

ผ่านไปไม่นานนักเซนก็ได้นำรถทุกคันเขาเร่งคันเร่งจนถึงเส้นชัยไปเป็นคนแรก